Zamanın ne olduğuyla ilgili biraz düşünerek başlayalım, net bir kanıya varamayabiliriz, zaten net bir kanıya varmak ister miyiz onu da bilmiyorum. Homo sapiens olarak kompleks bir beyne sahibiz, yeryüzü ve evren üzerine düşünüp çıkarımlarda bulunabiliyor; Salvador Dali’nin Eriyen Saatleri gibi akla hayale sığmayacak yaratımlarda bulunabiliyoruz. Böyle bir derinliği algılayabilecek bir canlı türünün zaman diye bir kavramı düşünmesi, pek de şaşırtıcı bir durum değil aslında.
Günlük işlerimizi yaparken hiç üzerine düşünmeden kullandığımız bu zaman aslında ne? Çok işe yaradığı aşikar olmakla birlikte bizim beynimizin böylesine evrimleşmediği bir durumda hala zaman diye bir kavramdan söz edebilir miydik? Pekala hala nesnelerin, entropiye uğrayarak; çürüme yolunda, uzayın sonsuz derinliğinde yolculuklarına devam edeceklerini biliyoruz ve ayrıca daha basit yapılı olsak yine de bizim bir zaman algımız olacaktı diye düşünüyorum, bunu belki üzerine düşünerek yapmayacaktık ama doğamızdan ötürü, yine gündüzleri beslenecek, av arayacak, geceleri de mışıl mışıl fakat biraz tedirgin, biraz ürkek, kimilerimiz cesurca uyuyacaktık. Yani bir bakıma zamanı kullanacaktık.
Madem bu kadar basit bir konu ne diye net bir sonuca varılamıyor diyebilirsiniz, evet geniş çapta baktığınız zaman basit duruyor fakat şimdi hepimizin hissettiği noktalara ve bilimin de üzerinde araştırmalar yaptığı yere gelelim.
Ne diye çok sevdiğim bir arkadaşımla sohbet ederken çok hızlı akar da, sıkıldığım bir derste ölüm gibi ağır ağır ilerler bu zaman. Üstelik ben arkadaşımla vakit geçirirken yine aynı zaman diliminde soğuk ve katı akan bir sürüklenmenin içinde kendini bulan başka bir arkadaşım olabilir. Yani zaman bir yavaşlayıp bir hızlanmıyor, aynı anda hem hızlı hem de yavaş oluyor
.
Bu halde aynı ömürleri yaşıyoruz diyemeyiz, ben 21 yaşında bir genç olarak çok daha uzun yaşamış olabilirim benimle aynı yaşta bir gençten, ve hal böyleyken hislerimizden mi ibaret bunlar yoksa somut bir karşılığı da var mı diyebiliriz ve evet var, zamanın göreceli olması diye fizikte geçer bu, hatta zamanda bahsedilirken genelde kime göre, diye söze başlamak da hiç absürt olmasa gerek.
Doğanın her yerinde bulunan diyalektik durumlar, zaman için de geçerli olmasa şaşırırdım doğrusu. Madde ve antimadde, ateş ve buz, yıldızlar ve karadelikler… Böylece sayabileceğimiz ve aslında basite indirgemememiz gereken bir ton konu.
Acaba Dali de tablosunu çizerken bunları düşünmüş müdür diye aklımdan geçirmeden edemeyeceğim, zamanın böylesine balçık gibi, yapışkan ve belirsiz olmasını belki de en iyi, saatleri eriterek yansıtabileceğini düşünmüştür. Eriyen saatler maddenin üzerine sanki kenetlenmiş durumda, varlıklar ondan kurtulamadan çürümeye maruz kalıyor ve tarih sahnesinden siliniyorlar. Ayrıca saatlerin yapışmadığı hiçbir madde yok, ondan kurtuluş da yok. Yaşamayı öğrenmek gerek, silinip gideceğini bile bile, adım adım gelen sonsuzluk elbet bir gün bizi de içine alacaktır, bu kısacık sürüklenmenin içinde, ne yapabilirsek güzeldir, sonuçta biz de evrenin birer parçasıyız ve yaptığımız bu ufacık değişikler bile bütün her şeye dokunmaktadır, bunu bilmek güzel diye düşünüyorum.
Hiç sonu yok mudur bu zamanın, bitmeyecek mi, dersek eğer aslında buna bir cevabım var, zamanın madde var oldukça var olabileceğini düşünürsek, eğer bir gün evrende maddenin bir sonu gelirse böylece zamanın da sonunun geleceğini düşünebiliriz. Çünkü yaşayanı olmayacaksa ne anlamı var akmamın der emekliye ayrılır artık.
Entropinin son bulmasıyla zamanın da son bulacağını düşünüyorum. Bozulacak bir şey yoksa orada katılık vardır, soğuk bir perde, aşılamaz bir geçit vardır ve böyle bir ortamda zamana yer yoktur.
