İnsanı olumsuzluğa tetikleyen unsurlar nedir? Korku mu? Utanma duygusu mu? Yanlış yapma korkusu mu? Bence bunlar kararsızlığın yanına bile yaklaşamaz. Çift isimli insanlar bilir.Belki de hayatınız boyunca en çok duyduğunuz soruya bile acaba hangi ismimi söylesem diye cevabı geciktiririz. Düşünsenize… Adın ne? sorusunu bile bilemiyor,düşünmeniz gerekiyor. İşte kararsızlık öyle büyük ve içinden çıkılamaz bir durum.Hatta tabiri caizse içinden çıkılamaz bir hastalık.En azından ben öyle tanımlıyorum.Çünkü kararsız insan, konuşmakta güçlük çeker.Düşünmekte güçlük çeker.Sevmekte, aşık olmakta güçlük çeker.Ve bu ardı ardına gelen olumsuzlukları tek bir şeyle atlatır -Daha doğrusu atlatamaz- İçine kapanır.Başka birini anlatmıyorum.Hayatımda gördüğüm en kararsız insan kendim olduğunu düşünüyorum.Dinlediğiniz şarkıda bile kime ithaf ederek düşünüp dinlediğinizi bilemeyip, ikilem arasında kalmak.En güzel fotoğraflarınızdan sadece birini paylaşmaya kendinizi sınırlamak ve o fotoğrafa bir türlü karar verememek.Mesajlaşırken yazdığınız kelimeyi defalarca silip tekrar yazmak,alternatif üretmek ama alternatif kullanmaktan çekinmek.Karşınızdakine nasıl hitap edeceğiniz konusunda bile kararsız kalmak.Bunların çoğunu yaşamış olabilirsiniz.Peki nasıl kurtuldunuz? – Kurtulduk? – Evet,içimize kapanarak.Daha az konuşarak,mesajlaşmaktan çekinmek,kısa ve klişe cevaplar vererek.Kelime haznemiz belki bir soruya onlarca cevap üretirken kararsız ve çekingen kalarak sadece tek bir klişe cevap vermekle yetinerek.İşte insanı bunlar öldürür.İnsan sadece bir kurşun darbesi yâhut vakti geldiği için ölmez.İnsanı en temel öldüren farklılıklarını klişeleştirmiş olmasıdır.Bu insanı gerçekten öldürür.Eğer toplum içerisinde seni ayıran bir özelliğin yoksa sen bir ölüden farksız olursun.Kararsız insanlar dıştan göründüğünde sefil,bilgisiz gibi gözükebilirler.Fakat içlerindeki hazineyi sadece kararlı olduklarında göstebilirler.İşte o zaman kendi benliklerine kavuştuklarında âdeta yeniden dirilirler.Karar nasıl verilir? Korkusuz olarak,cesur olarak. Kullanmaktan,yapmaktan çekinmeyerek.Kaybedeceği bir şeyleri olmayan insanlar en kararlı insanlardır.Kaybedeceğiniz şeyiniz yokmuşcasına yaşamak,karar vermek.Bu hastalık ancak ve ancak bu gibi olaylarla atlatılabilir.Ve bunun bir diğer tedavisi de kitap okuyarak.Kitaptaki insanlarla tanışmak,onları örnek almak.Onların cevaplarıyla cevap olmak.Kendinize örnek ve ilham alacağınız bir aktivite bulmanız kararlarınızı kolaylaştıracaktır. Bu tavsiyeleri benim vermem çok absürt kaçıyor,biliyorum lâkin kendimi anlatabileceğim en iyi yer buralar.Kendime anlatıyormuşum gibi hissediyorum.Herkes okuduğunda buradan kendine ait bir parça alabilir,birine değil tüm insanlığa yazdığım kelimeler,takındığım hitaplar bunlar.İnsan çok bilgili olabilir ama kararsızlığa hasta düşerse ne kadar çok bilgi, o kadar zehir olur insana.Bildiğini kullanamamaktan daha büyük bir hastalık bilmiyorum ben.Açıklayıcı olun,farklı olun,korkmayın – İnsanların düşüncesinden – Bilin ki insanlar düşünmek için var.Onları iyi ya da kötü değil verdiğiniz kararlarla,konuştuğunuz dille,hitabınızla farklılığınızla düşündürün.Kararsızlık en büyük hastalık olabilir ama şunu da çok iyi bilin ki bu hastalığın tek bir doktoru var o da sizsiniz…
Konu hakkında Necip Fazıl’ın güzel bir deyimi var;
‘Tereddüt edersen bacakların seni taşımaz.Yürüyeceğim de,bas ve yürü…
