DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.771▲ %0,22ONS$3.558▲ %0,22BITCOIN$60.798▲ %1,19Tüm piyasalar →

TABLO

Yaprakların sararıp döküldüğü, güneşin eskisi kadar sıcak gülmediği sonbahar mevsimi geldiğinde, ne zaman pencere kenarına oturup sonbaharın soğuk yüzünü seyretsem aklıma gelir orası; o pencere. Kırmızı, sarı ve yine elbette yeşil…

Kentin en işlek caddesinde oturuyorsam bu renklerin olmadığı bir pencere manzarası düşünülemez zaten. O caddedeki her şey tıpkı hayatım gibi çok karmaşık, çok gürültülü ve çok kalabalıktı. Trafik lambaları durmadan üç renkten birini aydınlatıyor; arabalar ve insanlar onlara göre hareket ediyordu. E tabi Türkiye burası, o lambaları dinlemeyenler de oluyordu elbette. İrice, kaba sakallı bir adam, hiçbir ışığa bakmadan bodoslama yola dalınca kornalar da ötmeye başlamıştı bir ara. Ölümden dönen adamın gözü, “yaşamak hiç de önemli değil” diyordu oysa. Ağzından çıkardığı yaratıcı küfürleriyle duygularını boşaltıyordu. Rüzgarlar esiyor; güz, henüz başlangıcında olsa bile kendini hiç olmadığı kadar hissettiriyordu. Bu yel, o pencerenin bana gösterdiği hüzünlü bir tabloyu getirdi aklıma. Mevcut üç rengimiz insan ve arabaların hareketlerini koordine ededursun çevresi talan edilmiş bir köpeğin adeta hayattan bezmişçesine yalpalayarak yürümesine karşın, hemen arkasından gelen süratli bir belediye otobüsünün fark etmeye zamanı bile kalmadan arkadan vurduğu hüzünlü bir tablo. Hatalı şoförün korku dolu bakışları, yolculardan kimilerinin canını oracıkta veren köpek için gözyaşı dökmesi, trafiği tıkayan bu duruma karşılık arkadaki vicdanı yoksun insanların bağırışları, kornaları… En az bugünkü rüzgar kadar ürpetiyor o gün o pencerede gördüklerim. Yağmurun yağmaya başlayıp beni ruhumun derinliklerinden yine yaşamın ta kendisine sevk eden o tiz sesi duyunca kendime geliyorum bir anda. İçeriden bir ses geliyor; “Canım, hadi içeri! Islanacaksın!” Ufak bir tebessüm atıyorum beni önemseyen, yarı tedirgin yarı mutlu hesaba karşı. İçeri geçerken ardıma, yağan yağmura son bir kez daha bakıyorum. Yine geçen sonbahar geliyor aklıma; o üç renkli trafik lambaları, hiçbirini tanımasam da tablomun içindeki caddemin insanları, bıraktığım koca bir yaşamım… Bu sonbaharın güçlü rüzgarında hayallerimde savrularak, ilk yağmurunda ben de tıpkı yukarıdaki bulutlar gibi döküyorum gözyaşlarımı.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir