DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.748▼ %0,26ONS$3.544▼ %0,26BITCOIN$60.664▲ %0,75Tüm piyasalar →

Taksim Hold’em ve Ana Yurdu

Taksim Hold’em = Gezi Parkının Canlı Atmosferinin Ardında, Bir Poker Masasında Felsefe Muhabbeti

Poker masasından Gezi parkı izlenimi almak, ilk okuyuşta şaşırtıcı gelse de filmin nihai niteliği o ortamdan oluşuyor. Sizlere bu filmi, daha önceki yazılarımın aksine, spoilersiz anlatmak istiyorum.

Filmin karakterleri, Gezi eylemlerini anlamak için yeter düzeyde kişiyi barındırıyor. Tek yetersizliği sadece biraz daha ‘orta sınıf’ insanları konu etmesi diyebiliriz. Bu da önemli ölçüde etkin rol oynarken, aslında film mesajının ‘ne’ olduğu konusunda da farklı beklentilerimiz olabilir.

Mubi platformundan izlediğim bu film, tek bir ortamdan oluşuyor. Hali ile ilk beklenti olarak karşımıza sağlam diyalog beklentisi çıkıyor. İkinci bir özelliği ise filmin politik olması ile bu diyalog beklentisi daha da artıyor. Bu diyaloğu sağlayan karakterler ve politik yazar farklılıkları da -diyalog açısından farklılık şart- sinemamızın odağı.

Rahatına düşkün ve kendi kendine yetebilmeyi erdem olarak edinmiş ‘insanlık karşıtı’ bir karakterden, gazetecisine (Gezi eylemlerinin olmazsa olmazı), tutkulu bir ‘slogan atıcısından’, polisine kadar her türlü iş ile meşguliyeti olup Gezi’de konu olmuş insanlar burada.

Bu insanları tek ortamda buluşturup birbirleri ile çatışmaların arasında, bir apartman dairesinde, poker masasına oturtan da işte bu kuvvetli yazar farklılıkları ve diyalog. Sinematografik açıdan belki pek ekstrem olmasa da film, diyaloğu ile bu boşluğu bence iyi kapatıyor.

Felsefeye mesaj yollanması, basının günümüz haline gelişindeki o kırılmalar ve onurlu hareketin nasıl insanları toplum tarafından yalnızlığa ittirilmesine tanıklık edebiliyoruz. Bu sebeple biraz daha pratik felsefe olarak bakmanız gerekecek bir film diyebilirim. Çünkü politika da en az sinematografi ve oyunculuk kadar vasat. Bu vasatlığın göze çarptığını ise kesinlikle söyleyemem. Çünkü genelde politik ifade taşıyan filmler, koşullar nezdinde değerlendirildiğinde bana hep ‘daha sağduyulu’ bakmam gerektiğini düşündürür. Tıpkı diğer pek beğendiğim ve gazeteciliği konu edinen film olan Press’te olduğu gibi.

Bu güzel filmi izlemenizi tavsiye ederim. Özellikle Gezi’nin televizyon ve medyada yansıdığından çok parkın arka sokaklarında, insanların durumunu anlamak için ufkunuzu açın derim. İyi seyirler.

Ana Yurdu = Taşra Realizmi

Bir yazarın, yazarlık serüvenini konu eden film; kentten taşra hayatına geçen ve burada romanını daha etkili yazabileceğini düşünen bir kadın karakterin etrafında şekilleniyor. Bu sefer ise sahnede gördüğümüz, klasikleşmiş olarak baba-oğul tartışmaları değil de anne ve kızı arasında yer alıyor. Filmin yönetmeni de dahil, oyuncu bütünlüğü olarak da kadın karakterler gözümüze çarpıyor. Filmin ise mesajı burada saklı.

Erkekler yanında olmadığında bile, erkek egemenliğinin boyunduruğunda kalmış kadınların kendi düşünceleri gibi bir şeyin olmadığı izlenimi alıyoruz. Özellikle metropollerde nüfus eden kalabalıkların, en ufak sıkıntıdaki taşra romantizmi, filmi izlediğimizde o kadar çekici gelmiyor. Çünkü taşranın gerçekliğinde romantizmden pek eser yok.

Yazar için de beklenmedik gelişen bu gelişmeler, onun özel hayatından yazdığı kitaba kadar köylüye dedikodu konusu. Yaptırdığı kürtaja ‘günah’ bakıp ayrıldığı eşi karşısında ‘bahtsız’ görülmesine kadar… Bu durumlar batıl din inanışının yaygınlığı nedeniyle dua ve duanın getirisi büyüye yazarın her yerde maruz kalmasına neden oluyor.. Köylünün ataerkil kimliğine nüfuz etmiş bu eril kültür, aralarında okuyup öğretmen olanlar olsa da üzerinden atamadığını, bir zaman sonra ise atmak bile istemediğini resmediyor.

En ufak bir egemen görüşten farklı davranan, ‘normal’ olmaya çalışan varsa o da köylü tarafından dışlanıyor ve ‘yüzü tükürülür’ hale getirircesine kadar aşağılanıp yakıştırmalar yapılıyor. İftira atılıyor. Yani burada kadınların fikri, erkek egemenliğinin ve dinin getirisi ile bütünleşmiş bir birliktelik oluşturuyor ve artık kimse bu durumu sorgulamıyor.

Sorgulayan yazar karakteri de dayanamayıp, toplumsal baskılara sadece yararı olmayacak bireysel aykırılıklar takınıyor. Bitkin ve tükenmiş halde, kendisini aynada ‘kararmış’ şekilde görüyor. Bu metafor ise filmin içeriğinin önemli bir paydası ama ben spoiler olmasın diye anlatmayacağım.

Ana Yurdu filmi için de iyi seyirler diliyor, özellikle taşra geçmişiniz varsa bazı sahnelerin yakınlık durumu açısından hissettireceği iğrenti için sabırlar diliyorum.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir