DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.748▼ %0,31ONS$3.544▼ %0,31BITCOIN$60.639▲ %0,67Tüm piyasalar →

4 Ay, 3 Hafta ve 2 Gün

Bu zaman, kulağa bir geri sayım gibi gelebilir. Ama değil. Romanyalı yönetmen Cristian Mungiu’nun düşük bütçelerle yüksek işler başardığı ve eserini ödüllerle süslendirdiği filminin ismi. Filmde ise 4 Ay, 3 Hafta ve 2 Gün bir kadının gebeliğine tekabül ediyor.

Film yeri Romanya, tarih ise 1987. Konu bir yasağın zorluklarla delinişi… Ve yasak, tahmin edebileceğiniz üzere kürtaj.

1987 yılında Ceauşescu rejiminde sosyalist bir şekilde yönetilen Romanya, tutucu bir sosyal düzene sahip. Filmde yoksul sokaklar ve yurt odalarından bunu bizlere aktaran yönetmen, tek bir karakter üzerinden konuyu işliyor. Bu karakter ise hamile kalan Gobi yerine onun oda arkadaşı Otilla oluyor. Bu yönüyle film, ana odağı kürtajdan çekerek kürtaj sürecindeki fedakarlık ve dostluğu öne çıkarmış oluyor.

Güç bela bir doktor bulan Gobi ile Otilla, mevcut ekonomik durumu da ortaya sererek bulabilecekleri en ucuz doktora gidiyorlar. Bu doktor ise Bebe adında bir erkek. Doktor Bebe’nin telefonla ilettiği otel odasını ayarlamaya çalışıyorlar. (Kürtaj operasyonları gizlice otel odalarında yapılıyor.) Gobi’nin bulduğu bu doktoru ise Otilla, Gobi’ye ayarlıyor. Gobi’yi daha çok bulaştığı işten bir mahcubiyet duyduğunu ve utangaç hissettiğini görüyoruz.

Doktor Bebe otele geldiğinde, otelden Gobi’nin hareketlerine kadar kızları aşağılıyor ve ücreti de yetersiz buluyor. Bunu yaparken de ailesi olduğunu ve yardım etmek istediğini söyleyerek kahramanca tavır alıyor. Kendini parasıyla bebek düşüren bir doktor olarak değil de tutucu rejimin yasağını kadınların yararına delen bir yardımsever olarak görüyor. Gördükleri bu iğneleyici muamele üzerine kızlar, daha çok ‘borç’ bulup kadın doktor tutmadıkları için pişman oluyorlar.

Otilla, arkadaşı için fedakarlık yaparak Doktor Bebe’nin ‘hoşuna’ gidiyor ve bebek aldırma operasyonu başlıyor. Operasyon bittikten sonra Otilla erkek arkadaşına verdiği söz üzerine erkek arkadaşının annesinin doğum gününe gidiyor ve o sahne geçişlerinde bir dramı bırakıp gelen Otilla’nın aklının hala arkadaşında kaldığını ve duygusuz bir doğum günü kutlamasında yer aldığını görüyoruz.

Erkek arkadaşı ile konuşan ve bu süreç psikolojisini oldukça yıpratan Otilla, erkek arkadaşı ile gebelik üzerine konuşuyor ve sevgilisinden tatmin edici cevaplar alamıyor. Hamile kalan Gobi’nin erkek arkadaşının hiç bahsedilmediği filmde Otilla, erkek arkadaşının bu tutarsızlığına karşın ‘Gebe kalırsam seni uğraştırmam, dert etme’ diyor ve çekiliyor. Buradan gebelik üzerine sorunların sadece kadına atfedildiğini zaman içerisinde anlayabiliyoruz.

Doğum günü kutlamasında aile dostlarının Otilla için anlamsız konuşmaları, Otilla’yı küçümseyici bakışları, Otilla’nın yabancı hissetmesine neden oluyor. Sosyal düzen farklılıklarının net bir şekilde anlaşıldığı, cinsiyetçi konuşmalardan dolayı kürtaj yasağı zihniyetinin de halk üzerinde nasıl belirginleştiğini anladığımız bu konuşmalar üzerine Otilla fazla duramıyor ve otele dönüyor.

Döndüğünde ise Gobi’nin bebeği çıkardığını ve tuvalete attığını görüyoruz. Alelacele Otilla bebeğin cenini (diğer adıyla fetüs) sarıp Doktor Bebe’nin söylediği üzere yüksek katlı bir binanın çöp boşluğundan atmak üzere otelden çıkıyor. Gecenin geç saatlerinde suçlu olmanın verdiği hisle sokakları gezen Otilla, korkarak bir binaya giriyor ve cenini atıyor.

Tekrar otele geldiğinde ise otel resepsiyonun kutlamalı, kavgalı şaşasının ardında Gobi’nin bir masada oturduğunu görüyoruz. Otilla, Gobi’nin bebeği ne yaptın, sorularına karşılık ‘bir daha bu konuyu konuşmayalım’ ricası ile film sonlanıyor.

Fotoğrafta gördüğümüz üzere kadın doğurganlığını sembolize eden bu açı, yönetmen Mungiu’nun sinemasında alternatif bir anlamı imgeliyor: Doğurganlığın engeli.

Kürtaj sahnelerinin verdiği çıplaklık ile sert bir film sayılabilecek 4 Months, 3 Weeks and 2 Days filmi, müziksiz sunularak gerçekliğin diyaloğuna sizleri dahil ediyor ve izlerken sıkmıyor, düşündürüyor.

Ülkemizde ve dünyada da kürtaja karşı bakışın çok farklı olmadığı ve hala zaman zaman tartışma yarattığı günlerde böylesi bir tutuculuğun en çok kimleri zora soktuğunu ve neler yaşamaya mecbur bıraktığını tüm çıplaklığı ile hissediyoruz. Başat bir Doğu Avrupa sineması olan bu yapımı sizlere öneriyorum.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir