DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.748▼ %0,26ONS$3.544▼ %0,26BITCOIN$60.664▲ %0,75Tüm piyasalar →

Kadına Yönelik Şiddet Neden Politiktir?

Kadına yönelik şiddet, Türkiye’nin en büyük sosyal ve insan hakları sorunu. Bu şiddeti eleştirirken ise bölünmeler siyasetin ve politikanın uğraş alanı. Peki kadına yönelik bu şiddeti, sıfatsız şiddet olarak ele almak mümkün mü? Açıkçası pek değil…

2021 yılına girildiğinden bu yana, erkek cinayetleri pandemi dinlemedi ve sokaklarda, meydanlarda kadınların ölümüne, şiddete uğramalarına fail oldu. Kadına yönelik şiddete bakış ise toplumun diğer bakışlarından farklı olmayarak ‘çifte standartları’ gündeme getiriyor. Kadının karakteri ya da aile durumu; şiddeti uygulayanın işi, mesleği veyahut partisi bile şiddete karşı toplum bakışını değiştiren faktör oluyor. Neden?

Türkiye’de her şeyin politik olması, kadına yönelik cinayetlere de sirayet ettiğinde faili ‘A partiden B partiden’ diye sıfatlandırıp olayı cinsiyete ve kültür bağlamına fazla indirgemeden güncel siyasetin içine tutulması ve güncel siyasetin de değişken rüzgarına yem atılması, elbette olayı akşamında ya da sabahında söndüren etken oluyor. Politikten anladığımız ise bundan çok daha fazlası, çünkü olay sadece bu saydıklarım değil: Bir cinsiyet kültü.

İktidarın ve iktidarın egemen uyguladığı dil, kültür ve her türlü yozlaşmanın topluma sirayeti müthiş medya baskısı ile sadece iktidar partisine oy verenlerle sınırlı olmayıp toplumsal bilince derin yaralar bırakıyor. Dilde, tartışmada, sohbette, küfürde kadının bağımsızlığına karşı oluşturulan topyekün saldırılar şiddeti aklamanın yanısıra şiddeti güzelleştiren taraflar da oluyor. Kadına şiddeti eleştirirken bile kullandığımız bu ataerkil, eril söylemler somut veya soyut çözümler üretmek bir yana sorunlara odun taşımaktan başka bir iş de yapmıyor.

Özellikle pratik olarak hadiselere baktığımızda bir asker, bir polis ya da sıradan bir memur tarafından uygulanan tacize şiddete bakış, toplumun genelinde tepki almıyor iken; o hadiselere ideolojik yakınlıktan dolayı ses çıkarmayanlar bir sonraki hadiseyi mumla arar olup çığırtkanlık yapıyorlar. Dün güç erkinin uyguladığı tacize susmak, bugünün toplum şiddetine kapı açıp erkek şiddetini devam ettiren, döngü haline getiren unsurlardan biri oluyor.

Gerekli olarak başlatılan şiddet sonrası süreç ise ilk olarak olayın kayıt edilip edilmediğine, edildi ise tepki boyutuna ve sonra kadının ‘anne’ olup olmadığına en son olarak da şiddet failinin gücüne bakıyor. Kadına konu olan bakanlığın aile bakanlığı olduğu iktidarın gözünde bu hatlar sağlandığında sonuç yine kesin olarak hak edilen suça kapı açmıyor. Serbest bırakılması, olay üzerinde unutma zamanı beklenerek en büyük ihtimal olarak karşımızda nüfuz ediyor.

Videonun olması, Twitter ile tepki toplanması, kolluk kuvvetlerinin basının arasından apar topar geçip götürdüğü binalara ulaşamıyor. Ondan sonra ise yasanın tanınmadığı iktidar insiyatifine fail teslim ediliyor. Bu iktidar insiyatifini ve standartlarını da eylemlerde, hak ihlallerinde gördüğümüzde çözüm yine umut verici olmuyor. Halkın parası ile sağlanan kolluk kuvvetleri istihdamı, halka en büyük tehditi oluştururken toplum olarak sorunlara da standartlar dahilinde gebe oluyor. Saçı renkli diye farklı muamelemeden cinsel yönelimine kadar, maskesinden mesafesine kadar uygulanan sadece ‘ötekileştirelene’ cesaret, vatandaşa ultimatom oluyor. Çığlıklarımızı ‘koruma’ duymuyor.

Özellikle 8 Mart sürecinde olduğumuz günlerde, iktidar organlarını bir kenara bırakarak kendi içimizdeki potansiyel küfür, tehdit ve akabinde şiddeti de sahada görmeden önüne geçmeli, en yakınımızdakilere radikal kararları alabilmeliyiz. Kadın üzerinden ‘iktidar güvencesi’ ile eleştirileri de sağlıklı zemine sokulmadan uzak durulmalı, mücadele bu yönden de yapılmalıdır. Kadınların öldürüldüğü, şiddete uğradığı yerde feminizmin gündeme geliyor olması ve bunun kadınlar veyahut erkekler tarafından ötekeleştirip genellemelerle ‘burjuva ideolojisi’ söylemlerle bölünme yaratılması, yalnız bırakılması pek rasyonel yargılar değil. Çünkü ortada iddia edildiği gibi ne erkek düşmanlığı ne de emek sömürüsünün meşrulaştırılması ana odak olarak karşımıza çıkıyor: Sorun, şiddetin tüm organları ile erkek egemenliğinden geliyor, kaynaklanıyor olması. Başka bir şiddete kapı açmadan millet ve kültürün araç olduğu şiddete karşı mücadele edilmesi gerekiliyor.

Sonuçta her olayda olduğu gibi iktidarın alanı olmadığı yerlerde yapılan eleştiriler ‘öne çıkanlardan’ verilirken iktidarı tehdit edenler gizliden gizliye devam ediyor. İşte bu noktada ‘ama’sız siyaset yapabilmenin önemli olduğunu beyan ediyor; İstanbul Sözleşmesi’nin önemini her geçen gün daha da bir kavramamız gerektiğini hatırlatıyorum.

Bir iktidar partisi milletvekili olarak bile zincirlerinizini hissettirecek pasif ‘konuşamamaların’ eril zihniyetine karşı, Anıt sayaç gibi sitelerin güncel veri girmesine gerek kalmayacağı günlere dileksiz, duasız bir mücadele olarak birleşip birlikte olmaya…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir