“Alex… Alex… Kaleyi görüyor! Aleexxx… Kaleden döndü, bir vuruş daha ve gooolll! Daniel Guiza! Guiza… Guiza… Fenerbahçe, 1-0 öne geçiyor.”
Şu sözlerin o an verdiği mutluluğu tarif bile edemem. 3 yılın ardından yeşeren en büyük şampiyonluk ümidi… Tamam, her ne kadar Burak skoru eşitlese de nihayetinde Bursa’da da beraberlik söz konusuydu ve bu durum bizi şampiyon yapacaktı. Gereken tek şey yalnızca 5 dakika beklemekti. Arkadan biri “3 yıldır bekliyoruz, 5 dakika beklemek koyar mı bize be?!” diye bağırıyordu. Mümtaz abiydi bu, Lefter’den sonra gördüğüm en koyu Fenerbahçe taraftarı belki de, bu şampiyonluğa sevinmek en çok onun hakkı.
“Emin miyiz Bursa’nın gol yediğine? Ferit, iki dakika çevirsene Bursa maçına.” Bu sözler, sesi kaygı dolu babamdan çıkmıştı. Ferit sakinleştirici bir edayla babamın sırtını sıvazlayarak:
- Amca olur mu öyle şey? Spiker şimdi dedi, stattan da anons yapmışlar. Yalan söyleyecek halleri yok ya… Zaten bizim dekoder yalnızca Fenerbahçe maçlarını açan pakete sahip, istesek de açamayız.
Babam hala kaygılıydı. Bana dönerek:
- Tolga, oğlum senin telefonunda internet özelliği var, hadi bir baksana oğlum.
Yapacak bir şey yoktu, ne de olsa emir büyük yerdendi. Ama telefonumu evimizde şarj cihazına takmıştım. Hem telefonumu alıp babamın isteğini yerine getirmek hem de yıllar sonra gelen şampiyonluğu dışarıda doyasıya kutlayabilmek adına atkımı, meşalemi yanıma almak üzere hemen karşı dairedeki evimize gittim. Kapıda annemin, “Oğlum şampiyon olduk mu?”, sorusuyla karşılandım. Hemen yanağına bir buse kondurup, “Olmaz mıyız anam?” diye cevapladım. Odama girip bir an önce telefonumu, atkımı, meşaleyi alıp çıkmaya hazırlanıyor; diğer taraftan da Sena’yı aramak üzere telefonumu açmaya çalışıyordum. Şampiyonluk sevincim ve bu sevincimi biricik sevgilimle paylaşma isteğim, babamın istek ve kaygılarını çoktan unutturmuştu. Şampiyonluk, içimde öylesine büyük bir enerjiyi açığa çıkartmıştı ki durmadan Fenerbahçe marşları mırıldanıyor, Saraçoğlu’ndaymışçasına zıplıyordum. Böylesine bir kafada; gerek içimdeki coşkudan, gerek ise parolayı yazarken zıplamamdan ötürü SIM Kart kilidimi 3 kez yanlış girerek hattımı bloke ettim. O bile keyfimi bozamazdı ama en nihayetinde telefonsuz dışarı çıkamazdım. Kaldı ki henüz Sena’ya bile ulaşamadım, tüm gece deliler gibi şampiyonluğu kutlamalıydık. Müstakbel kayınpederimin kütüğü Bursa da olsa Sena’yı Fenerbahçeli yapmak fazla zor olmamıştı. Kızının gönlünü aldım; 1-0, kızını Fenerbahçeli yaptım; 2-0, Fenerbahçe Bursaspor’a karşı şampiyon oldu; 3-0. Böyle hıyanet dolu şeyler düşünürken PIN kodu olayını henüz çözmediğim ve dışarıya çıkmak için geç bile kaldığım aklıma geldi.
