Bugün aklımda kazanmak değil kaybetmemek var. Bir devrim, bir istila, bir savaş hepsini barından bir bünyeyle anne rahmine düştüğümüzde belliydi. Başarmalı, yenmeli, gelişmeliydik. Her zaman daha çok üstüne koyup doymazcasına sömürmeliydik. ‘Düzen’ bizden bunları istedi, istiyor. Fakat bugün aklımızda kazanmak değil kaybetmemek var. Bahsetmek istediklerim ‘düzen’ değil, ona sövmek değil, eleştirmek değil zira yıllarca bununla bir adım kat edebilmiş değiliz. Bugün bahsetmek istediklerim kaybetmemek isteyenler.
Geceleri kafandan tüten dumanla ister istemez yollara düştüğünde bir huzursuzluk düşer içine. Gerilirsin, düşünürsün. Kafan dağılamaz. Yine o illet yere eskiye gidersin hatta belki gitmişken yine ağlarsın. Biat ettiğin saçmalıklara söversin. İçinde umut sulayanlardan olmayanlar umarım utanır. Deli gibi antidot aramış ya da aramaya tenezzül etmemişsindir. Sonuçları düşünürsün. Hataların nefesini keser. Kader teröristi olmuş musun olmamış mısın. En kolay yolu seçmiş eksiksiz bir savunucusu olmuşsun parazitlerin. Çökmüşsün, tükenmişsin, çok şey yaşanmış. Unutulmuşsun. Endüstri dinin olmuş, para ilahın. Bunları görürsün düştüğün yolda. Ne halin varsa görmüşsün.
Ben geciktim dumanımın düştüğü yollarda kibrit çakmak için. Her yollara düştüğümde kendimden yolda soyunup öyle döndüm şimdiye. Her döndüğümde merhabalık sürem yoktu. Her yolculukta dişlerimi sıktım. Canım sıkıldı, düşündüm. Neredeyse beni benden almasına izin vermemek için çabaladım. Tek düşmanım, düşmanımız geçmiş, beni benden istedi. Çevremde onlarca geçmişin benliğini çalmış olduğu insanlar vardı. Neden bu ‘düzen’ beni bende seni sende istemiyor? Doğa yok oluyor, fakirler daha da fakirleşiyor, kaynaklar tükeniyor, insanlar deliriyor. Kravat takıyorlar ve küçük adam oluyorlar. Bu ‘düzen’ bizi küçük adam (bkz. Dinle Küçük Adam – Wilhelm Reich ) yapmak istiyor.
Neden?
Çünkü dondurulmuş aklını çözdürmemişsin. Fırsatın tekini koruyamamışsın zaman okuna kurban gitmiş. Fırsatlarının ilahı olmamışsın. Nefes almamışsın. Kafanı kaldırıp bir bakmamışsın. Bu dünyanın damarına ilk amfetamin verilirken sen de ordaymışsın. Bileklerinde de bir kelepçe varmış. Bugün olmuş hala kıramadığın kelepçelerin. Çünkü vücudunu bir kafes, kalbini et sanmışsın. Duygularını yok sayma cüretinde bulunmuşsun. Biliyorsun suçluyuz. Onlar, sen ve ben. O an söylememiz gerekeni söylemedik. Oynadığımız her ruleti kaybettik. Sen ve ben. Ama ayağa kalktı dirildi. Sadece ben.
Çünkü ben kazanmak değil kaybetmemek istiyorum. Hala fotoğrafların rüyasını görmüyorum. Geçmiş beni ağlatmıyor. Seveceksem seviyorum. Düşünüyorum, okuyorum. Nazım gibi artık şarkı dinlemek değil şarkı söylemek istiyorum. Onların benden beni alıp kazanmasını istemiyorum. Küçük adam olmak istemiyorum.
Nasıl?
Ölüler konuşamaz. Geçmişi öldürmelisin. Başa sarmadan, soyunmadan. Üstelik terbiyesizce, tozu dumana katarak öldürmelisin. Pak bir bugün yarın, pak bir akıl, pak bir kalp için. Kaliteli bir çaba olurdu. Riyakar oluşumların zincirlerinden kurtulmuş bir sen olurdu. Kendi ideolojisini yazabilecek, hissedebilecek bir sen yazardın bu hayata. Neyse kimse duygularının, senin ticaretini yapan tasmanı onun önüne atmalısın. Geçmişin tasmasını. Dişlerini sana geçirmiş damarlarından seni çeken geçmişin.
Ben, öldürürken verdiğim birtakım kayıplara(!) dönüp gülüyorum. Sen de gülmelisin. Ben henüz kaybetmedim. Kibriti çakamadım zamanında ama geçti bitti. Ben de. Ben bendeyken buradayım. Hala gülümseyebilirken. Geçmişi o geçmiş yapan yeni ve eski oluşumlar hala varken. Kederim, hüznüm, umudum hala içimdeyken ve geçmişim son nefesini vermişken ben hala benim. İçimde çökelen bir yıldız var. Patlamaya hazırım.
