Türkiye siyaseti, cumhuriyet tarihinin en uzun dönemli iktidar partisi AKP’nin içinden, ilk defa radikal ayrılışların oluşuna şahit oluyor.
Bir tarafta, bir dönem başbakanlık makamına kadar oturan ve ‘seçilmiş’ son başbakan olan, dışişleri bakanlığı yapan, hali hazırdaki dış politikanın mimarı olan, Abdullah Gül’ün bakan yardımcılığını yapan ‘gelecekçi’ Ahmet Davutoğlu;
Bir tarafta ise Türkiye’ye selamını 2001 krizi sonrası iktidara gelişiyle veren, kriz içerisindeki ekonomiyi üstlenip ve başarıyla kalkındıran, daha sonra dışişleri bakanlığı yapan, imkansız denilen AB’nin kapısını en büyük ihtimallerle çalan, Ankara’nın despotik sokaklarında okuyan ve bizzat Abdullah Gül’ün siyasete teşvik ettirdiği, hâlâ beraber çalıştığı iktisatçı Ali Babacan.
Önce Davutoğlu’nun başbakanlıktan bir emirle alınıp o günden beri küskün devam ettirdiği AKP üyeliğinden çıkması, ardından Gelecek partisini kurmasıyla başlayan Davutoğlu – Babacan kıyası, daha sonra Babacan’ın ‘her derde Deva’ deyimiyle hareketini başlattığı, karantina süresince kurulduğu için adeta bir karantina partisi olan Deva partisi kuruluşu ile devam etti.
Gelecek’in Deva’dan, Deva’nın Gelecek’ten, hepsini toplayıp AKP’den ne farkı olduklarına gelince bu hâlâ ülke kulislerinde, kahvehanelerinde tartışılan bir konu. O halde bu tartışmaya bir nokta koymak için partilerin yaşları nedeniyle çok bir şey bilmediğimizden; kişilere, parti liderlerine tasvirlerle bir bakalım.
– Ali Babacan, ailenin en büyük çocuğu gibidir. Amerikalara gitmiş yüksek lisanslar, masterlar yapmış, rasyonalist, verilere dayanan duygusal olmayan kişidir. Bu sebeple de vatan güdüleri pek yoktur. Memlekete döndüğünde kültür kargaşalarına, din, dil, ırk tartışmalarına girmez, ‘ya bunlarla ne vakit kaybediyoruz, bizi kırmaktan başka ne işimize yarar ki?’ gibi bir hal takınır.
Ahmet Davutoğlu ise ailenin en küçük çocuğudur. Vatan, millet, din ile yüklenmiş bir karakterdir. Konyalıdır. Anadolu’yu hayatının merkezi tutar. Değerlerine bağlıdır, bunlar üzerine siyaset yapar. Duygusaldır.
– Ali Babacan yönünü Batı’ya döner. Kıblesi Amerika’dır. Kıbleye dururken de Avrupa’dan geçer yolu. Fikirlerini, karakterini oradan almıştır. Liberalisttir. Dünya’ya küresel bakar. ABD’nin ‘insancıllığı’ çerçevesinde hareket eder. Dış ülkelere de bu emperyalist gözle bakar. Ekonomi onun için vazgeçilmezdir.
Ahmet Davutoğlu sonuna kadar Doğu’cudur. Birkaç AB söylemi olsa da onlar, ufak politika beyaz yalanından başka bir şey değildir. Her islamcıda olduğu gibi bitmek bilmeyen bir Kudüs sevdası vardır. Onun için her şeyi yapar. Dış politikamız, onun eseridir. Suriye en güncel icraatidir. Olaylara Türkiye çerçevesinden bakar. Ne Rusya’ya ne ABD’ye yaranır. Eline kutsal kitabını alır; Ortadoğu’dan, meşhur Arakan’a cihat başlatma hayalleriyle yaşar. Bunları yaşarken ekonomiyi düşünmez. Hayalperesttir.
– Ali Babacan sekreter gibidir. Partisini kolektif bir demokratikliğe bırakmıştır. Liderlik taslamaz. Her şeyde ortak kararı gözeder. Özgürlükçüdür. Halka eşittir, pek ideolojik bakmaz. Tüzük işleri ve yasalara bağlıdır. Merkezi konumda olan bir parti politikası amaçlar.
Ahmet Davutoğlu kraldır. Partide yürütme onun elindedir. Sağcıdır. Türk milliyetçiliğini sevmez. Halkların kardeşliğini güder. Kürtleri çok sever. Kendisine Serok denmesinden çok hoşlanır. Selahattin Eyyubi’den başlar, maceraperest arzular duyar.
– Ali Babacan ekonomisttir. Kendini eğitim hayatındaki kalitesiyle kanıtlamıştır. Her hadisede gözünde kâr/zarar, arz-talep canlanır. Başarılıdır. Kriz yönetimleri iyidir. Türkiye’yi küresel iki krizden başarıyla geçirmiştir.
Ahmet Davutoğlu siyaset bilimcisidir. Çalışkandır. Okur ve iyi yazar ama pratikte başarılı olduğu söylenemez. Ekonomi gözetmez, haklılık ve ‘dava’ onun için daha mühimdir.
– Ali Babacan utangaç bir yapıya sahiptir. Sevecendir. Halka biraz uzak gibidir ama kendini de sevdirir. Türk siyasetinin seçim öncesi Adnan Menderes’i gibidir. Bağırıp çağırmaz, işe odaklanır. Kin tutmaz. Siyasal islamcı pek değildir. Etkilendiği isim Abdullah Gül de ‘siyasal islam artık bitmiştir’ demiştir.
Ahmet Davutoğlu sert mizaçlıdır. Sevecen bir yapısı vardır ama her an köpürebilir. Halka yakın değildir, bizzat halktır. Tarihi travmaları çok deşer. İslamcı özelliği ile ve Hoca lakabıyla Türk siyasetinin Necmettin Erbakan’ı gibidir. Siyasal islamcıdır. Abdullah Gül’ün siyasal islam söylemi üzerine sert tepki göstermiştir. Çok kin tutar. İntikam hırsı vardır.
Bu böyle uzayıp gider… Ama kitlelerin ‘acaba neden birlikte olamadılar ki, yakın isimlerdi.’ söylemlerine bir nebze ışık olmuştur umarım.
Her ne olursa olsun bu iki isim Türkiye demokrasisi ve AKP için sonun başlangıcının önemli etkenlerindendir. Hatırlarsınız Erdoğan da Erbakan’dan ayrılıp o devri yıkmış, kendine yeni bir devir açmıştı.
Şimdi ise kim bilir, belki de günümüz devir daimcileri bu iki isimden biridir. Benim kanaatim ise asla ikisi olamayacağı yönündedir. Bu iki isimden sadece biri siyaset hayatına başarılı bir şekilde devam edecektir. Belki tek başına, belki muhalifliği ile, belki de koalisyon içerisinde hükümette…
Bu ismi ise bence siz sevgili okurlar, çok iyi biliyorsunuz. Sağlıcakla, esen kalın.
