DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.765▲ %0,16ONS$3.554▲ %0,16BITCOIN$60.601▲ %0,81Tüm piyasalar →

Hatırlar Mısın?

Hatırlar mısın, beraber geçirdiğimiz günleri. Hatırlar mısın, o mutlu güzel mâzimizi. Hani bir bahar günü birlikte oturduğumuz sahil kıyısını. Hatırlar mısın?
Bir bahar günüydü. Havanın esintili olduğu, bulutların olmadığı, rüzgarın bizi yellediği, çocukların sahilde kumla oynadıkları, uçurtması olanların uçurtma uçurduğu olmayanların topla oynadıkları o bahar günü
Seni evinde almanın telaşı ile kalktığım sonra elini tutup ‘doğru sahile’ diye tutturduğum, uyanırken ayrı heyecanı, elini tuttuğumda ayrı heyecanı yaşadığım o duygu yüklü aşk dolu bahar günümüz…
Hatırlıyorum, bir banka oturmuştuk denize doğru bakan. Deniz de ne deniz… Sonsuz, uçsuz bucaksız, mavinin en güzel tonu ile hafif hafif dalgalanan, baktıkça insanın içinde umudun yeşerdiği bir deniz…
O gün o bankta, denize doğru bakıp umut kurarken kafanı omzuma yaslayışın, konuşmaya başlayışın… Hayatımda seni dinlemekten aldığım zevki başka bir şeyden almamışımdır. Hem hafif hafif dalıyordun omuzlarımda hem de umut dolu sözcükleri kullanıyordun. Hayaller kuruyor, o hayallerde bizi yaşatıyordun. Ellerimiz el eleydi. Gözlerimiz göz göze. Nasıl yorulmadı anlamam bana doğru bakarken boynun… ‘Aşk ile bakıyorum, aşk ile…’ deyip bakmaya devam ediyordun ben sitem edince… Aşk ağrı geçirir mi? Meğer en acı ağrılara bile merhem olan sadece aşkmış, aşk!
Kurduğumuz, daha doğrusu kurduğun, o düşlerin birkaçı hiç çıkmadı zihnimden. Umut insanı öldürür derler ya, öldürüyor gerçekten. Bir yanım hep der, keşke yaşanmasaydı o gün, bir yanım hep der, iyi ki yaşandı o gün… Denize doğru baktıkça ufuklarımız açılır, ufuklarımız açıldıkça senli geçen günlerin hayali canlanır. Günü yaşamayıp, günü ölümsüzleştirmek düşlerimiz ile mümkün oldu sevgilim…
Elimi tutup, gözlerime baktığında – çok sevdiğim ela gözlerini – ‘seni seviyorum, evlenmekse evlenmek, kaçmaksa kaçmak, gezmekse gezmek, ne olursa olsun senin elinden sevgilim…’ diyor, benim gözlerimi yaşartıyor, damlalar akmasına sebep oluyordun. Ben ise içimi çekip ‘güzelse bugün, ben sana mutlu hayat yaşatamam sevgilim’ diyordum.
Bunu duyduğunda nasıl öfkelendiğini hâlâ bilirim. ‘Sen yaşatmayacaksın ki beraber, beraber!’ deyip gönlümü almaya çalışır, düşlerine başlardın. ‘Bir dağ yamacında ya da bir deniz kıyısında evimiz olur, sessiz sakin bir yerde konaklar, hayatımızı geçiririz. Evimizi istediğimiz gibi dekor eder, herkesten uzak yaşarız. Hani çok sevdiğin klasik müzikleri dinlemek için güzel bir plak alırız, koyarız evin ortasına, çalar çalar dans ederiz. Piyano masası alır, sana piyano çalarım. Bir odayı ayırır, hobilerimizi gerçekleştiririz. Senin resimlerini çizer dururum. Mutfağımızda en sevdiğin yemekleri yaparız. Yatak odamıza bir şömine koyar sabahlara kadar birlikte yatarız. Birlikte sarılıp film izleriz. Bahçemize bir salıncak, bir havuz koyarız. Seni o çok istediğin gökyüzüne bile çıkartırım kollarımla sallayarak. Birlikte havuza girer, hiç çıkmayız. Bahçemize ekinler eker, yeşermesini bekleriz. Bahar geldiğinde baharımızı yaşar, kış geldiğinde kar topu oynarız. Çok sıkılırsak güzel bir çocuk yaparız. İstediğin ismi koyarız. Kız, erkek farketmez sağlıklı olmasını ümit ederiz. Odalarımızdan birini ona verir, istediğimiz gibi boyar, istediğimiz gibi yetiştiririz. Gece uyanırsa ben kalkar bakarım. Sen de okuma kitaplarını alıp masallar anlatırsın geceleri. Bahçede oynar vaktimizi geçiririz. İnan bana sevgilim, bunlar çok uzak şeyler değil. Ben seni seviyorum, seninle gelecek istiyorum. Olmaz mı, çok mu şey istiyorum?’
