Hepimizin çocukluğunda oynadığı savaş oyunları vardır. Teknolojinin ve sanal dünya’nın gelişmekte olduğu ve yeni yeni filizlendiği 21.yüzyıl başlarında bu yeni oyunlara kendimizi çocukluktan beri kaptırır, zevk alırız. Hatta bu durum zamanla öyle gelişir ki arkadaşlarımız, çevremiz, ailemiz bu oyunlara dahil olur. Birlikte geçirdiğimiz vakitlerde, toplandıklarımızda bu oyunlar hakkında konuşuruz. Aslında o zamanlar bu oyunlar, bizim gerçek dünya’dan kaçışımız ve daha gerçek bir şeyler yaşamamız isteğimizdendir. Doğumumuzdan itibaren gerek okullarda, gerek ise çevremizde, kitaplarımızda tarih okur ve çeşitli kahramanlıklar ilke ediniriz. Nice kralların, sultanların geçtiği kanlı ve görkemli bir tarihe sahibiz nihayetinde. Bu edinimler zamanla tarih olmaktan çıkıp bizim rol model almamız sonucu, bu öfke ve kini -aslında kahramanlıkları- açığa vurmamız gerektiğine götürür. Geçmişte bu sokaklarda sağlanır, birbirimizle bazen şakalaşma bazen ise gerçekten çetin kavgalara girer ya da askere gider, mücadelemizi orada, öfke ve kinimizi oradan çıkartırdık. Her Türkiye genci için tarih öğrenimi kaçınılmazdır. Ve bu subjektif bir tarihtir ve direkt amaç rol model alınımıdır. Bu da her çocukta etki yapar. İşte sanal dünya’nın baş gösterdiği 21. yüzyıl başlarında çeşitli savaş oyunları, ABD menşeili olarak tüm Dünya’ya yayımlandığında bu sebeple büyük ilgi gördü. Evlerimize kadar gelen teknoloji aletlerinden biri olan bilgisayarlar, bu iş için en ilk araçtı. Bu oyunlar sadece savaş kategorisinde değil, aklınıza gelebilecek her türlü kategoride mevcuttu. Yarış, futbol ve diğer sporlar, bebek giydirme ve ev kurma tarzı envai çeşit oyun vardı. Fakat tek birinde hikaye vardı -ve gerçeğe yakın hikaye- o da savaş oyunlarıydı.
‘Call of Duty’ türkçesi göreve davet. Yeni oyun piyasasısının ilk savaş oyunlarından biriydi Call of Duty. Tabii bunun yanı sıra Battlefield, Medal of Honor gibi oyunlar gelişmişti fakat benim de içinde olduğum ve oynamaktan etkilendiğim bir oyun olarak ve hikayesinin etkilenebilirliğine en çok güvendiğim oyun Call of Duty’yi seçtim. Her bir oyununu en az 2 kere hikayesini bitirdiğim bu oyun benim çocukluk zamanlarımı süsleyen, sadece benim değil tüm çevremde etkisi olan bir oyundu. Ailemle oturup konuştuğum tek oyundu, ki öyle bir etkisi vardı ki hikayenin oturup konuşulacak, herkese anlatılabilecek bir etkisi vardı.
Captain Price karakteri ile başlayan serüven 5 muhteşem oyunla son bulacaktı. Hedef ise tekti, Rus katil Makarov. Hikayeden şöyle kısaca bahsedeyim. Captain Price ilk başlarda normal er iken sonradan yükselişi ile Makarov’un bir numaralı hedefi oldu. Makarov ise Irak’ta büyük bir patlama gerçekleştirmiş ve ortalığı kum fırtınısına çevirmişti. Bu amansız mücadele sonunda Makarov’un en yakın dostlarından biri Captain Price’ın yanına katıldı ve birlikte hareket ettiler. Sonuçta bu amansız mücadelede ihanet eden generaller, en yakınlarımızı kaybetmemiz, helikopter uçak kazaları, bayılmalar ve tırmanışlar gerçekleşti. Psikoloji ise işin bu kısmı.
