Sevgili Viktor, Mektuplarını aldım Viktor, sevgilim… Tahmin ettiğin gibi cennette falan değilim. En az senin kadar, sevdiğim insanlar kadar aşağılık bir yaratığım ben. Ölümüm üzerinden sadece 4 yıl geçti. Günahlarım bir zincir gibi boynuma dolanmakta. Tanrı’ya giden yol çok acımasız ve ateş çemberi… Senden çektiğim acıları özlüyorum. Burada çekilen acılarda sevgi yok, aşk yok… Sadece katı bir yüzleşme var. Senden gelen acının sevgisi bile benim hayatıma yeterken ben çok bencillik yaptım. Şimdi Tanrı’dan nefret ediyorum, ondan gelen acıların yaşarken bir merhameti, sevgisi vardı ama şimdi ben o sevgiyi duymuyorum bile. Aklımda, yüreğimde, kalbimde sen varsın ve bu burada günah! Asmalı bir yolda yürüyorum, etrafımda binlerce melek ve isimlendiremediğim yaratıklar… Ölümü güzel sanarak – biraz da sana olan hıncımdan – astığım o ipe şimdi öyle muhtacım ki… Yaşarken kurtulmak için ölümü bizlere sunan Tanrı, ölüyken yaşamanın fırsatını vermiyor… Böyle bir dünya burası, tabii artık buraya dünya denilebilirse… Anlattığın her şeyi anımsıyorum, mektuplarının hepsini defalarca bıkmadan, usanmadan okuyorum. Kalemine aşığım senin, her zaman söylerdim bunu. Ben sana olan sevgimi hiç gösteremedim ki! Bencil davrandım. Senin sadece o güzel yüreğini sevdim, ama işine bile katlanamadım. Seni hep alıkoydum. Bunu şimdi, burada farketmekten acizlik duyuyorum.
Mektuplarını okurken çok acı çektim. Buralar hep acı, yaşama dair en ufak, mutluluğa dair en küçük bir belirti yok… Nasıl da kendini hırpalamışsın öyle? Acılar çekmişsin, benim düşüncesizliğim yüzünden… Evli olabileceğimi yazmışsın, beni kendinden üstün görmüşsün… Unutma Viktor, bu yaşam dediğimiz mücadelede ölen sen değil, ben oldum. Ben kaybettim… Mektuplarının hepsi cennete yazılmış, ben o kadar iyi bir mahluk değilim, olamadım Viktor… En büyük günahı, intiharı işledim. Bunu yaparken en saf ve en merhametli olan senin sevgini sebep ettim. Ne utanç verici, ne acınası öyle değil mi?! İntihar günüm bir hatalar silsilesiydi. Keşke görmeseydim seni o gün, hiç böyle bir olay yaşanmasaydı. Ben seni kıskanmasaydım, kendime şuursuzca ilgi beklemeseydim – bu ilgiyi fazlasıyla gösteriyordun zaten – ne beni senden alıkoyar ne de Petersburg meydanlarını bir aşktan mahrum bırakırdım. Senin sevgine inancım hep tam, hep yüreğimde. Kalbimde saklıyorum. Öyle senin anlattığın gibi bir hafıza problemim yok, burada her gün hatırlamak için anılarım oluyor. Seninkiler cenneti kazandıracak anılar, benimkiler ise cehennemden hiç çıkılamayacak kadar günahkar…
Senden gelen, mutluluktan gelen, sevgiden gelen o acıyı yüreğime su olarak serpemedim ya! Şimdi bunun azabını ömür boyu çeksem de müstehak bana! Sahi, burada son ya da ömür ne kadar bilmiyorum ama seni görmenin umuduyla yaşıyorum. Evet, sen benim yaşamamı istedin hep, varlığımı bildin. Ben ise seni göreyim diye, bencilliğimle senin ölmeni istiyorum. Ölüp yanıma gelmeni, sana sarılamasam da seni görmeyi istiyorum… Bazen Petersburg’un her köşe bucağında seni görüp, ‘İyi ki ölmüşüm, iyi ki seni benim gibi bir şeytandan korumuşum’ diyorum. Burada Dünya’nın en acımasız insanları ile birlikteyim. Bir Hitler’im ben, bir Bin Ladin’im! Çünkü onlardan farksızım, onlarla birlikteyim. Sen ise melek kalbi yaşamınla Hz.İsa’ya, mesihimize layıksın. Sonsuzluğu benim gibi katillerle değil; gerçek bir yaşamla geçireceksin…
Unutma, yine seversin. İnanıyorum yine seveceksin, bundan hiç korkma! Beni böyle güzel bilme, kötüyüm ben. Senin değerini, kıymetini bilememiş bir şeytanım! Kendini aşağılık olarak görüyorsun ya, senin aşağılık olduğun yer benim cennetim oluyor Viktor. Bunu hiç unutma… Seni seviyorum bile diyemiyorum sana. Mektubum böyle bitmeyecek, senin gibi affet de diyemeyeceğim. Öyle bir hakkım bile yok üzerinde… Ben buyum işte, senin hayatını karartmak için şeytan tarafından gönderilen bir cin! Ben sana ölümden başka bir şey veremem şimdi mektuplarımla. Bir daha mektup yazacak olursan da cennete değil, cehenneme yazarsın. Var olan en kötü yere… Bu mektubum sana… Sakın yanıma gelme! Zaten o güzel yüreğinle sen hep cenneti hak edecek, istesen de gelemeyeceksin. Yaşa ve benli geçen günlerin için Tanrı’dan af dile. Bir şeytanı sevmenin, bir günahkarı sevmenin affını dile. Çünkü o sadece yaşarken affedici… Ölümün ne Tanrı’sı var ne de affedicisi. Ölüm azap ve buhrandan başka bir şey değil. Yaşamının ve sevginin önemini, dirilişini bul kendinde. ‘Sen hayatımda başıma gelmiş en güzel acı değil, en güzel meleksin. Keşke daha fazlasını isteseydim, senden gelecek acının bile…’
Cehennem Kapılarından Petersburg’a, Ölümden Yaşama!.. 24 Mart 1962
