Dilimde yüzyılları aşan aynı palavra ve bana şahitlik yapan yüz pis şıracı. eyvallah, ben de bu çağın yerle bir edişlerine boş değilim ama iğneyi hep de çağa sokup çıkaramam ya! işte bu yönüyle de müstehcen ve devrik bir insan olmakla suçluyor ahlak erbapları beni. oysaki sokup çıkarmak politik bir eylemdir… birazcık insafı olan beni yalanlarımla yargılar diyorum. bir politikacı kürsüye çıkıp ben mesih’im dese buna inanacak kırk milyon insan olduğuna emin olmamın sebepleri elbette var. soracak olursanız bunu sizlere matematikle açıklayabilirim. kırk milyon, ülke nüfusunun yüzde ellisidir. konudan çok uzaklaşıyor olmamın topunu da dikkat dağınıklığıma atarsam kolayca sıyrılabilirim. gelelim meşhur ve bol şıracılı şu yalanın ne olduğuna. “köreldim! “bunu söylediğimde sahte gülücüklerle gelen kem küm sesleri şu an bile kulağımı tırmalıyor. suratımı samimiyetsiz milyon cümle tokatlarken, karşılıklı teselli ediş yarışında durum hep berabere bitiyor.
Dertleşmek artık çok eskide kalan bir eylem gibi. irdelenmeyen bunalımların sorumlusunu devletler ve allahlar olarak göstermek yükümüzü azalttığından olsa gerek kendi içimizle hesaplaşmaz olduk. bu tembelliğin sebebi benim tembel oluşumdur diyebilirsem ne kadar da ahlaki görünür. bu arada üretkenliğimi baltalayan eğitim sistemi ve toplum ahlak (!) yapısı da tembelliğime yarı yarıya etki etmekteyken yine aşırı suçlu sayılmam. hem hayatın yüküyle ters orantılı olan vücudum bu kadar suçu üstlenirse denklemin sonucu sıfır çıkabilirdi. ben hiç olmaktan hep korktum. bu kadar sıfırla çarpılırken dik durmaya çalışan “bir” olma mücadelesi “birlik” olmakla arama mesafeler koydu. körelişimin sebebi ben ve diğer faktörler ise buradaki hata yine yüzde ellidir. yine de yüzde elliyi zor tutuyorum. sansürü kendi yapan tüm yapan arkadaşlara selam olsun!
