Konuştuğumuzun zamanlar, konuşmadığımız zamanlar ve konuşmak isteyip istemediğimiz zamanlar olur, tüm bunların içinde merak edilen konu ise konuşmanın anlamı nedir. Onca kelime cümle olup da çıkar ağızdan, anlam üzerine yapışır ardından. Uzaklaştıra da bilir seni konuştuğun insandan, hiç olmadığı kadar yakınına da getirebilir. Nedir cümleleri bu kadar güçlü veya güçsüz yapan?
Sessiz bir insanın yanında kendinizi nasıl hissedersiniz, konuşma, birkaç lafın belini kırma isteğiniz olur mu. Belki samimiyete bağlı olarak değişebilir diyebiliriz ya da duruma göre şekillenir deyip işin içinden çıkabiliriz.
iletişim konusu beni çokça düşündürür, sessiz kalarak ne kadar iletişim kurabilir bir insan, cümleler kurarak anlatılamayacak şeyleri farklı yollarla aktarabilir miyiz karşı tarafa?
insanca pek insanca bir yaşam için midir iletişim ihtiyacımız yoksa yaşayamaz mıyız iletişim kurmadan? bilemiyorum Altan’ deyip bu konuları bir kenara bırakası geliyor insanın.
Kelimelerin gücü olduğu ortada, doğru yerde doğru kelimeleri kullanmak bazen hayat bile kurtarabilir. Nasıl kullanacağınız ise tamamen o güne kadarki yaşantınıza bağlı, neler yediniz, neler düşündünüz, neler konuştunuz, ne kadar hata yapıp, ne kadar bu hatalardan ders çıkardınız, neler okudunuz ve bunları yapan kaç kişiyle iletişim kurdunuz. Bu parametrelerin, çok daha fazlasıyla beraber, toplamı sizin bir insanla iletişim kurarken hangi kelimeleri kullanacağınızı belirler. Hadi ya’ dediğinizi duyar gibiyim sakin olun. Olayı asıl getirmek istediğim yere yeni geldik, aslında kelimelerle falan bir derdim yok. Kelimesizlerle ilgiliyim ben. Kelimesizler, kelime olmayan yerleri kaplayan alanda olan şeyler, yani sessizlik de diyebiliriz buna fakat kelimeler arasındaki sessizlikler. Asıl etkiyi yaratan, söylenmek isteyeni barındıran ve gerçek anlamı taşıyan şeyin kelimesizler olduğunu düşünüyorum.
Aynasızlarla karıştırılmasın, kelimesizler kelimelere baskı uygulayıp sansüre maruz bırakmaz ya da hakkı savunan kelimeler bir araya geldiğinde onları coplarıyla yerlere sermezler. Kelimesizler daha çok doğrular gibidir. Hep orda olan haykırılmak istenen, mücadeleci pür gerçekler.
Ne sessizliği abartmak lazım ne de kelimeleri, ikisinin de kendine göre yeri var bu alemde. Hem iletişimi sadece kelimesizler ve kelimelerle sınırlamak biraz ayıp olur. Sevdiğime bazen bakmak isterim, sadece bakmak gözlerinin içine doğru, o an bakışlardan başka hiçbir şekilde aktaramam anlatmak istediğimi. Kelimesizler de yardımcı olur o bakışlara. Evet yeri geldiğine göre bir noktaya daha değinip gideceğim.
Hiçbir şeyi tek başına sınıflayıp anlam çıkaramayız içinden. Her bir olgu iç içedir ve birbiriyle bağlantılıdır. Kelimeleri tek başına değerlendiremem, kum taneleri gibi akıp gider anlamları. Kelimesizler var olamaz tek başlarına. Bakışlar ve burada değinmediğim daha pek çok yol var ve hepsi ağacın dalları gibi bağlı birbirine.
Yerinde kullanmak lazım iletişim araçlarını ne hep konuşmaya odaklanmalı ne de kelimesizler içinde boğulup gitmeli.
