Dünya yuvarlak değil, çünkü öyle olsaydı hepimiz düşerdik aşağı. Ne insanlık kalırdı geriye, ne canlı hayatı. Ağaçtan ağaca atlayıp ölenlerimiz için yas tutamaz, bir akıl edip oyamazdık mağaraları ve bir imparatorluk gibi duvarlar çekip dünyayı iki otoritenin eline bırakamazdık.
Tanıdığımız bütün liderler doğamazdı, yüce ırklar bir Almanın insiyatifine kalamazdı. Yüce bir ırk da olmazdı. Kutsanamazdı kutsal kitaplar ve ümmetini bulamazdı peygamberler. Ayet niteliğinde hükümler kurak arazilere çığırılır, bir cevap alınamazdı doğadan. Aya çıkamazdı Amerika ve kazanamazdı hiçbir zaman soğuk savaşı. Neil Armstrong yalan söylüyor olurdu.
Bin Ladin’i ben öldürmedim ama öldürenlerin vardır illaki bir sebebi. Sonuçta ağırlık basıyorsa merkeze, kiminin canı kiminin cananı. Hiçbir şey dogmatik değil bu gezegende ama inanç, bir kütle gibi yeryüzünde ve kimine yalan kimine hakikat, böylesi bir gerçeklik üzerinde. Bazen seslenir hışırtılı Taliban radyosundan bir BBC muhabiri, elçiden nüfuzlu kesilir o an, işte İslam’ın 6.şartı o radyonun frekanslarında tıkırdar. Ezelden beri gelen rabbe itaat artık Amerika sancağının gölgesinde süslenir.
Çelişir düşünceler ve bağlanır en saçma görünen yerden çekirdekler ama öyledir ya kütle çekim, hep biri birbirine bağlanır. Yıldızlarımız uzaklaşıyor birbirinden, insanlar insandan uzaklaşıyor, belki robotlar da yıldızların takibindedir insanlığa ve bir nesil hiç türemeden dijitalleşecektir uzaya.
Uzaya hiç çıkmadım, çıkılabilen bir yer mi onu da bilmiyorum. Gerçekliği içimde, yaşıyor astronomik boşluğu. Bir gün gökyüzünden yeryüzüne bakacak insanlık ve önemsiz çıkacak; kaybedilen insanlar, savaşlar, en insani hisler: kıskançlıklar, korkaklıklar ve milyonlara hitap eden cesaretler. Yok olacak Allah, anımsanmayacak yeryüzünde, bir müridi kalmayacak ve yalnızlığıyla oturacak Cidde’nin sıcak kumlarında. Yakmakla tehdit ettikleri yıldızlarla açılacak iken uzay boşluğuna, Dünya cehennemden bile sıcak olacak.
Sanatlar ve sanatçılar devam edecek. Müzik hiç susmayacak ve tüm diller yalınlaşacak. Sözler yorulmayacak, şiir kalmayacak, edebiyat lüzum olmayacak. İnsani dediğimiz hisler, kablosuz makinelere teslim edilecek ve evrimsel süreç uzaydaki bir Atina müzesinde layığıyla sergilenecek.
Sıcak bir yaz gününde, Güneş’in gölgesinde, edebiyat ve felsefeden kalan son parçaları Fransız Camus’tan okurken insanlık, bir yandan gözleri Dünya Kupası’nı takip edecek. Olmayan gezegenlerin bir zamanlar olan maceralarını içimize çekeceğiz, keyfi sigaramızı da onu yok eden yıldızların sıcaklığı ile yakacağız.
