Bir şekilde mutsuzuz, bir şekilde mutsuzlukta buluruz edebiyatımızı. Mizaç gereği biraz durgun, gereğince gergin ve bazen ise orta halli bir parti çocuğuyuz. Hele ki iki yudum çektim mi, dünyanın en güzel insanları oluruz.
Kefareti ödenen bir aşkın para birimini kapitalistler değil sevdalılar belirler. Bu yüzden real borsalarda değerleri yoktur onların. Yatırım için ise oldukça riskli, sevmek için ise olabilecek en güvenli limandır. Çünkü bir mahkumun süresi dolmadan salınması gibi özgür fakat her an içeri girebilecek kadar da bağlıdır bağımsızlığı…
Tanrı evlatları ile hiç konuşmamıştır. Bu yüzden evlatları, kendini inandırmak için bir baba sevgisinden mahrum özgüvensizlik içerisindedir. İsa’yı suyun üzerinde yalın ayak yürüten mucize değil babasının onu bıraktığı çaresizliktir. Bazen mucizeler böyle çaresizliğin sonucu olabilir. Bazen demek ise bazen her zamandır. Rahme düşen de bir mucize değil, kimsesiz bir piçtir aslında. Allamak, pullamak ve nitekim betimlemek de hep insanlık icadıdır.
O yüzden hikayeler biraz sürrealdir ve kaçmaktır biraz hayattan. Diyorum ya, zor, mutsuz zamanlardayız. Yaşamın paha biçilebilirliğini böyle zamanlarda hissediyorum. Görünmez bir Azrail’in ortalıkta dolaştığını ve insanların birbirlerine ölüm ısmarladığını; o bütün gerçek yatağında yatan soyut ifadelerde görüyorum. Ucuz hayallerin kalpazanlığı olan umudu içimde tutuyor, yapabileceğim tek şeyi; belirsizliğin acıya vurmuş donukluğu ile beklemeyi seçiyorum.
İnsanın aptalca mistinlik getirici mistiklere bağlanası geliyor. O ruhsal bağlantılarda kendini var etmek, modernitenin kuyusu oluyor. Şimdilerde her şey çok değişmiş ve her şey yeni bir anlam sözlüklerde. O yüzden literatür efendim, oldukça şaşalı ve oldukça ileride bizden. Gariban toplumun, gariban kelimeleri, kalpazanlığa yetmiyor, yetemiyor. Eh hasbelkader biz de aşığız işte, Türkçe lügatımız ise Yeşilçam’a uzanır bir maziden…
