DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.758▲ %0,04ONS$3.550▲ %0,04BITCOIN$60.643▲ %0,99Tüm piyasalar →

Suç işlerken mi yoksa yardım yaparken mi Tanrı’ya yakın olunur?

Herkesin bildiği bir deyim vardır ‘Tanrı canını aldı’ diye yâhut ‘Tanrı can aldı’ gibi vesaire bunların zıttı olarak yine çok popüler deyimlerimiz vardır ‘Tanrı kurtardı’ veyâhut ‘Tanrı seni bize bağışladı’ gibisinden… Tabii ben bunları hiç duymadım kimin deyimleriymiş bunlar derseniz; demeyin efendim… ‘Tanrı’ yerine ‘Allah’ koyarsanız pek de güzel çınlar kulaklarınıza – neden Tanrı kullanıyorum? dersek… o da bende kalsın, dini ibarelerden oldum olası kaçınmışımdır (inşaallah vs.) – Peki bunlardan neden bahsettik? Başlığa bir dönelim… Öncelikle bu başlık ve bu konu bir film repliğinden. Belki konuyla o kadar uzak o kadar yabancı ki film ama gelin görün ki oradan iğne ucuyla aklımda kalan bir repliktir kendileri… Suç işlerken mi yoksa yardım yaparken mi Tanrı’ya yakın olunur? evet bu replik Karayip Korsanları serisinin 4. filminden… Kimi izleyenleriniz fark etmemiştir bile lâkin kulak neyi duymak isterse onu alıp çeker hâyatınızın bir parçası eder bazen günlerce bazen aylarca dilinize dolar hayat hikâyeniz yapar. Benim için de bu öyle oldu. Dindar rolü verilmiş karakterin korsana söylediği sözdü bu “Efendim siz insanların canını alarak mı Tanrı’ya yakın olduğunuzu hissediyorsunuz ben aksine bu zevki yardım ederken tadıyorum” diyordu dindar adam. Gel gelelim bu ayrılmış iki parçaya. İkisi de Tanrı’nın yapacağı işler olduğuna inkarımız yok. Tanrı her ne kadar yeri gelir bizi hayata katıp ölüm noktalarından çevirip kader bu ya dedirtse de aynı cümleyi yatak döşeğinde ister gencecik ister bunamış bir şekilde son nefesimizi vermemezi de gerçekleştirirken de dedirtebiliyor. Sanırım bu ikilemden doğru çıkmanın tek yordamı yine soruya soruyla cevap vererek bulunacak gibi… Acaba Tanrı adam öldürmekten mi yoksa adam yaşatmaktan mı hoşlanıyor? Her gün günlerce bomba altında işkenceye maruz kalarak ölen çocuk, yaşlı, kadınlar mı yoksa dünyaya ufak bir tebessümle gözünü açan bebekler mi ya da kalbin artık atmayacağı noktaya gelirken birden canlanı vermesi mi? Emin olun filmlerdeki deyimiyle Tanrı öldürmekten zevk almaz… Ölüm emirlerin üstünde bir emir. Mantığımızın çok çok üstünde olan bir hadise; ama yaşamak,yaşatmak öyle mi? Birine yardım eli uzatmak öyle mi? Sevgi çiçeği bitmeyen topraklarda tohum olmak gerekir bazen umutlar olsun yeşersin diye… Ve Öldürmek bizi ilah yapmaz tıpkı yaşatmanın da yapmadığı gibi fakat yaşatmak bizi İNSAN yapar öldürmenin yapmadığı gibi…
Bakın bu konuya en uygun mısraları çocuklarla ne güzel aktarmış Nazım Hikmet;Çocuklar ölebilir yarın,
hem de ne sıtmadan ne kuşpalazından
düşerek de değil kuyulara filân;
çocuklar ölebilir yarın…
çocuklar sakallı askerler gibi ölebilir yarın,
çocuklar ölebilir yarın atom bulutlarının ışığında,
ne bir santim kemik ne bir damla kan,
çocuklar ölebilir yarın atom bulutlarının ışığında,
arkalarında bir avuç kül bile değil
arkalarında gölgelerinden başka bir şey bırakmadan.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir