– Tanrı’ya iman ediyor musun?
+ Neden soruyorsun bunu?
– Bana da öyle iman etmeni istiyorum.
+ Neden?
– Çünkü gerçek sevginin, biat edilmiş bir sevgi olduğuna inanırım.
+ Bence yanılıyorsun.
– Öyle mi dersin?
+ Evet, kesinlikle öyle. Biadın olduğu yerde, nasıl hakiki sevgi olur ki?
– Çok daha hakiki olur. Sorgulamaksızın imanın, sorgulamaksızın sadece duyguyla yapılan bir aşka yoğrulduğunu düşünsene.
+ Düşünüyorum ve bu korkunç. Böyle bir sevgi istemezdim sanırım.
– Bence her insan böyle bir sevgi ister. Hiç Tanrı olmayı istemedin mi, düşünsene herkes sana tapıyor. Yanlış bir şey mi yaptın, hatalı mısın, çelişiyor musun; bunlar kimsenin umurunda değil. Sadece seni, sen olduğun için kabul ediyorlar ve seviyorlar, tapıyorlar sana!
+ Doğru değil bunlar. Mesela sen olduğun için diyorsun, öyle değil. İnsanları afyonlaştırarak, onların seni sevdiğini düşünemezsin. Onları bir yalanın içine sürüklemiş ve bundan yararlanıyorum şeklinde söyleyebilirsin. Gerçek değil bu ve evet; Tanrı olmayı falan istemezdim.
– Çok ince detaylara yakalanıp farklı düşünüyorsun. Yusuf ile Züleyha’yı düşün. Bir peygamber, hem de Tanrı siması ile. Züleyha için ne büyük bir zevktir bu! Diyelim, senin dediğin gibi yalan bir sevgi bu. Ne gerçek ki, ne gerçek? Birileri boyun eğip sana iman ediyor işte, sorgulama yok!
+ Tamam, peki öyle olsun lakin sana böyle bir sevgi ile yaklaşmam ben. Çünkü yarın öbür gün, senin yarattıkların sana karşı çıktığında ne yaparsın, bilemiyorum. Kevgire dönersin herhalde. Tanrı da öyle olmamış mıdır? Kendi yarattığı insanlar, güya, ateist olup O’nu inkar etmemişler midir?
– Senin de sevgin zayıflar mı bana?
+ Onu kastetmiyorum, ama neden olmasın? Bunun garantisini kim verebilir ki?
– Ben veririm, çünkü seni seviyorum ve hep öyle kalacağım.
+ Palavra bunlar, bunu bilemezsin.
– Hayır, değil.
+ Ya kötü bir insana dönüşürsem. Senin kuramınla ateist olursam?
– O zaman da değişmez sevgim. Ben seni, sen olduğun için sevmiyorum ki. Karakterinin beni ilgilendirmeyecek düzeyde seni seviyorum. Kötü bir insan olduğunda da, dünyanın en iyisi olduğunda da, benim içimde hep güzel kalacaksın bu sebeple.
+ Böyle bir sevgi isteyebileceğimi düşünmüyorum. Gerçekçi değil hem bir kere bu. Ben, sen kötü biri olsan senden soğurum. Senin karakterlerin, seni sen yapan ise, ben de yalnız onlar iyi olduğunda seni sevebilirim. Kötü bir insanı neden seveyim ki, kim sever ki?
– Ben severim. Demek ki o zaman sen beni, iyi şiir yazıp iyi şiir okuyorum diye seviyorsun, öyle mi? Yarın öbür gün, ben bir yetimi kaybetsem ya da ilhamım yok olsa, sen beni sevmeyeceksin artık. Çünkü iyi bir karaktere sahip olamayacağım, çünkü iyi özelliklerim artık olmayacak.
+ Abartıyorsun.
– Hayır, tam olarak bunu söylüyorsun. Senin, en sevdiğim yönün ne mesela?
+ Bilmem, gözlerim mi, bakışlarım mı?
– Hayır, bunlar herkeste var tıpkı iyi şiir okumanın, birkaç milyon daha kişide olduğu gibi. Senin dediğinle düşünürsem: senden daha iyi gözleri olan birini bulduğumda, direkt ona yazılırdım o zaman.
+ Ee, aşkın nerede, duygular nerede?
– Ben sana soruyorum. Nerede duygular, bu kadar mantıklı düşünerek; insansı, varoluşsal duygularını köreltmişsin.
+ Belki haklı olabilirsin, bilmiyorum.
– İlişkide en çok düşünen, kafa yoğuran sensin. Bu da bir tehlike ilişki için. Kendine de bana da zarar verirsin. Bak bana, seni seviyorum, çünkü seni sevdiğim için budala! Başka bir izahı yok, düşünmeme gerek yok. Yaklaş bana. Bir gel.
+ Geldim.
– Dokun şimdi kalbime. Çarpıyor değil mi?
+ Hem de çok hızlı.
– İşte, bu kadar. Sadece bu.
+ Ya kalbin benden soğursa.
– Soğumaz.
+ Neden?
– Çünkü, onu sorgulatmıyorum bile. Düşünmüyorum. Mantıkla yoğurduğum şeyler, senin sevgin değil. Daha başka şeyler. Seni nasıl mutlu edebilirim mesela, bunu mantığımla düşünüp karar verdirtebilirim ama seni nasıl sevdiğimi değil.
+ Anlıyorum galiba. Bu kadar zeki ve mantıklı duruşuna rağmen, bu ayrımı yapabilmen garip geldi. Yani böyle düşünüyor olman…
– Çünkü, bence tamamen öyle olması gerekiyor. Zeki adam işi bu!
+ Tanrı’ya tekrar gelebilir miyiz, mesela ben seni seviyorum, aynı bir kul ile bir Tanrı arasındaki bağ gibi. He, bana göre yalan bir bağ bu, türlü yalanlar içeriyor; kulu Tanrı’ya bağlı kılmak için. Sana, bu şekilde sevgi beslesem, sonra sen buna karşılık verdiğinde, ben artık sana şirk koşmayacağım mı?
– Yapar mısın?
+ Yaparım diye değil. Böyle bir ilişkide, hiçbir zaman eşitlenmememiz gerekiyor yoksa savaş çıkar. Belki de sen, kulundan daha aşağı kalırsın. O yüzden insanlar Tanrı’ya yaklaştıklarında, araştırdıklarında, ondan aslında uzaklaşmıyor mu? Tanrı ile kul arsında, ne kadar uçurum olursa, o kadar iyi Tanrı için. Yoksa insanlar, O’nun gerçek yüzünü görürler. Sen de sevgime karşılık vermeden uzaklaşamayacağına göre…
– Evet, yapamam. Böyle olunca sen de ateist olmuş olursun.
+ Aynen öyle. Böylece senin yarattığın, sana karşı çıkmış olur ve delirirsin.
– Sanırım haklısın. O şekilde bana sevgi beslesen, diz çöksen, ne bileyim. Tanrınmış gibi sevsen, ben sana karşılık vermem gerekir. Çünkü neticede ilişki bu. Karşılıklı.
+ Değil mi? Ayrıca yalan bir bağ bu.
– Pekala, bunu sen kazandın.
+ Ya, gel buraya, ne kazanması!
– Seni seviyorum.
+ İnanır mısın, ben de öyle…
