DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.749▼ %0,22ONS$3.544▼ %0,22BITCOIN$60.665▲ %0,69Tüm piyasalar →

Yine Geldim, Elimde Bir Buket Gönlün.

Bu yazıyı okumadan önce okunması gereken yazı: https://www.nedengeldik.com/hayatimda-basima-gelmis-en-guzel-acisin-ve-ben-daha-fazlasini-istemiyorum/

Nasılsın Maria? Yine senin yanındayım. Bir yıl geçti en son mektubumdan. Biliyorum, hatalıyım. Sana, hep bağlı kalacağımı ve psikolojik olarak bunalımda olduğumu sürekli söyledim. Üzerinden bir yıl geçti ve sana hiç yazmadım. Beni hala buhranda düşünüp kendine zarar vermiş de olabilirsin. Hatta belki de, intihar ettiğimi de…

Yaşıyorum Maria. Bunu yüzüm asık, utanarak yazıyorum. Çünkü sana ihanet ettim Maria. O, tek odalı dairemden çıkıp yeniden hayata tutundum ben. Önce Güneş’in tüm sıcaklığını yüzüme alıp ışık kazanmamla, sonra kendimi toparlayıp hayata yeniden tutunmamla ve en son olarak da… Aşık olmam ile sana ihanet ettim.

Bu mektubu sana nasıl göndereceğim, bilmiyorum. Ama çok düşündüm ve… Anlayışla karşılarsın diye umdum. Keşke diyorum bazen, bu kadar kapılmasaydım ve arada bir de olsa sana yazmaya devam etseydim. Fakat hayat, yeniden hayat, çok farklıymış Maria. Sanki yeni doğmuş gibiydim dışarıda gezerken. Petersburg meydanı; caddeleri boyunca değişmiş, yeni insanlar gelmiş, yeni hikayeler yazılmıştı bu Rusya’nın en edebi mekanında. Ben de bunun peşinde sürüklenip gittim işte…

Biliyorum şu an sadece aşık olmam ile ilgileneceksin yoksa gezip tozmamı, hayatta kalmamı ve eğlenmemi sen de isterdin. Aşık olmaya gelirsek, bunu işte kesinlikle affetmezdin. İstemezdin böyle bir şey olmasını. Kalbin nasıl dayanacak, inan onu bile bilmiyorum. Çok güzel biriydi Maria. Çok özeldi… Anlatacağım hepsini.

İlk başlar zor oldu. Ne bileyim, sanki hiçbir şey uyandırmıyordu bende. Sadece öyle gelip gidiyordu, geçiciydi yani. Sonra zamanla ona bakarken seni görmeye başladım. Seninle olan anılar hafızamda canlandı. Bu çok büyük bir tehditti. Onca çabam hiçbir şey olmamışçasına tekrardan döndü. Her şeyi hatırlamaya başladım. Kendime kızdım, isyanlar ettim. Duvarlar, pencereler; hepsi elimin kanları ile boyandı ama yine de… Yine de kendime söz geçiremedim Maria. Seni hatırlatma ile başlayan o bakışlarım, başka birine aşık olmamla sonlandı.

Aynı senin gibiydi neşesi. Benim o soğukkanlı ruhumu kapatıyor, birlikte hareketli bir şeyler yapıyorduk. Eğlenceliydi. Seninle tanıştığımda olduğu gibi: Uzun zamanlı kapanıklık halimden, dışarıya çıkıp nefes almak gibiydi benim için.

Beni annem doğurdu. Kışın. Aralık ayının ortasında. Noele birkaç gün; ya var, ya yok. Bundan yıllar geçti. Sonra seni tanıdım ve bir kez daha doğdum Petersburg’ta. Sonra sen, beni bıraktın. Ben ilk defa öldüm. Sokağa çıkamadım, hastalandım. İyileşemedim. Doktorlar geldi geçti ve… Ölü birine yüzlerce, sana, mektuplar yazdım. Cevap alamadım, ağladım, ümidimi tükettim. Tam öldü öleceğim, bir kez daha doğdum. Bu sefer başka bir kadının karnında: ikinci aşkımda. Geldi elini uzattı bana, tüm o masumiyetiyle…

Sana da söylemiştim, ben hiçbir zaman ikinci aşka inanmam diye. İnsan bir kişiyi sever hayatında, gerisi sadece o sevgiliye giden yolu hazırlıyordur. Aynen böyle demiştim. Bugün yazmaya cesaret bulma nedenlerimden biri de bu: Sen o’sun, o sen benim için. Biliyorum çok kötü bir şey bu! Fakat aynı sevgimleyim ben. Sende hissettiğim hisleri yaşıyorum. Bu yüzden biliyorum, benim sevgimle var oluyorsun. Seni yaşatıyorum bir bakıma. Belki sen de bunu arzulardın. Umarım öyledir yani. Eğer orada beni izleyebiliyorsan…

Neyse, sözü çok uzatamayacağım. Evlenmek istedim. Olmadı. Birkaç sevişmemizden sonra, beni sadece bir arkadaş, bir yoldaş olarak gördüğünü söyledi. Çok öfkelendim ama elimden de bir şey gelmezdi. Öylece kalakaldım seninle son kahve içtiğimiz yerde. Keşke dedim, keşke o an yanımda sen olsaydın. Ama fayda etmezdi bu feryatlarım. Bir kez daha ölecek miyim diye çok korktum. Bu isteyebileceğim en son şeydi. Çünkü yaşamak güzeldi ve her ne olursa olsun güzel kalacaktı…

Ölmedim de. Biraz kötü ve kırılmış hissediyorum, o kadar. Sana bundan sonra mektup yazmayı hiç ihmal etmeyeceğim. Bu bir kaçıncı denemem oluyor ve daha iyi hissediyorum. Onunla olduğum zamanlar, seninle konuşmamın yanlış olacağını düşündüğümden yazamadım. Çünkü ne bileyim, yok da olsun bu gezegende, yine de benim eski sevdiğimdin. Ona haksızlık etmek istemedim, anlatamadım.. Benim hastalıklarımı hep başka şeylerden bildi. Ve… Biraz da bunun. Hmm… Yani, işte bilirsin. Ölü birine mektup yazmak falan… Delice olduğunu düşündüm.

Özür dilerim Maria. Şimdi daha çok anlıyorum sensizliğin bile varlığını. Yokluğunun bile varlığını. Artık ne yaparım bilmiyorum ama yaşayacağım, onu çok iyi biliyorum. Petersburg’u turlayacağım, hatta yurt dışına çıkarım. Sana bir de başka diyarlardan mektup yazmayı denerim. Belki o zaman bana mektup ulaştırabilirsin. Buralar biraz soğuk ve günahkar yerler. Tanrı ondan buraya mektup yazmanı engelliyor olabilir. Sana söz, hatta Kudüs’e giderim. Evet Kudüs’e… Tanrı, oğlunun yaşadığı yerlerde konuşmana müsaade edecektir diye umarım.

Kendine iyi bak Maria. Sakın seni aldattığımı sanma olur mu? O narin, zayıf ve incelikli kalbine kötü düşünceler sokma. Sana çok ihtiyacım var çünkü. Ve bak, işte daha iyiyim! Bunu isterdin öyle değil mi?

‘Hayatımda başıma gelmiş en güzel şeydin, hala öylesin, ben yaşadıkça da öyle kalacaksın; ne olursa olsun…’

Petersburg’tan Cennete… 11 Mart 1962

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir