Bugün yani takvim yaprakları 10 Kasım’ı gösterdiğinde okula gitmeme kararı almıştım; Hem başlayacak sınavların stresi hem de hafif bir yorgunluk vardı üzerimde… İyi ki de öyle bir karar almışım. Öğlene kadar uyurum diye hayal ederek gecenin köründe uykuya anca dalsam da sabahın ayazında uyanmak genlerimizde var galiba. Hem biraz öfkeli hem de 09.05 geçe ayakta olurum, tam o saatte bir fotoğraf çeker, paylaşırım diye kalktım yatağımdan. Unutup gitmiş aklımdan, kader bu ya elime telefonu alınca bir de baktım ki saat tam 09.05 geçiyor hemen çekip paylaştım. Siyah ekranın üzerine saat… Ne bir söz ne de bir fotoğraf… Karanlık ve çok anlamlı; artık kim ne kadar, ne anlarsa… Öğleden sonra da pek sevdiğim bir ablamla sözünü verdiğimiz sinemaya gitme planımız vardı. Filmlere şöyle bir göz attık da… Tamam dedik Ayla’ya gidelim. Tabii ben savaşlı hani o meşhur deyimle “vurdulu,kırgılı” bir film bekliyorum. Ama film başlayalı 2-3 dakika olmadan akan ilk gözyaşı araya kadar devam etti. Ara verildiğinde kalkmadık bile öyle tesiri altında kaldık. Bazı sahnelerde parmaklarımı yiyordum artık -hıçkırmamak için- Hiç kendimde alışık olmadığım şeyler… Filmin ilk dakikalarında gözüme çarpan bir olay ise şöyleydi. Türk silahlı kuvvetlerinin Güney Kore’ye yardım amaçlı gönderdiği askeri birliğe komutanlık yapacak Murat Teğmen, bir komünizm hayranıydı.Tabii savaşmaya gittiği Kuzey Kore’de bu savaşı komünizm uğruna savaş olarak görüyordu. Kendine de iki seçenek sunmuş idi Murat Teğmen… Ve emrinde bulunan erlere şöyle diyordu. “Beyler buraya ya vatani görevimiz için ya da komünizmi bitirmek için geldik”… Anlaşılan emirlere uyup beklemeyi tercih edinecek bir sistem kurmuştu kafasında… Ama olaylar öyle gelişmedi. Karşılarına çıkan düşman askerleri görünce bir garipsedi, sonrasında artık kararından vaz mı geçti? orasını bilemeyeceğim.Bu diziden ufak bir yan olaydı,devamı da gelmedi zaten… İşte burdan çıkarım yaptığım husus da şöyleydi.” Demek ki o zamanlar komünist olmalarına rağmen Türk askeri görevini üstün tuttu ve komünist birliklere karşı savaştı” Ne diyeyim… Tebrik etmekten başka… Başlıkta bu ülkeyi sevmenin bile zor olduğunu belirttim. Çünkü bu ülke seviyorum demekle sevilmez; önünde bir sürü seçenekle sevilir. Ya soldan seveceksin Nazım Hikmet gibi ya da sağdan seveceksin Necip Fazıl gibi… Ya bunun orta yolu yok mu? Bilmem… Bize hiç böyle bir şey sunmadılar. Ama şükürler olsun bu olay bizi Kore gibi Sol Türkiye, Sağ Türkiye olarak ikiye bölmedi.Belki de bunun önüne geçen ortak noktada buluştukları bugün 79.ölüm yıldönümünda yâd edeceğimiz komutana borçluyduk. Sevin bu ülkeyi dostlar ister Nazım Hikmet gibi sevin ne kadar terörist damgası yeseniz bile, yine de sevin… İster Necip Fazıl gibi sevin ne kadar faşist damgası yeseniz bile, yine de sevin… Çünkü bu ülke onun ya da bunun değil ki… Bu ülke bizim. Bu ülke Anadolu’nun… Biz bir oldukça da hep bizim olacak… Paşa’mın da dediği gibi ilelebet payidar kalması dileğiyle…