Derin bir nefes alıyor, gökyüzüne bakıyordum. Orada, orada ne olmalı, diyordum içimden. Gökyüzü benim hayalimdi. Başını omzuma yaslamış o güzel kız da… Kurduğu düşleri ne güzel saydı öyle. Hiç eksiksiz, piyanodan bile mahrum kalmadan. Başarabilecek miydim ben bunu? Hani mutluluğa vardı da peki ya mutsuzluğa var mıydı? Kurduğu düşte mutsuzluktan neden hiç bahsetmedi, neden hiç zorluklar yoktu? Hayat bu, çıkarsa karşımıza bir zorluk benden vaz mı geçecekti? Hayallerini gerçekleştiremeyince bırakıp gidecek miydi beni?
Biliyorum, böyle olurdu. Şimdi o ela gözlerini gözlerime dikmiş benden yanıt bekliyordu. Mutsuzluğa dair hiçbir anı yüklememişti belleğine. Mutsuzluğu tanıdığını bile bilmiyorum. Dayanamazdı buna. Istıraba, olmazlara, ümidin, hayalin kırılmasına dayanamazdı. Ağzımı açtım ve başladım yanıt vermeye. Daha doğrusu soruya soru sormaya. ‘Benimle geçecek geleceğini, mutlu geleceğe tercih eder misin?’
İlk başta anlamadı. Öyle sanıyorum. Hiçbir hayalim yoktu. Kurduğu hayallere karşı çıkabilecek tek cümlem de… Artı bir düş de yüklememiştim geleceğimize. Sadece bir soru sordum. Başını kaldırdı omuzumdan ve yüzüme baktı. Tüm benliği ile, tüm duyguları ile bana bakıyordu. İçinden ne geçirdiğini bilemem. Beni seviyordu. Ama bu sevgi nasıl bir sevgi, onu da bilmiyordum. Şımarık bir kız çocuğu sevgisi miydi yoksa öldükten sonra bile devam edecek destansı bir sevgi mi? Gözlerini hiç ayırmadan bakıyor, gözleri yaşarıyordu. Onun gözleri yaşardıkça da benim. Söylediğim soruyu anlamadı deyip anlatacakken gözlerine baktım ve her şeyi anladığını fark ettim. Suçlu gibi hissettim gözleriyle öyle bakınca. Suçlu muydum? Hayal kıran bir adamdım sadece. Hatta kırmamıştım bile. Sadece imkanı zordu. Peri masalını yıkmıştım ela gözlümün. Ama ona göre öylesine gerçekti ki, anlatırken kalbinin hızlı hızlı çarpmasından belliydi. O anlatırken yaşıyordu ama ben dinlerken hep tek bir şey düşünüyordum. Acaba beni gerçekten…
Elimi tuttu tekrardan. Gözlerini sildi. Tüm umutlarını yitirmiş, bahar günü kapkaranlık bir hâl almıştı. Tutmasa yaşlarını bu sıcakta fırtınalar esecekti. Şimşekler çakacaktı. Zaten tek bir şey söyleyip beni o bankta bırakacak ve göz yaşlarını dökülmeye serbest bırakacaktı ve ben onu bir daha hiç göremeyecektim. ‘Mutlu bir gelecek… tercih ettiğim bu’ dedi ve çantasını aldı, gitti. Arkasından bakmadım bile. Ağlıyordum öylece denizin kıyısında. Kalkışının sertliğinden o gün geri dönmeyeceğini anladım. Dizlerim tutmuyordu beni. Düştüm denizin kıyısına. Dizlerim kumlara batıyor, battıkça dizlerim değil ben batıyordum. Şu dalga, şu dalga götürse beni diyordum. Gece olduğunda o bankta uyudum. Gökyüzündeki en parlak yıldıza bakıp bir dilek tuttum. İnanmasına öyle kuvvetli… Umarım mutlu olur, dedim…
Onun tek isteği mutluluktu. Ama o mutluluğu bende buluyordu. Mutluluk vardı, o mutluluk da bendim onun için. Gözlerime bakıp ‘mutlu bir gelecek’ derken mutsuzluğu seçtiğini hiç anlayamamıştım. Fakat şimdi mutlu gibi çocukları olduğunu bilsem de acaba gerçekten benimle olan düşlerindeki gibi yaşamasına rağmen sadece düşü kurduğundaki mutluluğa sahip midir diye düşünüyordum. Bunu hiç öğrenemeyeceğim.
Umarım mutludur, deyip kalemi masaya bırakıyorum ve yazdığım yazıları ateşe atıyorum. Çok geç olmuştu. Yatak odama girdim, camları kapattım. Eşimin üzerine örtüp onun yanına yattım. Kısık bir sesle seni seviyorum, dedi. Ben de seni diye ekledim ve gökyüzüne bakarak uykuya daldım. Aşık olduğum kadınla değil, anlaşabildiğim kadınla evlenmiştim. Ve bu aşktan çok çok daha önemliydi ve güzeldi. Birlikte olan tek hayalimiz, uyurken gözlerimi daldırdığım yıldızların yanında olmak… İmkansız bile olsa imkansızı ümit etmek bizi birbirimize bağlayan tek şey. Olmayacağını bile bile birlikte olan geleceğin hayaliyle uyur, mutlu olurum. İyi geceler kutup yıldızı, iyi geceler aşık olduğum düş perisi ela gözlü kız, iyi geceler eşim, sevgilim… İyi geceler!

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir