Dil; bu büyük esrarengiz varlık. Ve toplumlara göre ayrılmış parçalar bütünlüğü… Gelin o parçalara bakalım Türkçe,İngilizce,Çince,Rusça,Felemenkçe ve aklınıza gelebilecek her türlü dil… Size bir soru sormak istiyorum. Düşünce dile göre değişir mi? Mesela aklında bir buluş var ya da aklında bir fikir var ama açıklayabileceğin dilde o kelime yok ya da düşünceyi fikre ulaşacak iken kelimleri birleştiremiyorsun. Ne büyük acizlik!.. Şayet iyi bir diktatör olmak istiyorsanız dili değiştirin en iyi tavsiyem bu olacaktır. -Sanırım bu biraz “1984” etkisinden…- Düşünebiliyor musunuz kelimenizde olmayan bir düşünceyi düşünmeyi?… Siz belki bir dini belki bir sistemi belki bir doğayı düşünecek iken kelimeleriniz yetersiz kalabilir. Sen ona sadece din dersin bir Çinli ona 5 kelime birden nitelendirip ayrı anlamlara bürüyebilir… İnsan konuşmadan yaşayabilir mi? Bence insanın konuşması en büyük tembelliğidir, kolaya kaçmasıdır. Çünkü bir fikrini bir buluşunu ya da bir heyecanını, sevincini, üzüntünü sadece o aciz kelime ile yeterli kılmak insanı mutluluğundan üzüntüsünden alıkoyar. Sizce başarılı olduğunuz işin ardından birinin mükemmel demesi mi daha iyi yoksa bakışlarıyla adeta günlerdir bu fikri aradığını belli etmesi mi? Dediğim gibi diller çok aciz ve basit. Kelimelerin anlatamayacağı bir varlığız ve dillerin yetmeyeceği mükemmellikle dolu Dünya’mızda yaşıyoruz. Tek bir dil ile kolayca anlaşmak varken bölgelere bölünmüş ırklarımızı üstün görmüşüz. Ve yetmezmiş gibi birbirimizle savaşmışız. Evet Orta Doğu’da buna “Harp” denir. Orta Asya’da “Zhànzhēng” Avrupa’da ”War”… Fakat sevginin, barışın aşkın dili hep aynıdır… Bakın bu kelimelerle anlatılabilecek en büyük sevgiyi Nazım Hikmet nasıl aktarmış;
”Sorma bana ne kadar seviyorsun diye! O kadar işte! Tavanı kadar sokağın, ve dibi kadar cehennemin.”
