2 gün önce yaşanan ‘düşük bütçeli’ çavuş-er darbesine karşı dirençli ve galip çıkan Maduro yönetimi ülke genelinde daha bunun zaferini yaşayamadan Guaido’nun hukuksuz istilası ile karşı karşıya kaldı. Ana muhalefet lideri olan Guaido, halkın karşısına çıkıp ‘Bundan sonra başkanınız benim,Maduro’yu tanımıyorum.’ diye nidalar attı.Başta komik geliyor öyle değil mi? Eğer bunu bizim ülkemizde bir ana muhalefet lideri yapsa ‘Hadi,oradan!’ der; güler geçeriz. Lakin Venezuela’da öyle olmadı. Bu istilaya Dünya’nın süper güçlerinden ABD destek verdi hatta vehatta onunla kalmayıp resmen lider olarak Guaido’yu tanıdıklarını ilan etti. Ve ABD’nin akabinde diğer Latin Amerika ülkeleri. Hal böyle olunca haklı olarak Maduro kevgire döndü ve derhal bir balkona çıkıp halkına,destekçilerine seslendi. Kalabalık yani Maduro destekçileri de bir hayli fazla idi. Bizim için bu konuşmanın en önemli tarafı ise Maduro’nun ilk olarak ‘Türkiye başkanından destek aldım.’ sözleri oldu. Daha önce bizim ülkemizde de meydana gelen bu gibi ABD destekli işgallere karşı her zaman dik duruşumuzu ülke ve millet olarak göstermiş ve göstermeye çalışmıştık. Daha çok yakınlarda ’15 Temmuz’ badiresini üzerimizden atamaz iken diğer okyanus ötesi dost bildiğimiz Venezuela’da böyle benzer durumlar yaşanmaya başlaması bizim de devlet olarak kararımızı tek tabii doğal olarak seçilmiş cumhurbaşkanı ve yönetiminde kullanmamıza neden oldu. Daha sonra Türkiye’yi izleyen devletler ise başta Rusya olmak üzere Küba ve Meksika oldu.
Maduro, Erdoğan ile çok yakın bir isim. Hatta İstanbul’da İslam İşbirliği Teşkilatı’na katılmış tek gayrimüslim devlet lideri. Ülkesinde de bir konuşmada Yahudileri suçlamış, Filistan halkı için İslam devletlerinden çözüm arayışında olmalarını istemişti. Kendisi ülkemizle de çok içli dışlı. Değerli ticari antlaşmaları mevcut. Ve de tam bir ‘Diriliş Ertuğrul’ hayranı.
Ülkesi Venezuela da ise aynı Türkiye’de olduğu gibi 2018’te seçimlere girdi Maduro. Mayıs ayında yapılan bu seçimlerde oyların salt çoğunluğunu alarak %67 gibi büyük bir oranla kazandı. Muhalefet ve ABD seçimde hile olduğunu öne sürdüler lakin seçimin katılım oranı %46 idi yani muhalefet oy vermeye gitmemişti. Gitmeme sebepleri muhalefetin boykot uygulamaya çalışmasıydı. Tek muhalefet liderinin oyu ise %21 oranında oldu. Muhalefetin bu yaklaşımı ise Maduro’ya boykot değil adeta destek oldu ve Maduro daha da güçlenerek yönetimi tekrardan devraldı.
Eee adama demezler mi şimdi? Sen seçimlerde oy kullanma sonra hükümete illegal yollarla karşı çık. Ülkede demokrasi hakim iken bu gibi baskıcı ve işgalci yöntemlerle ülkeyi kargaşaya,koasa sürükle sonra meydanlara çıkıp ‘USA!’ diye naralar at. Bir başka ülkeden medet ummayı umarım tarihimiz boyunca görmeyiz. Ben inanıyorum ki göremeyiz de. Böyle bir onursuzluk ve utanç Türk milletine yakışır bir hareket olmaz.
Gelelim seçimdeki katılım oranına. Yunanistan’daki seçimlerle kıyaslayarak çok daha iyi anlayabiliriz. Yunanistan’da da 2015 yılında seçim olmuş ve katılım %53 civarında olmuştu. Yunanistan seçimlerinin de Venezuela’daki katılım oranından farksız olduğunu görüyoruz.. Bu yüzden katılım oranının salt çoğunluğa etki edip, edemeyeceğini bilemeyiz. Eğer ülkede Çipras eleştirilir olsaydı biz yine doğal olarak buna karşı çıkar ve desteğimizi Yunanistan hükümeti tarafında kullanırdık. Demokrasi olan ülkelerde oy kullanmak sorumluluğundadır her vatandaş. Bunu boykot etmek yani oy kullanmamak çözüm değil aksine sorun olur. Bunun sonuçlarına kötü de olsa iyi de olsa katlanmak durumunda da kalırsın haliyle.
ABD rejimine gelecek olursak ABD gözüne kestirdiği her ülkede aynısını yapıyor. Venezuela Dünya’da petrol rezervlerinde 1 numara. Hal böyle olunca taa Maduro’dan önce bile ABD’nin kıskacı altında bu ülke. Maduro yönetime geçtikten sonra ise ABD çeşitli ticaret yollarında ülkeye boykot uygulamış ve aynı boykotları Avrupa’ya da zorunlu kılmıştı. Durum böyle olunca da ister istemez Venezuela ekonomisi git gide zayıflar hale gelmiş ve şuan da enflasyonun en fazla olduğu ülke durumunda. Tabii ki Maduro’nun bu krize karşı tepkisi de hoş değil. Nedeni ise geçenlerde Türkiye’ye gelmesi ve Nusret’te ziyafet çekmesi.Ardından da sözcüsü millete ‘Abartmayın,canım. Maduro da insan. O da yemek yiyor herkes gibi.’ diye alaycı bir tavır takınması oldu. Çözüm odaklı işler yapıyordur,yapmıyordur orası Venezuela hükümetine kalmış bir durum. Dış ülkelerin baskısı var mıdır bu krizde? Tabii ki bir nebze olsun kıvılcımı başlatanlar onlardır. Ülkede isyanlar zaten sene boyu süregelmiş ve gün geçtikçe artmaktaydı. Keşke kendi içlerinde bu sorunu çözseler ve kesin karara ulaşsalardı ama artık çok geç ve dönülemez bir durumdalar. Emperyalizme başvurmak hiçbir zaman çözüm değil. ABD gibi bir ülkenin Orta Doğu’da uyguladığı politikaları görürken aynısı Venezuela’da olsun istemeyiz.
Nihai çözüm olarak ise Avrupa Birliği’nin fikrini çok takdir ettim. Ülkede adil bir seçim önerdi AB dün akşam. Bence de Maduro ve Guaido’nun adaylığını koyduğu bir seçim yapılmalı ve sonuca göre ülkenin lideri bulunmalı. Böyle işgal ve baskı hiçbir şeye çözüm değil. Bu seçimin adilliğini ise Birleşmiş Milletler üstlenmeli ve onun kontrolünde gerçekleşmeli her şey. Çok geç olmadan ve en önemlisi çok insan haksız yere ölmeden bu karar işlemeye geçilmeli. Ki ben de bu seçimlerde şahsi fikrim olarak Maduro’nun yeniden kazanacağını düşünüyorum. Umarım Suriye’nin, Libya’nın çektiğini Venezuela halkı çekmez. Bizim burada takınacağımız felsefe sanırım en doğru şöyle olur: Düşmanımın, düşmanı benim dostumdur.
Var olsun! Tam bağımsız Venezuela milleti. Var olsun Hürriyet!
