Olur da bir yerden devasa miktarda paralar alıyor ve iç tüzüğünüze sermayedarlara karıştırıyorsanız; kitabı siz yazın ve eleştiri gelirse kitapta yazıyordu zaten, deyin. Mülteci meselesi Türkiye’nin, belki de en çok, döviz geliri sağladığı uğraşlarından biri. İktidarı ile ‘bağımsız’ kurumları ile her bir savaş mağduru için okyanus ötesinden fonlar gelirken kimse Altındağ gibi olayları yine de engelleyemiyor. Bu Altındağ linçi Türkiye’nin mayasında var ve bize hep eskiyi anımsatıyor.
Anadolu’ya ‘Yeni’ Olduğu Kesin Olan İlk Göçler
Osmanlı’dan kalan topraklar ve devlet bütünüyle Türkiye, çok çeşitli ırklara ev sahipliği yapan bir ülke konumunda. Gerek Balkanlardan gerek ise Doğu’dan Anadolu üzerinde hak sahipliği iddia eden ve bu iddiasını kanıtlamakta çok zorluk çekmeyecek azınlık bütünlükler var. Bu azınlık bütünlükler, gerek ırk anlamında soydaşlıktan gerek tarihsel bağlamdaki yerinden gerekse de din kardeşliğinden kendini ezici çoğunluğa kabul ettirmiş görünüyor. Yine de mutlak barışa elvermeyen bu soyut toplum sözleşmesi, Türkiye’nin terör ve sistematik linçlerini engellemekte yetersiz kalıyor. Çünkü ırkçılık, bir zaman sonra kendisine bile saldırır doyumsuzluk ve nefreti içerisinde barındırıyor.
Hal böyle olunca Türkiye üzerinde kesin ve net hak talebi olamayacak ve yabancılıkları bilinen, üstüne iddia edildiği üzere Amerika’ya yardımcı olduğu için kendi ülkesindeki terörden kovulan yeni insanlar, iddialar doğru olmasa bile burada müteakip bir saldırı ile karşı karşıyalar. Buradan çıkarılacak güncel siyaset içerisinde bir kazanç yok ya da bir bütüne atıf söz konusu olamayacak derecede genel bir hitap söz konusu. Çünkü Türkiye’nin her kesiminden bölük bölük Afgan akınına karşıtlık var.
Aslında Afganlar da Buraya Bayılmıyor
Türkiye’ye Doğu ve Güney’den gelen her kesim hedef olarak Avrupa’yı tutuyor. Avrupa ise misafirlik sorumluluğunu üstlenmiyor ve Türkiye’yi tampon bölge olmakta ısrarcı tutuyor. Bunun için insan değerine fiyat biçiyor ve Türkiye otoritesini de memnun ediyor. Bu doğrultuda mültecileri burada güzelleştirmek de nefretlemek de bir başka kapı açmayan iki faktör oluyor. Çünkü neticede paranın girdiği kasa hiç duraksamıyor.
Şiddet, nefret ve kaos, otoritenin zaman mastürbasyonunu sağlarken; var olan tarihi tekerrür kılmak, tamponluğumuzu bilmek ve açılmayan ‘cennet’ kapısı Avrupa kenarında ‘bu cehennemde birlikte kavrulacağız’ düşüncesi üstün geliyor. Hak ve hürriyetlerin insan ayırt etmeden sağlanmadığı Türkiye atmosferinde, azınlık gruplar iyiden iyiye aza tamah ettiriliyor. İş gücünde ve istihdamında eksiği olmayan ülke, sigorta ve güvenlik gibi hak formalitelerini de yok sayabildiği savaş mağduru kartını uygulayarak yeni bir kölelik deniyor. Türkiye ticaretine akan bu terör kaçkını ve taze olmayan kan aslında Türkiye’yi bölgenin Çin’i yapıyor ve imajda artı yazmıyor. Çünkü sermayenin kazanı Türkiye’nin kazanına ters düşüyorken bir de yeni misafirlerimizle birlikte inmiş olan standartlar daha çok formülü beraberinde batırıyor.
Bu Türkiye’nin Habersiz Tercihi
Kader, inançlı kitleler için opsiyonsuz bir mukadderat. Türkiye ise güçlü bir kader ülkesi fakat tercihlerinden habersiz. Türkiye’ye gelen savaş mağduru akınlar, Türkiye’nin de vebali yüzünden buradalar. Trump döneminin ‘cesur’ ülkesi Türkiye, Biden ile yumuşama hamleleri oynadı ve bunu kanıtlamaya ihtiyacı vardı. Türkiye’nin hamlesi öncesi zaten karışık olan ve ara ara kaçak göçmenlerin geldiği Afganistan artık sistematik olarak bizim komşumuz haline geldi. Çünkü biz kendimizi kanıtlamak için Afganistan’da konuşlanmayı tercih ettik.
Türkiye, nüfus çoğunluğu ve iktidar zihniyeti bakımından Orta Doğu üzerinde en paydaş NATO ülkesi. Din, kültür ve konum olarak yakın olduğu savaş bölgeleri, biraz daha Asya’ya kayarak Afganistan’a uzandığında, kabul gören Taliban’a irtibat kurabilecek tek ülke. Erdoğan’ın Taliban ile görüşebiliriz, din anlayışlarımızda ciddi farklılıklar yok demeci bir iyi niyet göstergesinin üstünde bir gerçekliği de içerisinde barındırıyor.
Özellikle 2000 öncesi dindar muhalefetin bünyesinde gelişen Amerika düşmanlığı ve bölgedeki örgütlerin özerkliği ile 11 Eylül mimarlarına büyük bir saygı ve sevgi utangaç kesimlerce destekleniyordu. Şimdi o utangaç kesim iktidara erdiğinde, eski dostum tankla gelmiş parçasını Kabil havalimanında yankılayacağız. Bunun sonuçları olarak da düzensiz göçler sürecek ve kim olduğunu tanımadığımız insanlar Türkiye’ye yerleşmeye devam edecek: Bir gideriz bin ağırlarız. Tabii burada Avrupa’nın da aynı misyonu üstlendiği ama sadece ufacık maddi harcamalarla bunu geçiştirdiği bir gerçek.
Flamingoların Hakkı Mültecilerin de Hakkı
Sonuç olarak İzmir Belediye Başkanı Tunç Soyer’in de dediği gibi nasıl flamingoların başkanlığını yapıyorsak mültecilerin de başkanlığını yapacak insanlara ihtiyacımız var. Mültecilerin yaşam standartlarının düşüklüğü, eğitim ve bilinç düzeylerinin sarsıntıda olması ve barış hak etmeleri, en büyük dilekler. Bizlerin de bu Avrupa yolcularını anlamak en kolay kavrayabileceğimiz umutlar.
Türkiye’nin bu göç dalgalarına misafirliğini bir bakıma laik bir konjonktür ağırlaması olarak görsem ve Orta Doğu’yu Batılı anlayışa evirmek olarak yorumlasam da Doğu geleneklerini ve şiddeti de azımsamamamız gerekiyor. Her kesimin ortak paydada buluştuğu mülteci nefretine karşın iç kargaşaya davetiye çıkarmamak ve yoldaşlığımızı bilmek, aklı selim her ev sahibinin misyonu olmalı diyerek esen kalmanızı temenni ediyorum.
