DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.751▼ %0,39ONS$3.546▼ %0,39BITCOIN$60.698▲ %1,10Tüm piyasalar →

Filozofik Yaşamın Sırrı…

Anlamsız bayağılaşmaların içerisinde insan kalmanın yükünü taşıyor, emlakçı biri. Mülk alıp mülk satıyor, yaşamının ne kadar süreceği onu ilgilendirmiyor. Tanrı’ya da inanıyor bu adam. İbadet desen var, iman desen o biçim; fakat mülk alıp mülk satıyor bu adam, dünyayı Tanrı’nın malı olarak bilip gördüğü halde. Toprak anaya paha biçip, pahanın kıstasını yapıyor; sanki kendi malı gibi. Öyle de, kendi malı en nihayetinde. Dünya malı oldu sana: emlakçı malı.

Yaşamının anlamını çok sorgulayan insanların istikrarlı bir hayatı olamaz, diye düşünmüşümdür hep. Onlar için hep daha fazlası, farklısı vardır. Bu git-gelleri boğar onları. Tanıyamaz artık, ne kendisini ne dünyasını. Yalnızlaştıkça yalnızlaşır ve gerekiyorsa ölür, gerekmiyorsa delirir. Ben de çok sorguladım, yaşam dediğimiz idarenin anlamını. Mutluluk tek amacımdı. Öyle bulmuştum. Sonra ne oldu, çok önemi olmadığını fark ettim bunun. Dünya’ya neden geldiğimizi, nedenini soracak kadar bencilce yatan insani hislerimde olduğunu düşündüm. Bıraktım düşünmeyi.

Zeki Demirkubuz’un dramatik filmleri umuda yön vermiyor, depresifliğe sürüklüyor; kitlelere şiddet eğilimi kazandırıyor diye bir yazı okudum; aynı yazıda Nuri Bilge Ceylan’dan övgülerle bahsediliyorken… ‘Nuri Bilge, filminin sonlarında; hep iyiliğe ve huzura, insan kalabilmeye yer bırakmıştır fakat Zeki için böyle bir durum söz konusu değildir. Zeki, karamsarlık içerisinde karamsarlıktır; kimi zaman ise ruh hastalığıdır.’ Diyordu yazar… Düşündüm de, Nuri Bilge Ceylan yorumlaması iyi ve iyimser bir sanatçıymış dedim. Zeki ise kamerasını tam içerimize; mahallemizin, sokaklarımızın, odalarımızın köşelerine koymuş diye ekledim.

Albert Camus’u çok seviyorum. Severek de okuduğum, kendimi içselleştirebildiğim ender yazarlardandır kendisi. Bu toprakların yazarıdır, Cezayirli olmasına rağmen… (Sömürünün coğrafyası yoktur, sömürü sömürüdür işte.) Kendisi filozofça bakışını futboldan aldığını söylüyor. Kaleciymiş o da, benim de oynadığım zamanlar kaleye geçmişliğim çok olmuştu. Topun nereden geldiğini kestirememek ve savunma oyuncularına olan uyumu, ona felsefik bir bakışı sunmuştur. Öyledir de futbol: fiziği ve tekniği dengelenerek yerleştirilmiş; farklı pozisyonlarda kendini bilen insanların yeşil çimler üzerinde oynadığı bir denge oyunudur.

Geçenlerde canımı yakması gereken sürüce olay oldu. Suçlu hissetmeme zaman bulamamışken, sosyal medyada bir görüntüyle karşılaştım. Küçücük çocuk, sahip olduğu bisikletine bakarken çekilmiş, istemsiz şekilde bir fotoğrafıyla; belki de bu dünyadaki en değerli şeyini, sadece 750 liraya satıyordu (sattırılıyordu). Uzunca fotoğrafa takılı kaldıktan sonra, aklıma Nietzsche’nin babası öldüğünde değil de bir atı kırbaçlanırken gördüğünde üzüldüğü geldi. Filozofik yaşamın sırrını bu şekilde emsallendirenleri okudukça, kısa bir kendimi düşündüm ve Nietzsche’ninki gibi kuvvetli bir bıyığa sahip olmadığımı ve kısmi köselikten hiç olamayacağımı bilerek filozofik yaşamın benden çok uzak olduğunu düşünüp yaşamıma devam ettim.

‘Koronavirüse inanıyor musun yoksa Amerika oyunu mu bütün bunlar; çok gezdiğine göre Amerika oyunu olarak düşünüyorsun herhalde?’ diye absürt bir soru aldım. Tek bildiğim Amerika oyunları, Call of Duty gibi epik savaş oyunlarıydı. Böylesine biyolojik bir oyuna denk gelmediğimi ama virüsün sandığınız gibi sınıf gözetmediğinin büyük bir yanılsama olacağını söyledim. Öldürmezsen öldürürler, seni diye de ekledim. Acımasızca görülen bu ifadenin altında yatan nedenlerde: Tedbirsizliğin tedbirleri yıkabildiğini, standartları olan mesafelerin faşizme yol açtığı gerçeği yatıyordu.

‘Neden yedi ki şu Wuhanlı?’ diye yakındı. Yakınma içerdiğinden ciddi yanıt vererek canını sıkmak istemedim. Bir suçlu arıyorsak Wuhan’a değil, Washington’a bakmalıyız diye imalı bir gülüşle karşılık verdim. Evet, kapitalizm vahşice bir oyundu ve sadece Wuhan’a ait olmamasıyla bilinirdi.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir