İşte yine başladığımız yerdeyiz.Hayata attığımız en gerçekçi adımı attığımız yerdeyiz.İnsanın temeli lise hayatına kadar az çok belli olur da insan bunu lisede anlar.Paramparça fikirlerimizin bir bütün olduğu yıllar… Yine son 2 senedir yaptığım gibi sabahın 7’sinde uyanıp her gün de yaptığımız gibi ‘apar topar’ hazırlanıp çıktım evden.İlk olarak beni bekleyen yarım saatlik yolculuk vardı.Telefonum hazır,kulaklığım kulağımda hatta ve hatta powerbank’ımı bile yanıma almıştım bugün.Uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımı,özlediğim ortamlara kavuşmak için ufak bir heyecanla bindim otobüsüme… Hemen oturdum açtım uzun uzun slow şarkılar sanki okula değil de savaşa,devrime gider gibi dinliyordum marşları,türküleri; Bir Ahmet Kaya,bir de Comandante diyerek… Her gün yaptığım gibi de kulaklarım müziğin ritmine giderken gözlerim pek sevdiğim Ahmet Hakan’ın bugünkü köşe yazısındaydı. İşte güne yapmadan başlayamadığım ufak detaylar… Bir müzik bir köşe yazısı ufak ta olsa bir wikipedia gezisi… Ernosta Che’den girip Adolf Hitler’e kadar… Hayatlarını 10 kez de okusam sıkılmayacağım hep merak edeceğim insanlar… Ee duraklar geçip gidiyordu, iniverdim okul durağında. Etrafımı hafif bir süzmedim değil. Bakalım neler değişmiş biz yok iken? İlk derse girmeden törende gördüm dostlarımı. Kimini sanki dün görmüş gibi oldum kimini yıllar sonra ilk kez. Ve selamlaşmaların eşiğinde herkesin merak ettiği ufak söylentilerden biri de sen hangi sınıftasın sorusu oluyordu. Evet çoğundan ayrıldık bugün, sınıflarımız değişmişti. Belki bu bizi ayıran bir şey değildi ama illaki etki edecekti. Belki seneye birbirimizi görürken selam vermeye tenezzül bile etmeyecektik. Olsun, anı yaşamak vardır ya… Öğretmenlerimizin de hemen hemen hepsi değişmişti. Bu alışamayacağım bir husus lâkin hayat devam ediyor diye geçirsem de içimden; pek de öyle olmuyordu. İlk günden yaptığım izlenim ise biz geçen sene hayatımızın en iyi günlerini yaşamışız demem oldu. Çünkü artık gittiğim yol eski hevesini vermiyor, her gün uyandığım alarme ritim tutturmak varken gözümüz kapalı kalkıyorduk. Bir heyecan yok,bir tutku yok. Sanırım bizler de yaşlandık. 2 sene sonra yepyeni üniversitelerle yepyeni hayatlarla ayrılacağız buralardan ama öncesinde hayata büyük bir virgül koyacak son 2 senemizi doldurmak var. Çok sıkılacağımız âşikar ama yapacak da çok işimiz var. Bir seçme hakkım olsa geçen seneyi tekrar yaşamak isterdim. Neden okulla ilgili başlık atmak varken Sonbahar yazdığıma gelecek olursak… İlk baharımız orta okul yıllarımız, yazımız lisemiz ve şimdi sonbaharımız geliyor. Sonbahar ne kadar bir yılın bitişinin habercisi olsa da en iyi başlangıçlar sonbahar da olur. Bir yaprak dökülür baharı görmek için.Ne kadar solsak bir şeylerden dökülsek de bizi bekleyen ilk baharlarımız var…
Sonbahar
KY
Konuk Yazarlar
20 Eylül 2017 · 2 dk okuma · Güncelleme: 12 Kasım 2026
Yazarın diğer yazıları
KY
Konuk Yazarlar
Yazarlar|11 Şubat 2023
DENİZ MANZARASI
Yavaşça çıkmaya başladım önümdeki basamakları. Huyum kurusun; 10. katta bile olsa yeni evlerime ilk olarak merdivenle çıkıyorum. Küçüklükten kalma bir özellik de olabilir, emin olamıyorum. Uğur olarak mı…
KY
Konuk Yazarlar
Yazarlar|8 Ocak 2022
Geleceğim Acılar
Hayat mıdır insanı büyüten Anılar mıdır ,Yaşanmışlıklar mıdır İnsanı büyüten acılardır Acılar, değişir ilk olarak Acılar, kocaman yapar bir çocuğu Kocaman bir adamı, çocuk Çocukluğun karanlık yılları Sessizliğe…
KY
Konuk Yazarlar
Yazarlar|20 Ağustos 2021
Bir Cevher Sönüyor Mu: Aleyna Tilki
Hepimizin 18 yaş altında çocuk olarak tanıdığı ve yanık sesi ile geleneksel Türk müziğine sonsuz katkı vereceğini düşündüğümüz Aleyna Tilki, yaşı büyüdükçe engelleri aşarak kendi bağımsız sanatına doğru…