1991 sabahına açtım gözlerimi. Savaş hakkında olacak yazıtlarım. Bittiği yerdeyim zevkli hayatımın, eğlenceli dolu yaşantılarımın. Ülkemin tebligatı üzerine yazıyorum bu ‘elveda’ mektubumu, hiç istememe rağmen. Vedaların kötü olduğuna, mutlu vedaların imkansız olacağına inanan biriyim. Sonuç olarak mutlu olsa neden veda olsun ki? Mutlu veda demek, mutluluğa veda demektir benim nezdimde. Veda etmek için arkada bir şeyin kalması gerekir. Bu arkada bıraktığımız mutluluk değil de nedir? Benim ise şimdi arkamda mutlu olarak bıraktığım çocuklarım, kardeşlerim, dostlarım ve biricik sevdiğim eşim. Bu mektup işlerinden de hiç anlamam. İlk mektubum bu. Bir de ilkokulda Melike Hanım vermişti öğretmenimiz ama onu da rahmetli anneme yaptırmıştım. Anlayacağınız anlamam bu mektuptur, vedadır; bu işlerden. Komutanım yüzbaşı Mehmet de zorunludur diye elime tutuşturdu bu zarfı. Mektubumu yazıp içinde koyacakmışım sonra ise eğer başıma iş gelirse, tabii bunu derken Allah muhafaza diyerek de eklemişti, aileme, komutaya okuyacaklarmış, ne büyük iş ama! Açıkçası heyecanlı falan da değilim, biraz gereksiz de buldum. Bayağı bayağı öleceksin demekle aynı şey bu. Neden ölümüme heyecan duyayım ve hazırlık yapayım? Neyse görevdir, mecburen de olsa karalayacağım bi şeyler. Kızımdan başlayayım. Onu çok seviyorum. Eşim alınmasın ama bu Dünya’daki en kıymetlim biricik kızım Seher benim. Tabii annesi kadar güzel. Okula başlayacak idi bu sene. Görmek nasip olmadı. Babası, o daha rahat, daha güvenli okusun diye cepheye savaşa gönderildi. Cephe dediğimiz de ne cephe! Ülkeden kaç km uzağa müttefik bir Afrika ülkesine gidiyorum ya, neyse. Hiç anlamam bu politika işlerinden o yüzden konuşmayacağım. Ama yine de mantıksız gelir başka bir ülke için, canım ülkemizin gençlerini heba etmek. Umarım en az sayıda şehit verir, sağ salim döneriz ülkelerimize. Cezayir’de imiş varacağımız cephe. Güzel ülkeydi bir zamanlar, diyorlar. Şimdi ise her yer harabe olmuş. O ülke insanlarına da yazık tabii. Mağdur oldular; evleri, aileleri gitti. Birkaçı şimdi bizim ülkemize sığındı. Aç, susuz yaşıyorlar bir şekilde. Görünce içim acır hâlâ. Bir tas çorba, su vermeyi eksik etmemeye çalışırım. Kızım da çok yardımseverdir bu konularda, aynı babası. Geçenlerde eve bir çocuk getirmiş, ‘Babacığım bu Ahmed, çok uzaklardan; Cezayir’den gelmiş, orası neresi ki?’ diye sormuştu. Sonra oynayıp çocuğu ailesine teslim etmiştik. Güzel, iyi kalpli bir çocuktu Ahmed. Babasını kaybetmiş, annesi ve kardeşleri ile birlikte kamplarda kalıyorlardı. Belediye de bu işi çok güzel yürüttü. Harıl harıl çalışıyor adamları. Bizim manav İsmail abi de gitmiş, baktım orada yemek, su dağıtıyor. Çok cana yakın bir adam ama sırf yardım edeceğim diye koskoca mahallenin manavı kapanır mı be adam? Çırak da almaz yanına. Her şeyi o yapacak ya, öyle bir kafa yapısı var. Ah, aman neyse. Nereden nereye geldik? Güya önemli bir mektup yazıyordum. Dostlarımdan bahsedeyim. Hepsi benimle Cezayir yolcusu. Çok vatansever adamlar. Görev çıktığında ilk yaptıkları iş şehadet getirip eşe, dosta haber vermek oldu. Mahalle esnafına borçları varsa kapattılar. Hazırlandılar, ettiler. Onların