Şehrin ışıkları sessizce yanıyordu
ıslak zeminde adımlarım yankılanıyordu
gölgem hep bir adım arkamdaydı
köşe başında ikiye ayrıldık
siyah,
hayır simsiyah silüetiyle
korkusuzca önüme geçti
belli belirsiz fısıltılar etrafımı sarıyordu
duyacak gibiydim
hiçbiri gerçek bir cümle olamadı
önce korku hissettim damarlarımda
kaçmak seçenekler arasında
dönecektim ki arkama,
geçiverdi birden yine karşıma
varlığı ya da yokluğu
ne önemi vardı uzamasının
gidecekti nasıl olsa
küçük bir aydınlık karşısında
gülecek gibi oldum
ağlamak geldi içimden
adımlarımın gereksizliği içinde
nereye gittiğimin önemi olmaksızın
koşmaya başladım sert zeminde
dudaklarım ve gözlerim
yüzümün her bir zerresi
damlalara teslim olmaya başladı
bulanık ışıklar yanıyordu
evlerin içinde yine gölgeler
sağa ve sola gidiyorlardı
baktıklarında ne görüyorlardı
bilgisizliğim içinde boğuldum
evimin anahtarlarını buldum
kapıyı açarken orada yoktum