Günümüz Ortadoğu’sunun pek iç açıcı bir görüntü vermediğini hepimiz medya aracılığı ile biliyoruz. Irak’ta gerçekleşen terör faaliyetleri, Suriye’de hükümet destekli katliamlar ve bunların akabinde göç, kimyasal risk gibi bir çok unsur… Fakat aslında biz bunların benzerini bundan çok yıl önce 2003’te yayımlanmaya başlayan Call of Duty hikayesinde görmüştük. ‘Göreve davet’… Hikayede gerçekleştirdiğimiz savaş hep İslam ülkelerinde, tanklarla gezindiğimiz yolların ve binaların duvarlarında Arap alfabeleri, çeşitli evlerde seccadeler ve hemen hemen her yerden gözükebilen camiler mevcut. Hatta o camilere helikopterlerden ateş atmanız dahi mümkün. Küçük bir çocuğun bilgisayar ile tanışmasından sonraki ilk oynadığı oyun bu şekilde. Kendisi kahraman (!) bir Amerikan askeri iken öldürdüğü insanlar genelde Müslüman ve Ortadoğulu. Yıkım ve harabeye uğramış İslam şehirlerinde ise Amerika’nın tek planladığı huzuru (!) getirmek. Tanklarla yolları yıkarak ve binaları yok ederek… İslam coğrafyasının ve Ortadoğu’nun kötü, sadece çölden ibaret izlenimini veren ABD’nin bu oyunlardan nihai amacı, gelecek yıllarda kendini savaş tarihinde aklamak ya da kendini Ortadoğu’da ‘gerekli kılmak’ amacı muhtemel. Şehirde gezen ve ABD askerlerini görünce balkonlara çıkan halkı da resmetmeyi unutmamışlar. Orada bize verdiği psikoloji ise o insanlara umut olduğumuz şeklinde. Küçük yaştaki her birey hemen hemen bu görüntüyü zihnine kazayacak ve ABD’nin şuanki Ortadoğu sefaletini haklı çıkaracaktır. Müslümanların ve İslam coğrafyasının özgürlüğünü kendi elinde gören ABD, küçük yaşlardan beri aslında hayatımızın içinde. Bizim açığa çıkarmaya çalıştığımız ve bunu yaparken kullandığımız oyundaki askeri ruhumuz, bir İslam şehrini katletmekten geçiyor. Oysa bizim etkilendiğimiz tarih bu felaketten ve emperyalist düşünceden değil, Anadolu topraklarından doğan Güneş’ten geçer. İşte tezatlık, çocukken burada başlar. Oynadığımız oyundaki mekanların hep harabe oluşu ve bu harabelerden Camii, Arap alfabeleri çıkışı sorunun İslam’da veya Rusya ve ABD’nin burada güç gösterisi yapmasına çıkarır. Bu psikolojide her harabenin altından İslam, her yıkımın nedeninin İslam olduğunun ve bunu kurtarmak için gelen askerlerin ABD’den oluşunu…
Daha sonraları en büyük düşman Makarov’un Rus oluşu, bizi anti Rusya’lığa götürürken -aslında tüm sebebin Ruslar olduğunu da bizlere empoze eder- Makarov’un en yakın dostunun bize katılışını ve ona ihanet etmesini ise güzele yorumlar. Psikolojide en kötü zalim bile bir gün en iyi olabilir mesajı. Makarov’a ihanet eden bu adamın ismi Yuri’dir. Makarov’un tüm pisliklerini ortaya döker ve tüm sorunluyu o gösterir. Bu Yuri ise geçmişte Makarov ile birlikte havalimanı taramakla meşhur. Oyunun bir bölümünde siz Makarov’un adamını canlandırırsınız ve sivil, polis demeden bir havalimanında herkesi öldürürsünüz. Oyun ise bölümün başında şu soruyu sorar, Bu bölümü oynamadan da geçebilirsiniz… Çünkü kötü olman gerekir ve sivil öldürmen… Çocukluğumdan bildiğimle bu bölümü hiç geçmedim ve aslında en sevdiğim bölüm oldu. Hem daha fazla bölüm, daha fazla oyun demek, hiçbir çocuğun da bunu geçtiğini sanmam. Ama keşke geçseydik… Bizde bıraktıkları hunharca kin daha çok sivil, masum insan öldürme hissiyati sizi ister istemez zalim bir karaktere büründürür. Havalimanında vurduğunuz sivillerin son kez duvara yaslanıp dua ettiklerine şahit olursunuz ama bu bile sizi kesmez. Aldığınız o kin, öldürdükçe öldüresin geldiği o kin, sizi vurmaya devam ettirir. İşte öfkeli Türkiye gencinin başlangıç hikayesi bu bölümde saklı.
Bir de general hikayesi var… En rütbeli generallerinizden biri olan Shepherd, ilk başlarda sizi göreve gönderir ve söylemleri ile gaz verir. Makarov’un datasını kopyalamak olan bu göreve en yakınız ve maskesi ile bir o kadar da karizmatik olan Ghost ile gidersiniz. Görev en uzun bölümlerden biridir ve Ghost birçok kez hayatınızı kurtarır. Ona artık aşık olacağınız bölüm sonuna geldiğinizde, helikopterle alandan çıkarken Shepherd sizi helikoptere almaz ve ikinizi de canlı canlı yakar, gözleriniz son olarak Ghost’un yanışını görür. En yakınınızı kaybetme hissiyati ilk burada başlar ve ihanet nedeniyle de ilk güvensizlik… Bölümler her ne kadar çok oynarsanız oynayın sanki sonu farklı bitecek umudu olur içinizde, ama her seferinde hayal kırıklığı yaşarsınız. Bu ihanete duyulan öfke sizi sonunda intikamınızı almakla sonuçlandırır ama Ghost’u bir daha geri getiremezsiniz.
ABD’nin yeni bir piyasası olan oyunlarda bizlere bıraktığı psikoloji hemen hemen bu şekilde ve aslında daha fazlası. Ortadoğu’yu bataklık olarak gösterme, sivil öldürürken zevk verme, ABD’nin tek kurtarıcı olduğunu hissettirme, İslam’a dair her şeyin yıkılmış olduğunu empoze etme ve katil ruhlu bireyler ortaya çıkarma. Küçük yaşta bir çocuk için bunlar korku derecesinde zordur ve kolay aşılamaz. Anlatılan tarih kahramanlıklarınıza hem ters düşersiniz hem de yeni okyanus ötesi kahramanlıklar edinirsiniz. Oyunlarda aldığınız bu adam öldürme zevki ise sizi kesmez ve psikolojik birer katile dönüşümünüz başlar. Her şeye kin, öfke, güvensizlik ve nefret duymaya başlarsınız. Peki bu ileride ne işinize yarar? Kim bilir belki ABD’nin Ortadoğu’da başlattığı bu kıvılcımın son sözlerini söyleyecek olan planladığı nesil sizsiniz ‘Göreve davet’… Hani şu 3.dünya savaşı ve onun akabinde yeni dünya düzeni…
