DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.758▲ %0,04ONS$3.550▲ %0,04BITCOIN$60.623▲ %0,94Tüm piyasalar →

Çebi Yönetiminin İletişim Sorunu

Beşiktaş Yönetimi, Yıldırım Demirören serüveninin ardından ‘Haramilerin saltanatı yıkıldı!’ söylemleri ile koltuğu Fikret Orman’a bıraktı. Fikret Orman döneminde ise (ilk yıllar çok iyi geçmeyip Çarşı tarafından istifa sloganları atılsa da) sayısız başarılara imza atan kulüp, Türkiye standartlarının üstünde boy gösterirken tarihi rekorların da ardı ardına takipçisi oldu.

Üst üste gelen şampiyonluklar, Avrupa’da ‘ulaşılmaz’ görülen zaferler ve rekorlar; Fikret Orman yönetimindeki Beşiktaş’ı ‘yenilmez’ yaptı. Hiç kuşkusuz bu başarıların altında yatan en önemli faktör Orman ve yönetici kadrosunun transferleri ve bundan doğan iletişim politikalarıydı.

Önce Mario Gomez ile Türkiye liginin, tarihinde en başarılı santraforunu kadrosuna katarken; ardından Sosa, Atiba, Oğuzhan, Talisca, Pepe gibi transferler ile birlikte Türk futbolunda adları uzun süre yankılanacak isimleri bizlerle tanıştırdı. Bu başarının altında ne yatıyordu, sadece doğru hamleler ve yüksekçe paralar mı?

Bilindiği üzere özellikle para konusunda Türkiye futbolu, diğer ülkelere göre oldukça basiretsiz. Yayın hakları sıkıntıları, yüksek sayılı silinmeyecek derecedeki borçlar, Euro-Dolar kuru ile her geçen gün artan giderler ve iş insanlarının başkanlık yaptığı maddi açıdan sıkıntılı dönemler…

Fikret Orman yönetimi ise, ki bizatihi Fikret Orman demek daha doğru olur, yapacağı her transfer öncesi oyuncu hakkında basına spekülasyon verip (ağzımızda yer edinmiş olan) ‘kronik’ sakat, bitik gibi söylemlerle oyuncunun itibar ve değerine yönelik saldırılar ile oyuncuyu kulübünden uzaklaştırıp bonservisini azaltma hedefleri güdüyordu. Son zamanlarda adı sadece ‘bonservissiz transfer’ diye anılan Fikret Orman’ın ise tek yöntemi bu değildi.

Şenol Güneş ile sözleşme imzalayıp Avrupa’da başarılı şekilde boy gösteren Fikret Orman yönetimi, ‘parlayan’ futbolcular için gözünün yaşına bakmadan satmayı kafasına koyan bir transfer politikası uyguladı. Bunun en büyük ve rekor transfere ulaşan örneği ise Cenk Tosun oldu. Şampiyonlar Ligi’nde birkaç güzel golle rakip fileleri sallandıran Cenk Tosun, Casillas gibi efsanevi kalecileri de mağlup ediyor, adından söz ettiriyordu. Gaziantep kulübünden suni bir rakam ile Beşiktaş kadrosuna katılan Cenk Tosun, çok geçmeden birkaç yıl sonra, İngiltere yolcusu da, bu sayede oldu. Oyuncu form yakaladıktan sonra satılmaması Fikret Orman yönetiminde içten bile değildi. Belki de bu konuda tek istisnası uluslararası kupalarda Hırvatistan ile iyi boy göstermiş Vida’nın satılmamasıydı. Burada da 20 milyon Euroların üstüne çıkan teklifler alınmış fakat sanıyorum ki daha fazlası talep edildiğinden oyuncu elde kalmıştı.

Oyuncu satımındaki politikayı gördük, bir de satın alınan politikayı görelim. Öncesinde biraz bahsettiğim basına servis edilen söylemlerin akabinde bir de iletişim alanında Dünya standartlarına örnek olabilecek yeni yöntemler geliştirildi. Tüm Dünya’ya yankı uyandıran ve her Beşiktaş transferinde, oyuncu önemli olsun ya da olmasın, gözleri kulüp üzerine çeken iyi hazırlanmış ‘Come to Beşiktaş!’ sloganıyla transfer video paylaşımları… Bu sayede transfer duyuruları Dünya’ya pazarlandı, yıldızlar geçidinin telefon çağrılarıyla transferler art arda açıklandı. Beşiktaş kulübünün değeri arttı, yeni stat (ve yapımı sürecinde çok sıkıntılar çekilen, stat olmadan şampiyonluk yaşayan tek kulüp unvanı kazanılan) Vodafone Park herkesin gözdesi oldu.

Yönetim kadrosunda işler böyle gidiyorken teknik ekipte de iletişim konusunda her şey yolundaydı. Şenol Güneş yönetiminde Beşiktaş, çıktığı her maçta galibiyette favoriydi. Artık sadece ilk 11 ile değil yedekleri ile bile Avrupa’da maç kazanıyor, kendinden söz ettiriyordu. Şampiyonluk kutlamalarında Hoca’nın basın açıklaması oyuncular tarafından bölünüyor; Beşiktaş sloganları atılıyor, Avrupa tarzı ilişkiler, hayatlar kulübe geçiriliyordu.

Asıl odak taraftar kısmında ise (Çarşı vs. grupları kısmi şekilde) herkes mutlu; taraftarlar adını Şampiyonlar Ligi sayesinde dış dünyaya duyuruyordu. Atmosfer ve ses nedeniyle rakip saha oyuncuları rahatsızlanıyor, oyundan çıkmak istiyor, maça adapte olamıyordu. Özellikle Vodafone Park, rakip takımları için korku evi gibiydi. Taraftarı arkasına alan Beşiktaş, evinde yenilmezlik rekoruna koşuyor, deplasmana gelecek takımlara umut vermiyordu. Sahaya çıkacak takımlar, bu baskınlığa boyun eğmiş şekilde geliyordu.

İletişim konusunda Avrupa’da bile kendine rakip tanımayan Beşiktaş, nasıl oldu da birden amansız bir düşüşün öznesi oldu?

Basının göz odağı olan Beşiktaş’ta, Orman’ın son zamanları işler yolunda gitmedi. Nedeni, Avrupa kupalarına bile gidemeyen, gitse dahi grubu geçemeyen bir kulüp haline gelmesiydi. Bunun nedeni ise transfer politikasındaki ‘yüksek fiyata satıp, az fiyata alma’ yönteminde yatıyordu. Şampiyon kadrodaki kilit isimler korunmuyor, sırf isim yapabilmek ve rakiplere gözdağı vermek için anlamsız transferler yapılıyordu. Bu transferler yapılırken Hoca’nın bile fikrine danışılmıyor, yaşı yüksek, maaşı yüksek oyuncular takıma kazandırılıyordu. Özellikle fiyatın düşük olmasını beklemek için transfer döneminin son günü yapılan bu transferlerin takıma kazanılması, bazen devre arasını bile buluyordu. Takıma birkaç hatası dışında son yıllarda iyi güven vermiş Fabri satılıyor, yerine Liverpool’un elinden bırakmak istediği ‘model’ kalecisi Karius getiriliyordu. Oyuncu satın alınırken modellik telifleri de alınıyor Beşiktaş dergisinde her ay boy göstertiliyordu. Rakibe gözdağı için alınan Lens, isim için alınan Pepe; bu tarz transferlere örnek oluyordu.

Yüksek getirili iletişim politikası ve medya kullanımı, futbolu unutturdu. Fikret Orman bakışıyla, bir iş insanı gözü ile hareketler edildi. Yüksek fiyata satılan oyuncuların yeri dolmadı, yerlerine getirilen daha yeteneksiz oyuncular ile durum geçiştirilmeye çalışıldı. Hoca’nın gönlü olmadan oyuncular oynatılmaya başlandı ve Beşiktaş için kara günlerin kapısı çalındı. Futbolda gelen başarısızlıklar, iletişim alanını da etkiledi. Beşiktaş, hem maddi hem de futbol açısından ciddi bir düşüşün öznesi böyle oldu.

Daha sonra ligde gelen başarısızlıklar, serilerin bozulması, Avrupa’daki sonuçsuzluklar ve milli takımın durumu; Şenol Güneş’i bir numaralı hedef yaptı. Milli takım teklifini kabul eden Şenol Hoca, kendisinin daha önceki açıklamalarıyla çelişmeyerek Beşiktaş görevini sezon sonunda bıraktı. Belki de bırakıldı… Çünkü Fikret Orman’ın gözleri çoktan ‘dostu’ Abdullah Avcı’yı kesmişti bile.

İletişim alanında yine birkaç güzel deneme atılımı yapan yönetim, bunlardan da, daha kendi taraftarından onay alamayınca sonuçsuz kaldı. Ki daha önceleri Pepe’nin, Aboubakar’ın tanıtıldığı sosyal medya hesaplarından artık Boyd’ların, Diaby’lerin tanıtılması, sunum ne kadar iyi olursa olsun, taraftar nezdinde karşılığı yoktu.

Abdullah Avcı ve etkisiz transferle kurulan yeni kadro, çok geçmeden yokuş aşağı sürülen kamyonu daha da hızlandırmaktan başka bir şey yapmayıp yaklaşan kongre ile birlikte yıkıma ulaştı. ‘’Stat koltuklarından yek bir ağızla ‘Riva’yı al Fikret Başkan’ sloganları birkaç aya ‘Fikret Orman paralar nerede?’ şeklini aldı. Seçime gidildi, Hoca gönderildi. Beşiktaş için Fikret Orman’ın bıraktığı tahribat, seneler öncesi Yıldırım Demirören yönetiminden farksızdı. Fikret Orman da bir harami olarak gitti.

Camiadan Bir (İsim) İnşaat İnsanı

Beşiktaş kongresi ile birlikte Serdar Adalı ile yarışan, mevcut yönetimde de yer almış fakat daha sonra ayrılmış, bazı taraftarlarca ‘her şey O gittikten sonra bitmiş’ olan Ahmet Nur Çebi, Beşiktaş başkanlığı seçimini kazanıp koltuğa oturdu.

Fikret Orman’ın meslektaşı olan Çebi, göreve geldiğinden bu yana Fikret Orman’ı hiç ağzından düşürmedi. Kulübün boş kasasını gören Çebi, boşalan kasanın suçlusu olarak Orman’ı görüyordu. Yönetim ve üyelerde ‘Bu işi çok uzatmadın mı?’ çıkışları olmasına karşın ‘Beşiktaş’ın tek kuruşunu yedirmem!’ diyen Çebi, Fikret Orman’ın yakasında olduğunu gösteriyordu.

‘Camialaşan’ kulüpte ilk iş bir teknik direktör aramak oldu ve oklar çok geçmeden, Malatyaspor’dan yeni ayrılmış Sergen Yalçın’a döndü. Camiadan bir başkan ile camiadan bir teknik direktör ile yola koyulan Beşiktaş kulübü, en büyük taraftar grubu olan Çarşı’dan da (sosyal medya paylaşımları neticesinde) destek aldı. Beşiktaş ‘özüne’ dönüyordu. Kısıtlı kadro ve maaşla başarılı sonuçlar ‘akmasa da’ damlıyordu. Sergen Yalçın’a ‘hoş geldin’ töreni yapıldı, tören ise asıl amacından çıkıp Beşiktaş taraftarlarını yönetimle tekrardan iç içe getirmeye yönelik bir amaca ulaştı.

İletişim konusuna gelecek olursak, yönetimin baştan aşağı yenilenmesiyle, o konuda da gelişme şu ana kadar gösterilmiş değil. Açıkçası ‘gösterilecek’ gibi de durmuyor. Ahmet Nur Çebi ve Sergen Yalçın’ın açıklamaları; Fikret Orman ve Şenol Güneş açıklamalarından çok uzak. Maddi sıkıntıların aynı Feda sezonunda olduğu gibi kitlesel bir ‘Bırakmam Seni!’ kampanyasına götürmesinin ardından, özellikle Çebi’nin bu konuda basına demeçleri pek Beşiktaş kulübü etiğine uygun diyemeyiz.

Fikret Orman’dan alışmış olduğumuz esprili konuşmalar artık yerini sert söylemlere, agresif çıkışlara bıraktı. ‘Kampanyaya şu, şu kesimler hiçbir destekte bulunmadı.’ denilerek hedef gösterildi, eski ile çatışma devam etti. Transfer beklentisi olan taraftara dönüp ‘Kulübün daha elektrik faturasını ödeyemiyoruz.’ denildi. Maaş bütçesi kısılacak dendi, oyunculara ‘Sizi göndermek istemiyoruz fakat maaşınızı düşüreceğiz.’ diyerek ültimatom verildi. Kirada olan oyuncular için ise ‘Kafalarında Beşiktaş yoksa gelmesinler, biz kimseye bedavadan maaş veremeyiz.’ şeklinde açıklamalar yapılarak oyuncular (Oğuzhan Özyakup) basının önüne atıldı. Daha önceki yönetimde ‘4.yıldızı ilk biz takacağız.’ diyen Çebi, kendi yönetiminde vizyonist hedefler kurmayı bırak; artık hayal etme seviyesinden bile çok uzaktı.

Sergen Yalçın özelinde ise, Hoca’nın kendine has bir görünümü olduğu açıktı. Salaş tarzı giyimi ve basına karşı takındığı rahat tavır Beşiktaş kulübünde de devam etti. Kulübün içerisinden gelen bir Hoca olduğu için de rahatlığından ve ‘Kulüp sahibi gibi takılma’ görüntüsünden hiç taviz vermeyerek kameralar karşısına çıktı. Geçen yaptığı bir röpartajda muhabir kendisine ‘Hocam, Atiba da yok, ne yapmayı düşünüyorsunuz?’ diye sorduğunda ‘Hadi ya, o da mı yok?’ diyerek oyuncu dinamikleri bilgisi açısından da fail verdi. Her ne kadar bu failleri olsa da Hoca’nın kendi kurduğu Beşiktaşlı ekip ile taraftarlar nezdinde güven verdiği de açık fakat iletişim konusunda, teknik ekipten olanların sosyal medya üzerinden sık sık paylaşım yapıp Beşiktaşlılara açıklama yaptığı olsa da, zayıf kalıyor. Buna rağmen Sergen Yalçın sosyal medya kullanımına yeni başlaması ile bu alana, daha da zaman verecek gibi fakat önünde uzun bir yol olduğunu da söylemek gerekir.

Henüz transfer dönemine hiç girmeyen yönetim, bu döneme dair açıklamaları ile Beşiktaş taraftarlarını sıkıntılı bir sürece sokacağı muhtemel. Hoca’nın da kısıtlanan ve daha da düşecek olan maaşlar hakkında açıklamaları, genelde ‘durum ortada’ düzeyinde oluyor. Basına düşen birkaç duyum da Hoca’nın ve Beşiktaş’ın eski talebelerinden olan Gökhan Töre gibi isimler gündemde olduğu… Bu tarz isimlerin ileride artacağı ise açık. Yabancı sınırı haberlerinin gündeme geldiği bir ortamda, Beşiktaş kendi yerli oyuncularını korumak istemesiyle beraber Süper Lig’den de yerli ve ucuz maaşlı transferler yapacaktır. Bu ortamda Başkan’ın Oğuzhan hakkında yaptığı açıklamalar utanç verici olsa da bunun sadece açıklamada kalması Beşiktaş taraftarları ve kulüp geleceği için umut kaynağı.

Kirada olan ve Sivasspor’da kendini göstermiş başka bir isim olan Fatih Aksoy da Sivas maçında taraftarlar ile zıt düşmüş, ‘kulüpten içeriye adım atmasın’ şeklinde yorumlara taraftar nezdinde maruz kalmıştı. Bu durumun ise akıbeti ne olacak, ilerleyen günlerde göreceğiz.

Özellikle böyle büyük bir camia yönetirken bazı hislerin basına karşı malzeme olmaması açısından içte tutulması gerekiyor. Oyuncuyu mağdur etmemek, umutların tökezlenmemesi ve maddi, manevi durumlar kulüpler için önemli olabiliyor. Futbol oyunlarında bile gördüğümüz talihsiz açıklamalar oyuncular üzerinde moral ve konsantre, dinamikler açısından kolay kapanmayacak yaralara neden verebiliyor.

İletişim perspektifinde Beşiktaş’ın eskiye dönmesi biraz daha zaman alacak konu. Özellikle maddi sıkıntı çeken ve tüm uğraşını bu konu üzerinde veren yönetim, daha kampanya pazarlamasını çok verimli şekilde yapamamışken; transferler, oyuncular ve taraftarlar için medya yönetimini nasıl devam ettirecek, ne atılımlar yapacak ya da buna gerek görecek mi, bilemiyoruz. Tek gördüğümüz bunun olacak olsa bile bu yönetim zihniyeti ile biraz daha zaman alacak olması. Bu konuda Beşiktaş taraftarlarına sabır dilemekten başka elimizden bir şey gelmiyor. Sağlıcakla, bırakmayarak kalın. Başka Beşiktaş yok!

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir