Yavaşça çıkmaya başladım önümdeki basamakları. Huyum kurusun; 10. katta bile olsa yeni evlerime ilk olarak merdivenle çıkıyorum. Küçüklükten kalma bir özellik de olabilir, emin olamıyorum. Uğur olarak mı yapıyorum diye düşünmüyor değilim. Fakat emin olduğum yegâne unsur var ki o da yaşamımdaki tüm güzelliklerin bu merdiven kullanımı gibi yavaş ve yorucu şekilde kazanıldığı.
Bu düşüncelerin bana refakati son buluyor. Nefes nefese bir şekilde 7. kata varmamın bir diğer anlatımı olarak da düşünülebilir bu cümle. O kattaki iki kapının nispeten daha eskisinin önünde rastlaşıyorum bana eşlik edecek emlakçıya. Hararetli bir telefon görüşmesinin tam ortasında olacak ki beni fark etmiyor ilk başta. Birkaç saniye sonra ise hala neden merdivenle çıktığımı ve deli olup olmadığımı sorgulayan çirkin bakışlarına maruz bırakıyor beni. Telefon görüşmesi devam ettiği sırada kapıyı açıyor ve eliyle önden geçmemi işaret ediyor. Ne kaba adam ama! Başka düşüncelerle zihnimi iştigal etmesini önleyerek kendimi yeni evime bırakıyorum.
Dar bir koridorla karşılanmış olmam beni şaşırtmadı, bunu az çok biliyordum. Gerek gördüğüm görseller gerek sevgili Serdar’ın anlattıkları beni bu koridora hazırlamıştı. Arkamdaki küfürlü, kaba ses kesildi. Emlakçının cebine telefonu koymasıyla arkamda bitmesi bir oldu:
– Serdar bey söylemiştir koridorları. Ama sizi yanıltmasın bu, odalar bayağı geniş.
– Evet iletti, sıkıntı olacağını zannetmiyorum zaten.
– Gerçekten helal olsun size bu arada. Hiç görmeden arkadaşınızın anlattığıyla direkt tuttunuz evi.
– Serdar’a güvenirim ya. Ayrıca biliyor musun abi, hiç bana göre değil şu konularda karar vermek. Böylesi çok daha rahat benim için.
– İlk kez böylesini görüyorum açıkçası.
Bu kısa diyalog sonrası az önce kapı önündeki bakışların aynısıyla hızlıca süzdü beni. Adamla daha çok uğraşmadan kendimi salona atıyorum. Gördüklerim odanın tahmin ettiğimden de geniş olduğunu gösteriyor bana. Nedensizce mutlu oluyorum. “Eşyalar ne zaman geliyor?” diyerek yaklaşan bir sesi işitiyorum. Emlakçı tabi ki de bu. Saçma kokan parfümünü duymazlıktan gelmek kaba hareketlerine nazaran beni daha çok yoruyor. “2 saate gelirler herhalde.” diye sorusunu geçiştirerek kendimi hızlıca mutfağa atıyorum.
Girdiğim bu oda ise bir anda geçmişe götürüyor beni. Dolaplar eski desem, değil. Gayet yeni dolaplar. Bir süre bu tip sorularla içerimdeki hissi tanımlamaya çalışıyorum. Bu durum bana güçlük çektirirken emlakçının yeni bir telefon görüşmesine başladığı çalınıyor kulağıma. Ağzı bozuk bu konuşmanın odağımı bozmasına müsaade etmeden içimde az önceden beri gittikçe filizlenen geçmişe dönme hissini çözümlemeye gayret ediyorum.
Bu düşüncenin beni hangi geçmişe götürdüğünü düşünmekle başlıyorum bu kez de. Bir anlığına gözlerimi kapatıyorum. Gittiğim ilk yer beni sarıp sarmalayan bir kucak oluyor. Yüzümü yukarı döndüğümde ablamı görüyorum, “Ağlama artık!” diye içine çekiyor beni. “Bu el, senin elini ancak ruhum bedenimden ayrıldığında bırakır.” diyerek sımsıkı tutuyor elimi. Daha sıkı sarıyorum ben de onu. Aynı anda omzumdan bir el tutuyor beni. Serdar bu, ama gülünecek kadar küçük. “Oğlum ne yedin ya? Hadi gidelim artık, geç kalacağız.” diye fırçalıyor beni. Hiç huyu değildir ya(!) Serdar omzumdan çekiştirirken açıyorum gözlerimi. Evet. Bu mutfak bir başımıza kaldıktan sonra ablam ve benim kaldığımız ilk evin mutfağının aynısı. Hislerimi çözümlemenin verdiği mutluluk ile geçmişe dönüşün hüznü çok çaresiz bırakıyor o an beni. Gözümden istemsizce bir yaş süzülüyor.
O yaşı silerken mutfaktan çıkıyorum. Emlakçı da konuşmasını bitirip yanıma geliyor. Biraz toparlanıp, ” Birkaç kusura rağmen güzel ev bence.” diyorum. Kafasıyla, ben demiştim işareti yapıyor. Artık tuhaflıklarımı kabul etmiş olacak ki daha samimi bir konuşma üslubu takınıyor bana karşı:
– Hocam istersen yatak odana da bak. Manzarası acayip güzel.
– Olur abi. Senin acelen varsa rahatına bak, çıkabilirsin yani. İşlemler için öğleden sonra uğrayacağım zaten ben.
– Yok hocam acelem yok, işim bu zaten. Gel beraber bakalım son kez şu odaya. Eksik gedik bir şey varsa not alayım, hallederiz öyle. Ondan sonra müsaadeni isterim ben.
“Peki.” deyip yatak odam olarak tasarladığım yere doğru yürümeye başlıyorum. Kapıyı açar açmaz duvarların diğer duvarlara göre daha kötü durumda olduğu çarpıyor gözüme. Oda evin en geniş odası olabilir diye bir düşünce geçiyor içimden. Sonra da daha önce dikkatimi çekmeyen bir ayrıntı cezbediyor beni. Bu ayrıntı, yani odanın bir de balkonu olduğu gerçeği kafamdan öylesine silinmiş ki promosyon ürün hissi veriyor bana. Çoşkulu bakışlarımı izlediğinden emin olduğum ve muhtemelen de tuhaf olduğumu düşündüğü için artık ağzını bıçak açmayan emlakçıya bakarak, “Büyük bir sıkıntı yok. Varsa da ben hallederim.” diyorum. Dediğimi yine kafa işaretleriyle onaylıyor. “Gerçekten dediğin kadar varmış.” cümlesini kurmam onu da benim gibi balkona doğru yönlendiriyor. Kapıyı açmaya yeltensem de bu uğraşların nafile olduğunu anlamam uzun sürmüyor. Kilitli. Emlakçı bir anda ben ile kapının arasında bitip kapıyı açmayı deniyor. Açamıyor tabi.
– Hocam kapı kilitli. Öğleden sonra geldiğinde hatırlat, bir anahtar verelim sana.
– Sıkıntı değil abi.
Yaklaşık 30 dakikadır aynı ortamda bulunduğumuz bu insan belki de ilk kez ilgimi çeken bir şey söylüyor:
– Aslında dikkat edersen deniz bile gözüküyor buradan.
Şu ana kadar böylesine heyecanlanacağımı düşünmeden dönüp bakıyorum hızlıca arkama. Biraz dikkatli bakınca az da olsa bir deniz gözüküyor çok uzaklarda. Heyecanımı emlakçıdan gizleyebilmek için şakaya vuruyorum işi:
– Deniz manzaralı ev kiralamışsınız yani bana.
Beklediğimden de büyük bir kahkaha patlatıyor. Birkaç hatırlamadığım şey de söylüyor bana ve gidiyor. Gitmesiyle adeta uçuyorum müstakbel yatak odama. Kapısı henüz açılmayan balkona bakıyorum. Görmek istiyorum denizi. Görüyorum da. İçime, mutfağın aksine, gelecek duygusu nakşediliyor bu kez. Kıpır oluyorum. Kapı çalana kadarki kısa sürede gözümü o manzaradan ayırmıyorum. Eşyalarımın geldiği o kapı çalışına kadarki sürede sadece denizi izliyorum. Daha sonra ise bu sürenin 1 saate yakın olduğunu fark ediyorum. Eşyalarım yerlerine konurken bir manzaranın beni bu kadar fazla etkilediğine hayret ediyorum. Bir çalışanın beni koridora çağırmasıyla irkiliyorum bir anda. Dar koridoruma doğru yürürken bu koridorda yaşayacağım geçmiş ve gelecek dolu zaman seyahatlerini şimdiden iple çekiyorum.