mektuplarını da çok bir merak ediyorum fakat açıp okutturmazlar bana. Mektuptur sonuçta, kişiseldir. Ölmeden önce açtırtmaz kimse mektubunu. Off, ölümden bahsetmeyi geçelim. Rahatım, dilimden de anlayacağınız üzere. Çünkü içimden bir his nedense bu mektup hiç açılmayacak diyor. Ölmeyeceğime güvendiğimden değil, kaderdir olur ama daha yaşayacak çok şeyim olduğuna inanıyorum. Yaşayacağım ben. Gidip geleceğim sonra ise burada kızımla, eşimle birlikte olacağım. Kızımı okula bırakacağım. Çıkışları onu okuldan alıp beraber her zaman yaptığımız gibi lunaparklara götüreceğim onu. Çarpışan arabalara bayılırdı o lunaparklarında. Bir kere halası ile götürdüğümde, kardeşim Mehtap kızıma yani yeğenine, ‘İlk defa böyle araba düşkünü bir kız görüyorum, cadoloz seni!’ diye aklınca alay ederdi. Seher’im sever arabaları o konuda da babasına çekmiş. Şimdi en son ve en değerlimden bahsetme zamanı. Canımdan öte sevdiğim eşim Yasemin. Şu canımdan öte kelimesini kullanınca aklıma hep düğün günümüz gelir. Düğün arabası arkasına öyle yazdırmış idim. Yasemin görünce şok oldu, çok mutluydu. Evlilik teklifim de öyle ya, onda da çok şaşırmıştı. Beklenmediği bir anda yaptım teklifi. Dur, anlatayım hemen. Bir gün Üsküdar sahilinde gezerken ‘Benim işim çıktı Yasemin hemen dönmem gerekiyor.’ dediydim. Yasemin ise tamam öyle ise gidelim, dedi. Denizden, kayıktan pek bir korkardı. Acele gitmem gerekiyor gibi yaptığımdan köprüye de hemen ulaşamazdık. Hem trafik olurdu. Atladık bir kayığa. Hiç söz etmedi ama normalde binmek istemezdi. İşimin önemli olduğunu düşündü, zaten hep anlayışlı bir kadındı. İşte sonra kayığa bindik, giderken kayığı bir güzel köprünün altına doğru sürdürdüm. Bu iş için ise şimdi Cezayir’de birlikte cephe alacağımız çavuş Hasan’ı ayarladım. Çok iyiydi balıktır, kayıktır; o işlerde. Tam olayı çakar gibi oldu Yasemin. Tam o sırada diz çöktüm karşısında. Hasan da bir yandan flütle melodi veriyordu. Yapıştırdım evlilik teklifini köprünün altında. ‘Benim en acele işim sensin Yasemin’im’ demiştim. Yüzüm kızarır hâlâ her anımsamamda. Çok utanmıştım o zamanda. Ara sıra Yasemin, bunu hatırlatır benimle tatlı bir alay ederdi. Bir şey diyemem, n’apim çok seviyorum onu. Güçlü kadındır, ben gittikten sonra da evi, kızımızı çevirir kollar. Zengin bir aileden gelme iken benim gibi bir yolsuza ‘evet’ dedi ya. Başından kalkamayacağı iş yoktur onun. Babasına karşı nasıl dik durduğunu bilirim benim hakkımda. Allah razı olsun. Mektubumu da artık bitireyim bu güzel hanımdan da bahsettikten sonra. Evet, Cezayir yolcusuyum. Anlattığım gibi biriyim. Kendimden hiç bahsetmedim ama bahsettiklerim ile bir bütünüm ben. Ne dostlarımsız, ne kızımsız, ne eşimsiz ben, ‘ben’ olamam. Onlar bir ben eder. Sağlıcakla kalın sevdiklerim. Sağlıcakla kal güzel ülkem…
Cezayir, Er Fatih; Aralık 1991.
Bu mektup, Cezayir’e giden komutadaki son erin mektubudur. Fatih Erdoğdu, Cezayir’e varışından 2 ay sonra bir operasyonda mayına hedef düşerek şehit olmuştur. Şehit haberi ise eşini ve kızını derinden üzmüştür. Kızına artık devlet bakmakta, eşi ise her gün Fatih’e ve tüm askerlere dualarını etmektedir. Başımız sağolsun.
Yüzbaşı Mehmet Yavuz
