“Yaşam ve ölüm hayatın tadı tuzu
Kucaklamak isterdi sonsuzu”
Her gün bir başka güne uyanıyoruz, aldığımız nefes başka baktığımız gökyüzü başka, düşüncelerimiz başka.. Her günün başkalaşım içinde olduğu yaşamımızda nasıl oluyor da rutinler içinde kayboluyoruz ve günlerimizi hep aynıymış gibi hissediyoruz. Oysa bir gün önce ki gibi değil hayatlarımız bu bir gerçek, adım adım gelecek bizi kendine çekiyor- ya da itiliyoruz?-
Yağmurlu bir günde düşüncelere daldığınızı hayal edin, hayatınızı gözden geçirirsiniz, geçmiş size çok uzak gelebilir veya her anı sanki dün yaşamış gibi hatırlıyor olabilirsiniz. Duygular ise daha çok geçmişte kalan şeylerdir, fakat böyle anlarda birden ortaya çıkarlar. Nereden geldikleri ve ne an geldiklerini asla bilemeyiz, sadece gelmişlerdir. Gökyüzünün gri rengi tam olarak beyninizdeki o duyguyu aktive edecek tonda olduğu için mi birden eski bir dostu hatırlarsınız ya da o an hafif açık olan pencerenizden içeriye, yağmurun etrafa saçtığı kokuyu taşıyan rüzgar tam da beyninizde çocukluk anınızın bulunduğu kısmı canlandıracak seviyede mi esmiştir? Dediğim gibi asla bilemeyiz fakat bildiğimiz bir gerçek var, o anda yaşadığınız o duygu savaşımını daha önce o şekilde yaşamadınız.
Siyah ve beyaz noktalar vardır hayatta, bu siyah ve beyaz noktalar birbirleri içerisinde kavga ederler ve gri noktaları doğururlar, hep isteriz ki beyaz olsun hayat, iyilik içinde olalım, güzel hissedelim. Nereye gitmiştir bu güzellikler? Ve neden hep beyazı ister gönlümüz. Çelişkilerin ürünü olan insanlığın çelişkisiz bir yaşam istemesi ne kadar ironiktir. Beyazlar olacak, siyahlar olacak griler de gelecek, bazı şeylerin anlamı olmayacak, üzüleceğiz fakat sebebi olmayacak, güleceğiz çünkü o an gülmek gelecek içimizden. Kısacası yaşayacağız, bir değişimin içinde yaşamın izin verdiği kadar. Hücrelerimiz son bölünmesini de yaşadığında bir gün solup gideceğiz bu hayattan. Aradığımız anlam da bizlerle birlikte yok olup gidecek.
Sonu gelecek bazı anların, yaşanmış olması güzel olacak. Son geldi diye yaşanmışlıklar kendini yok eder mi , etmemeli, etmeye gücü yoktur belki de. Bir gülümseme bir bakış kalacak işte zihninde ve alabildiysen eğer o gülümsemeyi ne mutlu sana. Başlangıçların heyecanı kadar sonların hüznü de önemlidir. Değer verilmeli, saygı duyulmalıdır, hem bilemeyiz gerçekten son gelmiş mi yoksa sadece bir aradan mı ibaretmiş bu durum. İşte heyecanı da burada ve yaşam genel olarak böyle; bilinmezlikler, değişimler gülümsemeler, ağlamalar, beklentiler ve umutlanmalardır yaşamak.
Yaşam her anıyla, belki acıları, tatlıları, ekşileri ve tatsızlıklarıyla kabul edilmesi gereken ve üzerine düşünülmesi sadece tatmin olma duygumuzu perçinleyecek bir olgudur.
