DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.751▼ %0,39ONS$3.546▼ %0,39BITCOIN$60.698▲ %1,10Tüm piyasalar →

Aldanmak mı, Aldatmak mı? / Bireycilik

– Ne saçmalıyorsun sen?

İşte bu, uzun süredir duymak istediğim özü sorgulamamı tetikleyecek soruyu buldum. Evet, sahiden ne saçmalıyorum ben ve bu neden bunca süredir, benim aklıma gelmedi? Bu ilham veren soruyu duymak için bir başkasına ihtiyacım yoktu bile fakat aradan geçen onca zaman, kendimi verdiğim bulanıklık hisler; beni şimdi derin uykusundan uyandırıp çok alakalı olmayan biri tarafından uyandırılmamı sağlıyor.

Uzunca bir diyaloğun sonucunu veren soru bu: Ne Saçmalamak? Cevabını vermek bir yana, bütün o karşılıklı itişmelerin de nihai hedefini sağlıyor. Çok yakın olmadığım bir arkadaşıma derdimi dökerken, aldatmanın temelinde yatan suç faktörünü konuşuyorduk. Ona kalırsa aldatma, klişeleşmiş tabuya oturtulan; sevdiğine bir ihanet ya da en basitinden yalan söyleme üzerine kuruluydu. Benim için ise bundan çok daha fazlası ve detaylı…

Film yönetmelerimizden tutun da, hayatlarını roman yazmaya adayan başarılı yazarlarımıza kadar; aldatmak, her zaman kurgularda kullanabilecek odağı en kuvvetli fiil olmuştur. Yönetmenin de dediği gibi: Aldatmak, sinemadaki odağın en çarpıcı kurgusudur.

Peki ya aldatmak diye bir şey hiç yoksa ve aslında, bu his tamamen bizim uydurduğumuz; sinemamızın, kitabımızın daha fazla kitle kazanması amacıyla uydurulmuş bir eylem ise…

Bence, kesinlikle öyle.

Aldatmak, kelime itibari ile birinin, sana olan güvenini sarsmak düzeyinde bir yanıltmadır. İlişkiniz varken başka bir insanla olmak, doğru olarak atfettiğiniz cümlelerin yalan olması, belki ise hislerinize varacak kadar geniş kapsamlı, karşıya verilen zarar olarak nitelendirilen bir histir.

Benim savunduğum ise, böyle bir hissin, eylemin hiç var olmadığı ve tetikleyici unsurun da kaybolmasıyla hiç var olamayacağı. Çünkü aldatmak, tamamen karşındaki insanın sana dönüşüyle bağlantılıdır. İlişkin varken birini sevmek, senin aldatma eylemini işlediğinin sonucu değildir. Senin işlediğin eylem sonrası, karşındakinde nasıl vuku bulacağı ile ilgilidir. Bu sebeple aldatmak diye bir eylem, çıkış itibari ile hiç olmayacaktır. Ancak varış olabilir. Belki tahmin edebilirsin ama kesinkes birini aldatamazsın: Çünkü, yine diyorum, böyle bir şey yok!

İlişkin varken birini sevdiğinde, karşı taraf da bunu öğrendiğinde; karşı taraf, bu olaya tepki göstermiyor, beklenilen dönüşü yapmıyorsa aldatmak iddiası birden sönükleşir. Aldatmak, tamamen karşındaki kişide nasıl var olduğun, karşındakindeki konumun ve güveninde sakladır.

O sana hiç güvenmese, söz deyimi, sürekli diken üstünde olsa ya da umursamasa seni; bir başkasına gittiğinde, hayal ya da güven kırıklığı yaşayacak mı? Cevabı hayır ise, istediğin kadar gez-dolaş, sarkıntılık et, birine tesir edecek bir aldatmayı hiçbir zaman gerçekleştiremeyeceksin. O yüzden aslında bir sebep değildir Aldatmak, bir sonuçtur.

Kendine yakıştıramayıp, kendinle vicdani olarak yüzleşiyorsan; orası ayrı. Çünkü kendi kendimize de bir güven duyar ve o güveni istikrarla tutamayınca, bazı kötü hisler hissederiz. Ki eğer, kendimizi de böyle sınırlandırmıyorsak, onu da yanıltamayız. Bu da geçerliliğini yitirir.

Şimdi, bir zıttına gelecek olursak; çünkü fazlasıyla, bazı durumları ‘aklıyormuşuz’ gibi gözüktük. Aslında hiç de öyle değil. Çünkü aldatmak diye bir şey yok, ama daha kötüsü var. ‘Aldanmak’ var. Aldanmak…

Bir kişiye güvenmez (yanlış kişilere güvenmez), her zaman kendinizi tetikleyici olmaktan çeker, kontrolü elinize alırsanız; bu sefer karşı tarafı tamamlayamadığınız için, o ne yaparsa yapsın, kendine yapacaktır. En başından aldanmanın olmadığı yerde aldatma hiç olmayacaktır. Çünkü aldanacak biri yoktur ki, aldatacak biri var olsun. Önce aldanma…

Aslında ilişkiler bittiğinde, az çok, bu duruma benzer şeyler söyleriz: ‘Ah, benim akılsız kafam! Nasıl inanabildin/güvenebildin böyle bir karaktersize?’ derken, ilişkideki asıl olanın hep kendimiz olduğunu da dışa vururuz. Öyleyiz de, ‘aldatan’ dediğimiz kişi de öyle. O eğlencenin kafasında eğilip bükülürken, sen ise sadece ona güvendiğin için ilişkideki sorumlu insansın. Bunu değiştirmek de mümkün. Hem de güven timsalini hepten yok saymaya gerek olmaksızın…

İpleri; bir insanın güvenini kıracak kişilere bırakmamalı da vicdani hür, ‘mağdur’ olanlara bırakmalı, aldanmamanın hissini konuşmalı, bunu çekici kılmalı ve bir birey olarak, herkesin kendini savunabileceği, kontrol edebileceği, dürüst bir dünya oluşturmalıyız.

Aldanmalarımız; sinemalarda öznemiz, kitaplarda hislerimiz olmalı, konuşmalı, kendimize dönmeli, özellikle potansiyel suç unsurlarına karşı aldanmamakta direnç oluşturmalıyız; fakat asla aldatmada değil!

Bu şekilde fark edeceğiz ki, oluşturulan bilinç, bizleri daha insancıl ve vicdanlı insanların dünyasına itecektir. Hep birlikte, kalpten kalbe dokunacak dürüstlük ve samimiyetlerimize… Kendimiz için kendimiz olmaya, tetikleyici değil; aşık olmamıza…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir