DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.768▲ %0,21ONS$3.556▲ %0,21BITCOIN$60.798▲ %1,19Tüm piyasalar →

Mevsim Geçişleri

* Bu yazı ortak bir konu etrafında iki kişinin yazdığı bir metin olma niteliğini taşıyor, ilkbahar ve sonbaharın hissettirdiklerini kelimelere dökmeye çalıştık.

“Baharla açılırdı gözlerin
Sevmeyi de bilirdin sevilmeyi de
Yaprakların yeşerdiği anlarda bulurdun
Bir çocuk gibi çırpınan yüreğini
Rüzgarda savrulan bedenin, inadına
Kafa tutardı solgun bakışlara”

Hareketle başladı yaşam, rüzgarın getirdikleri ile götürdükleri arasında sıkışıp kalmıştık. İlerlemek namümkün savrulup gidiyorduk. Sert kayaların çarptığı da oluyordu alabildiğine bucaksız hissettiğimiz zamanlar da. Unutmaya yüz tutmuş anılar gün yüzüne çıkıyor, şu an’ın hissettirdikleri değirmende çekilir gibi ufalıp gidiyordu.
Gerçekliğin karşısında ezilip büzülüyor muyduk yoksa direnen bir ağaç gibi ayakta mıydık bilmek mümkün değildi. Çığlıklarımız bazen sessiz birer fısıltıya dönüşüyor bazen de evrene haykırırcasına göz yaşı olup akıyordu. Bakışlarımızda anlam olduğunu düşünüyor, tebessümle karşılık veriyorduk. Biliyorduk, hayat bir gün bitecekti belki de bu yüzden, bir son olmasının bilinciyle sarılıyorduk tutunduğumuz dallara.
Yaprakların sararmasıyla geldi hüzün yüreklerimize ve bir söz verdik birbirimize. Bu söz kelimelerle ifade edilemeyecek kadar değerliydi, içerisinde kuvvetli bir bağ barındıyordu. Doğanın çarpıcı gerçeği bizi korkuttuğu için mi bilmem sabit noktaları yüceltiyorduk. Giden yapraklar geri gelmeyecek ama değişerek ama donüşerek yerine yenisi gelecek. Bu yüzdendir ki yıkıntıların arasından doğacak güneş, sıcaklığı eskisini aratmayacak aksine bir başka hissettirecek.
Boğulacak gibiydik, bitmiştik, karanlık kuyularda yolumuzu kaybetmiş yıpranmış ve kirlenmiş hissettmiştik. Öfkemiz yeniyi kurma iradesini veriyordu bize. Işığımızdı baharlar, ışığımızdı yeni doğan filizler, ışığımızdı el ele verip de ileriye attığımız adımlar.

..

Bir çiçeğin filizlenmesi, bir ağacın yeşermesi kadar yakındı bize huzur. Kendini mutlu etmeye neden arayan kişilerdik. Savrulup kopmuş olmanın biteceğine olan inanç bu kadar yakındı. Susar, baharın gelişini izler ona anlam yükerdik. Taptazecik olurduk, hiç ölmemiş gibi.
Kavrulurdu yüreğimizde bu inanç. Büyür, kocaman olurduk kendi kendimizce. Ruhumuz salınırken gökyüzünde hayal kurmaya, yenilenmeye devam ederdik. Çöllerimize çiçekler ekerdik, yeşertirdik onları. Ama yakan sıcakta onları öldürmeden yaşatmayı öğrenmemiz gerekirdi. Dengeyi öğrenirdik.
Sararırdık. Hüzünden susardık. Geçmişe bakar üzülürdük. Yeniden başlamayı düşünürdük sona yaklaştıkça. Çaresizliği hissederdik. “Gerçekten yaşamaya” geç kalmanın acısını çekerdik. Teselliyi öğrenirdik. Kendi kendimize kalır, kendimizi tanırdık. Geçmişte kalmış anlar için yeniden umut eder baharı beklerdik.
Kırılırdık. Acıdan ve soğuktan. İçimizde güzel günler görmenin inancı ısıtırdı bizi. Kırıklığımızı onarırdık. Çabalardık yaşamak için. Her şeye rağmen güçlü kalmayı bilirdik. Tek başına kendimize bembeyaz bir sayfa açmaya çalışırdık, bu beyazlık içinde. Ölmeyi bir yandan diler bir yandan da yaşamayı ne kadar sevdiğimizi görürdük. Ama hayat böyleydi işte, ölmemiz gerekirdi yeniden yaşamak için.

Yazarlar: Pervin / Ömer

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir