DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.771▲ %0,22ONS$3.558▲ %0,22BITCOIN$60.798▲ %1,19Tüm piyasalar →

Ölümle Dans Et

Evrende canlı ya da cansız her varlık ölümüyle birlikte doğar. Bu kadar net bir gerçekliğin
içinde yaşadığımız dünyamızda, diğer hayvanlara göre daha bilinçli, fikir yürütebilen biz
insanlar nedense bu gerçeği bir kutu içerisine koyup ömrümüzün sonuna dek raflarda
tozlanmaya bırakıyoruz. Günler hızla geçerken sonumuza doğru adım adım ilerliyoruz ve
öyle bir son ki nefesi ensemizde bir hayat boyu takip ediyor bizi. Peki nedendir biz
kutularımızı açıp da bakmak istemeyiz ya da kimlerdir kutularını tozlu raflardan indirip
cesurca yüzleşenler.

Bir son var evet bunun herkes bilincinde, belki de yataklarımıza kafamızı koyduğumuz
gecelerde düşüncelerimize arada uğrayıp geçen bu fikir bizi bir anlığına duygusal çıkmazlara
sokuyor fakat eninde sonunda yine kendimizi hayatın akışına kaptırıyoruz. Kitaplığına dönüp
bir bakın, tüm bu yazılanlar biraz olsun bunun bilincinde olmuş insanlar tarafından sonuyla
mücadele içerisine girmiş kişiler olabilir mi? Dünyayı değiştirme fikri, dünyaya dokunma fikri,
sonuna meydan okuma fikri hep işlenmemiş midir yazılanlarda..

Sonunu bilmek, sonu düşünmek bize ne kazandırır, belki günlük hayatın sinir streslerine
biraz daha geriden bakmayı sağlar. Belki de gerçekten yaşamalıyım fikrini aşılar beyinlere.
4.5 milyarlık evrimimizde beynimizin neden bu fikri hep arka plana attığı da biraz aşikar gibi
duruyor, ne de olsa sürekli bunun korkusunu yaşasak üremeye ve hayatta kalmaya
mecalimiz kalmazdı.

Yapraklar sararıp solacak, yıldızlar birer birer sönecek insan insanlığını kaybedecek, bütün
aşklar bir gün bitecek, yazılanlarsa evrenin karanlık soğukluğu içerisinde unutulup gidecek.
Çok nihilist bakıyorsun diyenlere bok nihilist bakıyorum diyesim geliyor. Hayatta bu
gerçekleri göz ardı ederek yaşamanın bir anlamı olduğunu düşünmüyorum. İnsan daha çok
yaşama tutunabilir, yaşamı daha da derinlerinde bir yerde hissedebilir çünkü madem elime
aldığım çiçek bir daha dünyaya gelmeyecek olan eşsiz bir varlık, onu doya doya
koklamalıyım. Madem şu an yaşadığım aşkın bir gün sonu gelecek, bu aşkı nehrine kapılıp
gitmeden yaşamalıyım ve sonumla ben de mücadele etmeliyim.

Yaşamın bir anlamı olduğunu düşünmüyorum fakat mücadele etmenin bu yaşamda insanı
insanı yapan yegane şey olduğunu biliyorum. Bir haksızlığa uğradığında, burjuvalar
tarafından sömürüldüğünde bunun hesabı sormadan bu dünyadan gitmenin çok acı
olacağını düşünüyorum. Ne anlamı var ki zaten devletlerin de dünya gibi sonu gelmeyecek
mi diyebilirsiniz. Evet gelecek, biliyorum fakat ben bir insanım, bütün duygularım
düşüncelerimle yaşama hevesi ile dolu bir insan. Bunların bilincinde olmak her şeyi bırakıp
gitmeme olanak sağlamıyor.

Sonsuza dek yaşamak da istemezdim, sonsuzluğun bir insan için işkenceden başka bir şey
olmayacağını biliyorum. Her şey sararıp solarken milyonlarca, milyarlarca ve sonsuza dek
var olmak acıdan başka bir şey getirmezdi gönlüme. Ne elimi kaldıracak mecalim olurdu ne
de bir kitabı açıp da okuyacak zamanım. Hatta sevmeyi bile gereksiz bulabilirdim. Beni insan
yapan şeyler birer birer kopup giderdi. Ve eninde sonunda içi boş bir et yığınına
dönüşürdüm. Kulağa hiç de hoş gelmiyor değil mi, ben de öyle düşünüyorum.

Az da yaşasak çok da herkes gibi göçüp gideceğiz geldiğimiz yere, doğumdan önce nasılsa
hayat, ölümden sonrası da çok farklı olmayacak. Bir çakmaktaşının çıkardığı kıvılcım gibi
ömürlerimiz. Parlayıp sönecek bu sonsuz evren içerisinde. Yine de yaşamak güzel, tavsiye
ederim

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir