Küflü kişiliklerinin içinde heybetli bir külden adam yatıyor. Cehennemini tanrıdan öç alma pahasına kendine yaşatmış, yanıp bitmiş külden bir adam. Tanrı benim hakkımda ne biliyor? Varsın damarlarımdan gözlerime taşan nostaljiyi, en utanç verici hadsizliğimi bilsin. Varsın onların külden adamlarını bilsin. Eğer ben de beş para etmez tanrıları olsaydım bittabi cehennemlerine iki odun da ben atardım. Transhümanist perspektifin düşmanları küflü kişilikli otoriteler, zeytin dalını çalarken bunları cehennemlerindeki ateşi beslemek için kullanıyorlar. Edepsizce. Bu cehennemler herhangi ilahi kitaptaki cehenneme benzemiyor. Çünkü bu cehennemi, cehennemi sevenler tutuşturuyor. Üstelik zebani gibi mitler değil; zaman buraya hizmet ediyor. Herhangi uydurma yaratıktan çok daha işlevli bir hizmetkar kendisi.
Hepimizin cenaze marşı ‘tik tak’ iken bazıları köşede nizam bozuyor. Ruhlarını ateşe sürüklüyorlar fakat bu ateşte maalesef güller açmıyor. Bunu bir hiç için değil mantıklarını kenara bıraktıkları yani küflendikleri için yapıyorlar. Bu insanların neyi var? Birlikteliklerini ideolojilerde değil de enfekte olmakta korumaları niye? Senin organizmanın organikliğine meydan okuyor bu veba. Metastaz bu kadar çekici olamaz.
Cinnet bahçesinin ortasında huzur içinde uyuyan biri var. Kafasının içi darmadağınık hatta şimdi tebdil-i kıyafet ölümü beklediğini sanıyor. Yakasını şimdilik bırakmış. Köle doyuran bir umut çeşmesinde yüzüyor bazen keyif çatıyor. Adını unutmuş. Kendisini kül eden küçük adamlardan kafasını çevireli çok olmuş. Neyse ki(!) başındaki tek bela kendisi. O biri, bu vebadan nasibini aldı ve saçsız kaldı. Her vakit yavaş yavaş geberen ruhu için karalar bağlamayı kesip bir kahraman, tanrı istemedi, dua etmedi, dinlemedi, yarışmadı, kendini kanıtlamak için durmadı uğraşmadı. Tek hedefi umut çeşmesinden bir yudum almaktı.
Çalakalem duaların ipi çürümüş ve okunacak ilahi kalmamıştı. Uyuyan adam gözüne giren güneşle uyandı. Güneş çok sıcaktı. Kemiklerinden ruhuna işleyen bir sıcak. Uyandığında yine öldüğünü anladı. Bir yerlerden bir gürültü geliyordu. Külden adamlar pazarda tanrı satıyordu. Materyalizm ve idealizm arasında kalmış tüm adamcıklar dolandırılıyordu. Külden adamların cüzdanı kendiliğinden doluyordu. Ulan bırak sürgün etmişler yağmuru bu kentten. Bir kuş konmaktan hoşlanmıyor minareye. Bir tüccar korkup bırakmış işini ve şimdi o duaların sonsuzda kaybolduğunu görüyor çocuklar kafasına cinnet yağarken. Uyuyan adam uykusuna geri döndü. Ne ibadet, ne ruh, ne dua hepsi can sıkan bir korkuydu. Elleri burçak burçak emek kokan insanın.
Bu küller insanı boğuyor. Resmiyet bitecek ve ucuz şarapla boğacağız tüm tanrıları. Çürümüş ipler rahiplerin boğazında kopacak ve herkes ruhuna bir el sıkacak, karavana. Kurşun kalbini bulacak ve o an sen bir nefes alacaksın. Cüzdanlardan kanatlanıp uçan ruhları. Devinim tüm maddeyi saracak ve biz veda edeceğiz cehenneme. Kendine düzenlediğin ek sefere tek bilet. Sen ve sen, kör olacak üstündeki hayali göz. Hayaller ve hayaliler yer değiştirecek. Ruh gibi bir saçmalığın aksine ‘’A heart is a heavy burden.’’ -Howl’s Moving Castle(2004).
