Seni seviyorum bile diyemedim bugün
Oysa belki karşılaşmayacaktık bir daha
Bugünün yarını kesinlikle vardı ama
Bir daha bana böyle bakabileceğin gün var mıydı?
Aşkımız İstanbul’un en orta yerinde
İki kara parçası ortasında ve yaşaması güzel
Şimdi ayrılıyoruz sevgilim, bir bütünden iki parça
Montörümüz iptal eşiğinde
Ve rant kapımıza dayanmış her allahın günü gibi iktidarın…
Aşkımız bir kanal uzaklıkta…
Sana gelemeyeceğim artık tabanlarım patlaya patlaya
Koşamayacağım kollarına, eskisi gibi olmayacak toprak üzeri çırpınışlarımız
Çünkü artık aşkımız bir kanal arasında
Ve üzerinden geçen yabancı gemilerin sömürgesinde…
Seni seviyorum diyemedim bugün
Yarın kanalın ihalesinde de yok aşkımız,
Bu şehre belki de severek baktığımız son gün olur
Ama seni seviyorum bunu böyle bil
Henüz yok iken kanal
Henüz sömürü altında değilken aşkımız
Henüz İstanbul ortasında bir çınar dikili nefes alıyorken
Ve henüz bir kara parçasında uyuyorken geceleri
Hergün seni anacağım
‘Kanal İstanbul İhanettir!’ diye haykıran sloganlarımın altında…
