Yaşadığının farkında olan bir türün üyeleriyiz, bu farkındalık beraberinde sorular sorma isteğini de getiriyor; neden yaşıyorum, ne için yaşıyorum, yaşamımın anlamı ne? Ömür boyunca cevap aranan ve asla net bir cevabı olmayan-olamayan-sorular. İnançları bir kenara bıraktığımızda geriye sadece dünyadaki yaşamımız kalıyor. Tek gerçek olan, hissedebildiğimiz ve her an içinde devindiğimiz yaşam. Doğumdan önce nasılsak doğumdan sonra da ona varacaksak, bu kısacık ömrümüz daha bir değerli olmalı. Asla geri döndürülemeyecek, bir tekrarı olmayacak ve sonsuza dek yok olmaya mahkum olan.
Tüm bunlara karşın yaşarken zaman öldürmek için pek çok çaba içerisine giriyoruz. Geçmiş ve gelecek şu anın içindeyken kendini hissettirmiyor fakat aynı zamanda hızlı bir şekilde de gelecek geçmişin karanlık sularına karışıyor .Ne kadar farkındayız yaşadığımızın, ne yaparsak ben yaşadım diyebiliriz? İnsanlığı bir parça ileriye taşımak mı yaşamak yoksa amansızca gezmek tozmak ve eğlenmek mi? Günün sonunda ikisinin de ucu aynı noktaya çıkmıyor mu.
Yaşadığımız gezegenin de bizim gibi bir ömrü var-sonsuza dek var olmayacak- birkaç milyon yıl içinde yaşanabilir-insanlık için- olmaktan çıkacak. Ben yaşadım diyen herkes de dünyanın bu sonu ile birlikte arkalarında bıraktıkları son izlerini de kaybedecek. İnsanlık başka gezegenlere ulaşır da oralarda bir yaşam kurmayı başarabilirse dünyadan hangi bilgileri, hangi insanların izlerini beraberinde götürecekler, gittikleri yerde İsa bir işlerine yarayacak mı, tabii en önemli soru gerçekten başka bir gezegene yaşamak için gidebilecekler mi?
Bu soruların cevabını şu an vermemiz imkansız fakat biliyorum ki her şeye rağmen yaşamak gerek. Kısa da sürse, sonrasında hiçlikte kaybolsak da, eninde sonunda ebedi unutkanlıkta yerimizi alacak da olsak dünya deneyimlemeye değer bir yer.
Bunalımlar içinde kaybolmak, acıyı bütün parçalarında hissetmek, sıkılmak ve strese girmek. Asla peşimizi bırakmayacak şeyler. Gün içerisinde sohbet ederken, okurken veyahut gülerken unuttuğumuz şeyler.
Unutmak diye bir özelliğimiz olmasa nasıl yaşardık bilemiyorum. Geride bıraktığımız onca an içinde hissettiklerimiz, duyduklarımız, gördüklerimiz unutkanlığın çorbasına karışıp gidiyor. Geri geldiğindeyse üzerine başka parçaların bulaştığını görüyoruz. Bazen ağlatan şeylerin üzerinde gülücükler oluyor, bazen korku dolu bir an şaşkınlık içinde geliyor.
Ne güzel şey bu karışım olayı; unutmak ,karışmak ,hatırlamak ve yine unutmak. Zaman içinde eksilirken çoğalmaya çabalamak benzersiz işler, sanırım buna direkt yaşamak diyoruz.
İlk denememde sizi bir şiirimle uğurlamak istiyorum.
Geçmiş anın yozlaşması
Akıldan çıkmayan
Şu an gelecek ile geçmişin çarpışması
Asla fark edilmeyen
Gelecek yaşamın karmaşası
Bilinmezlikler içinde kıvranan
Ben, nefes alıp veren
Sorular sorup cevap alamayan
Geçmiş, şuan ve gelecekte sıkışmış olan