Annemin telefonunu alıp hızlıca Türkcell’in müşteri hizmetlerini tuşladım:
- Türkcell’e hoş geldiniz. Fatura bilgi işlemleri için 1’i, SIM Kart işlemleri için 2’yi…
Hemen 2’yi tuşladım. Dışarıdan siren sesleri geliyordu, çok önemsemeden telesekretere kulaklarımı geri çevirdim:
- Hazır Kart işlemleri için 1’i, numara iptali için 2’yi, numara taş…
Ambulansın siren sesinden ötürü geç duysam da ivedilikle hemen 1’i tuşladım. Uzaklaşan siren sesleri telesekreteri daha rahat duymamı sağladı:
- PUK Kodu işlemleri için 1’i…
Ne Sena’yı ne de şampiyonluk kutlamalarını bekleyecek takatim kalmıştı. Direkt 1’i tuşladım ve PUK kodumu alarak telefonumu bir kez daha açtım.. Hızlıca odamdan dışarı çıktığımda telefonunu vermek adına annemi aradım, etrafta gözükmüyordu. Hızlıca PUK kodunu girerek kendime yeni SIM kilidi oluşturdum. Evden çıkacaktım ki televizyon sesleri duydum, belki annem televizyon seyrediyordur diye salona yöneldim. Hayır, kimse yoktu. Televizyonda Asi dizisi açıktı, bu annemin en sevdiği diziydi. Bu kadın nasıl bu diziyi bırakıp gitmişti, en önemlisi neredeydi. Tüm bunları düşünürken şampiyonluk kutlamalarına bakmak adına NTV Spor’u açtım.
Hayatımda yaşadığım en büyük şoktu., konuşamadım, kendimi rüyada sanarak koluma sayısızca çimdik attım. Ne olduğunu anlayamıyordum. Öylesine bir şoktaydım ki ağlayamıyordum bile. Derken telefonum çaldı, Tolga arıyordu:
- Alo!
- Neredesin lan zırtapoz? Seni arıyordum az önceden beri ulaşılamıyor. Oğlum neredesin lan, biz burada neyle uğraşıyoruz, senin haberin var mı?!
- Ya abi ne oluyor lan, ne bağırıyorsun?! Şampiyon biz olmadık mı oğlum? Lan şampiyon Bursa diyor!
- Ya siktirtme şampiyonluğunu, bir de seninle mi uğraşacağız!
- Ab…
- Dur lan bak! Beni dinle, piçin teki statta, ‘Bursa gol yedi,’ diye yanlış anons yapmış, bizimkiler de yemiş. Bizim maç 1-1 bitmiş, Bursa da yenmiş lan sekiztaşı…
- Ne diyorsun lan! Şakaysa çok kötü olur lan…
- Kes be kes! Ne şakası, biz de şampiyon olduk sandık tam seviniyorduk, köfteyi çaktık. Şampiyon Bursa oldu lan, babanla Mümtaz amca fenalaştı. Hemen ambulans çağ…
- İyi miler lan?! Babam iyi mi, söylesene oğlum!
- Şu anda iyiler ama ağlayacak gibiler, biz hemen şurada, ana caddedeki hastanedeyiz.
- Tamam lan, geliyorum hemen!
Ağlaya, üzüle şaşıra; yolda kader ortağım Fenerbahçelilerin gözlerindeki hüzünlere baka baka, koşa koşa hastaneye gittim. Babamın tansiyonunu, Mümtaz amcanın şekerini fırlatan o yanlış anonsun yapan kişiye sövmekle, babamla birbirimizden gizli ağlayarak, şokun etkisinde bir gece geçirdik. Belki de hayatımda en unutamayacağım gecelerden birini yaşadım.
Tabi Sena’yı da aradım gece içerisinde. Benim kayınpeder pek mutlu, dün yıllardır sakladığı viskiyle kutlamış timsahın şampiyonluğunu. Sena’ya 3-0’dan bahsettim; “Senin o 3-0, 1-2 oldu bir tanem.” dedi. Kökenlerini inkar edemezmiş hanımefendi, Bursasporlu olmaya karar vermiş.
Hayatımın en travmatik gecesine sebebiyet veren ve hayatımın her alanına sirayet eden o 4 kelimelik yanlış anonsu hiç unutmayacağım: “BURSA 2-2 OLDU ARKADAŞLAR”
