DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.758▲ %0,04ONS$3.550▲ %0,04BITCOIN$60.623▲ %0,94Tüm piyasalar →

Ziyan Et!

Memleketin her bir köşesinde, büyük bir talan altında, gelir eşitsizliğinin kurbanı olan halkımızın sessiz ‘açım’ çığlıkları yerlerine ulaşsa da gözü dönmüş hükümdarların pek umurunda olmuyor.

Bu gelir eşitsizliğinin yaktığı cüzdanlar, bir zaman sonra şiddeti, kötülüğü, hırsızlığı yayarken, bir yandan hep o yeşil Amerikan kağıdının üstündeki Benjamin Franklin’in günahını çekiyor.

Hal böyle olunca akla cebimiz geliyor. Cebimizde bu yeşillerin olmayışının nedeni geliyor. Çiftçinin cebindeki Abraham Lincoln’un neden Benjamin Franklin olamadığı geliyor.

Bunun için önce cebimizin fiziki durumuna göz atmalıyız. Eğer bir yırtık varsa büyük ihtimal para, ya düşmüş ve rüzgarla savrulmuş ya da birisi çalmıştır. Eğer cebimiz yırtık değilse bu sefer bakacağımız adresler; internet bankacılığımızın para hareketleri, faturalar ve market kasalarıdır.

‘Bir liralık ekmeği hiç zam olmadan yıllarca bir liraya almak hükümetin başarısıdır.’ cümlesinin altında yatan vurgu: para değil ekmeğin gramajıdır. Çünkü bir lira kalmasının ya da mâlum hükümet başarısının sebebi de, bu gramajın fiyat sabitliği ile düşürülmesinde yatar ve bunu yaparken de beslenme gibi temel insan edinimleri kâle alınmaz da kâr/ zarar ve hükümet puanı dikkate alınır.

Örnek veriyorum: 300 gram bir ekmeğin her şeye zam gelmesinin ardından zam gelmeyişliği, o ekmeğin 200 grama düşürülüşünün bir sebebidir. Bu da bilmeyenler için; hükümet başarısıdır ya da ‘ekmeği dolarla almıyoruz’un bir zaferidir, ama bilmeyenler için…

Bu örnekleri şöyle arttırabiliriz: Bugünlerde kaç bira tüketiyorsun, çünkü aldığın bir bira kadar bir tane de devlete almakla mükellefsin ama devlet, bu biraları sana hem rahat içirtmemekle hem de vergi gelirinin %10’unu bu biralardan karşılamakta. Bunun altında yatan siyasal mesele- siyasalı sabit tut ve laik bir ülkeye islam ideolojisini entegre et- ne oldu sana: ‘siyasal islam.’

Siyasal islamın kökeninde ne yatar?

– Siyasal ve islama dair olmayan her şey.

Yani bir nevi harici kelimelerle kurulmuş bu tanımlamada: Rant yatar, yolsuzluk yatar, haksızlık, hukuksuzluk yatar. En başında insancıl olmayan eşitsiz bir çelişki ideolojisi yatar.

Siyasal islam bu ülkeye gökten düşmedi ya da bunun kurucusu iktidar partisi değil. Siyasal islam bu ülkeye, belki de Paşa’nın meclisi dua ile açıp kürsüye gelince ateist söylemlerinde yatıyordu. Belki ise camileri Arapçalaştırıp, genelevlere kepenk vurulmasında, ardından ise evli halde gizli yaşanmış kadın ilişkileri olan Menderes hükümetinde. Son olarak da belki 28 Şubat’ın nedenlerinde yatan Erbakan hareketlerindeydi.

Siyasal islam gökten zembille inmedi derken, siyasal islamın bugün en büyük şiddetine uğramadığımızı da asla inkar edemeyiz. Siyasal islamın en büyük aygıtı bugünlerde devletçiliğinden ve kuruluş emarelerinden bir haber kalan Diyanet kurumudur.

Ne işe yarar Diyanet, ne için vardır, kime yarar, kime yaramaz?

Paşa’nın aklında yatan Diyanet, bence radikal islamcılığın ehlileştirilmesinden başka bir şey değildir, ki bugün de bence Diyanet, tüm televizyon ekranlarında yaşanan şatafatın ardından, bu faaliyetini gerçekleştirmek için vardır.

Diyanet özellikle cemaatleşmenin hüküm sürdüğü ve batıl, gerici, aynı zamanda şiddet yanlısı olan ve Anadolu’ya yayılmış bu kirli kurumların halkı kendine çekmesine karşın, halkı devlete çekmesidir.

Diyanet’in olmadığı bir ülkede, cuma hutbelerini gönüllü yapanlar, cemaat üyelerinden başkaları olmayacaktır. Bu hutbelerde halka söylenenler, bugünün aykırı siyasi söylemlerinden çok daha büyük tahribatlar yaşatacağı da âşikar.

Özellikle her hafta milyonlara hitap eden bu seslenişi Diyanet’e bile bırakırken çekingen duruyorsak bir de başı sonu belli olmayan, biat usülüne dayanan cemaatlere bıraktığımızı düşünelim. Ne kadar korkunç olurdu değil mi?

Belki her gün biri için mürted ilan edilip onun öldürülmesi ve hedef gösterilmesi yaşanacak, belki bir gün partilere karışılıp saldırılacak, kadınlara kirli kirli dayatmalar fetva verilecektir. Bunun sonucunda dini hükümlü ölümler, erkek cinayetleri başlayacak, olmayan toplumsal huzurumuz devletin kontrol edememesiyle şeriat düzenine teslim olacaktır.

Bugünlerde bunu devlet kurumlu Diyanet’te bile görüyorken cemaatlerde görmemek büyük bir yanılgı olur.

Bu asıl konumuz Diyanet’e aktarılan yağma yağma paraları aklar mı? Tabii ki hayır.

Diyanet’in bu saydığım işlevleri günümüzde hükmünü kaybetmiştir. O yüzden Paşa’nın kurduğu Diyanet yok da din üzerinden siyaset sağlamaya çalışanların Diyanet’i vardır şimdi. Bu çalışmada hudutsuz güç ve ego yatıyorken paranın kaynağını tahmin etmemek mümkün değil: Biziz, cebimiz. Eksiklerle okuttuğumuz çocuklarımız, keyifle içip oynayamadığımız, tatilimizi esirgediğimiz o vergi altında işlenen sömürüdür.

Her yere cami dikerek, gönülden inanç ile yapılması gerekilen işi asgari ücretliden fazla paralara boğarak, dini tekeline alıp dinden de uzaklaşarak, camiyi bir parti kongre merkezi haline getirerek, sorgulayan beyinleri alaşağı edip biat kültürünü dayatmaya çalışarak, cumhuriyet temellerini ve ülke hassasiyetlerini gözetmeyerek, insanları camiye küstürerek aslında yozlaşmanın verdiği yalancı güç ile cemaatleşmeye giderek teslim olunuyor: senin, benim, belki din ile hiç alakası olmayanların parasıyla…

Kutsal öğretilerin tevazülüğü alınmayarak yapılan bu gösteriş temelli şahıs propagandaları -çünkü iş partileşmeyi de aşıyor bir miktar sonra- hem dini sömürü, hem de halk sömürüsü: Hukuksuz, eşitsizce ilerleyen gelir dağılımının bir ürünü.

Burada Diyanet’e aktarılan haramlaşmış helal paralar aktarılmasa ne olurdu sorusunu kurmak istemiyorum. İstatistikler ve karşılaştırmalar bunu çok net açıklıyor. Bazı ülkelerin uzaya ayırdığı para bile o kadar değil ve üstelik uzayda bizden daha başarılılar. Bizim ise Diyanet’e ayırdığımız paranın kat katını haklı olarak başka kurumlara, işlere ayırdığımız da fos… Maalesef öyle bir durum da yok. Sanatın yasaklandığı, dans kültürünün yok edildiği, insanın insan için yaşaması gereken her şeyi de bir yana bırakılması içler acısı.

Sözün özü. Bu tüm Türkiye’yi resmeder şeklinde yazılan yazı, artık bir sonu hak ediyor. Yapılacak durum basit. Siyasal islamcıdan siyasetçi olmayacağı. Çünkü siyasetin özünde yatan -özellikle Türkiye siyasetinin- her şeye aykırı. Dini, siyasetinin içine katan her insanın dini öncelik alıp halkı görmeyeceği açık bir gerçek. Bu dinin bir buyruğu.

Laikliğin anayasada yattığı bir ülkede dindarlık söylemli otorite, sadece söylemlidir. Amaç halka karşı kendini aklamaktır. Bahane algoritmasıdır.

Çözüm: Diyanet’in bütçesi kısıtlanarak buradaki görevli insanlara, (imam vs.) maaşını halktan gönüllü olarak almasını isteyerek bu sağlanabilir. Dinen de bu daha uygundur. İmamların evlerine giden paranın, lanetledikleri genelevlerin ve barların vergilerinden gelmesi, bu iki kutuplu insanları birbirine düşman etmekten başka bir şey değildir. O yüzden Diyanet, vakıf kimliğine daha sıkı bürünüp, devletin sadece kontrolünü sağladığı, bunu da özerk cemaatleşmenin önüne geçmek için yaptığı bir kurum haline gelmeli.

Muhiddin Arabi’nin ‘Sizin taptıklarınız benim ayaklarımın altındadır.’ sözüyle kastettiği ‘dininiz imanınız para olmuş’ deyimini bırakıyor; zaman, mekân değişiyor ama bağnazlık ve batıllık baki kalır diyorum ve yazımı sonlandırıyorum.

Son olarak eşit olacağız, laik olacağız, ahlâklı olacağız ve her şeyden önce insan olacağız. İnsan insana, her şeyiyle…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir