Tabirlere kelimelere sığmayacak günler vardır tıpkı 18 Mart,29 Ekim gibi onun yanında savaşlar olur Malazgirt, Çanakkale gibi her savaş bir özgürlüğü getirmek içindir bu gibi savaş ve günlerin en tazesidir 15 Temmuz; Hak ile Batıl Savaşı
15 Temmuz tıpkı diğer günler gibi sıradandı aslında. Havalar sıcak güzel bir yaz günüydü .İnsanlar evlerinde, alışverişlerinde, sahillerdeydi. 78 milyon güzel bir temmuz gününde tatilini çıkarıyordu. Akşam saatlerine yaklaşırken insanlar evlerine çekiliyor kahvelerini hazırlıyor, koltuklarının baş tarafına geçiyordu. Bu güzel hava, tek bir son dakika haberi olarak sarsmıştı Türk halkını. Akşam bültenleri bitmiş halk eğlence programları ararken alttan kırmızı şerit geçmişti, adeta Türkiye’nin kaderiydi o şerit, Son Dakika ’Türk Silahlı Kuvvetleri Yönetime El Koydu’ yazıyordu. Anlaşılır gibi değildi elbet, işte bu şerit tam geçerken Türk insanın gözü adeta televizyona değil daha 30 yıl öncesi kadar 1980 darbesine gidiyor akılları karışıyordu. Bir sessizlik oluşmuştu yurdum topraklarında şaşkın, çaresiz, hüzünlü bakışlar kaplamıştı yurdun her tarafını. Kalplerinde bir burkulma olmuş acaba daha önceki darbeler gibi kapıdan askerler mi girecekti diye düşünüyordu. Gözleri , kalpleri eskiye gidiyordu halkın 1960’da ki dedesinin 1980’de babasının anlattıkları olaylar gerçek mi oluyordu?. Oysaki biz onları bizi uyutmak için söylenen masallar sanıyorduk. Dinim, hayatım, gençliğim, hürriyetim, fikirlerim zarar mı görecekti? İlk olarak akıllara bunlar çağrışıyor, halk endişeye kapılıyordu…Çok geçmeden TRT’de konser bildiri dönemin kadın sunucusu tarafından okutuluyor, memleket sessizliğe bürünürken birden şu kelimeler tüm yurda yankılanıyordu; ‘Yurt ’ta Sulh Konseyi’. Amaç yine barış diye okutuldu. Bildiride gündemle alakalı sorunlardan terör sorunundan bahsediyor, ikinci bir emre kadar sokağa çıkma yasağı ilan ediliyordu. Sunucu kadının o bakışları Türk halkının akıllarından hiç silinmeyecekti. Korku dolu gözleriyle okuyordu bildirgeyi, bir endişe sarmıştı çehresini, belki kamera arkasında silahla bekleyen teröristlerden belki de ülkenin ne duruma gittiğinden şüpheleniyordu. Bildirgedeki sözler halkın yüreğine düşmüştü, bu sözler kimi dininden kimi hürriyetinden kimi eğitiminden endişe duyuyordu. Çünkü bundan önceki darbelerde hep buradan yıkmışlardı bizi. Aile etrafından kardeş abisine ne oluyor dercesine bakıyor abisi babasına kitleniyordu. Kimse bilmiyordu neler olduğunu donup kalmıştı ,akılları tarih sayfalarının derinlerine dalıyordu. 1980’i yaşayanlar ağlıyor, okuyanlar, izleyenler duygulanıyordu. Bir süre sonra milletin gözleri tek birini arıyor ve halkın iradesi bundan 2 yıl önce %52 oyla halkın doğrudan seçtiği 12.Cumhurbaşkanı Marmaris’teki otelinden CNN Türk ekranlarından bir 3G bağlantı aracılığıyla halka seslenmeye başlıyordu. ’Meydanlara çıkın, iradenize sahip çıkın’ onca sözden akıllarında tek bu sözler kazılmıştı halkın.1960’da dedesinin 1980’de babasının yapamadığını mı yapacaktı halk? Askere karşı nasıl direnecekti Tankın önüne yatacak değildi ya?. Tek nefesle Cumhurbaşkanı’nın sözlerine uyarak önce abdestlerini aldı, yatsı namazlarına kılıp Hakk’a dualarını etti, eşleriyle çocuklarıyla helalleşip, vedalaşarak çıktılar evlerinden ;Meydanlara, köprülere, havalimanlarına…Herkes üstüne alınmıştı bu sözü A partisi çıksın ve ya B partisi korusun bize ne demedi halk. Eline aldığı al bayrağı göğsüne kazıyarak çıkmıştı halk. Sanki 40 yıllık arkadaşmış gibi omuz omuza girdi ‘Korkma’ diye başlayan İstiklal Marşımızdan ‘Allah-u Ekber’ nidalarıyla inlettiler yurdum 5 karışını. İnsanlar hem endişeli, tedirgin hem de o kadar cesur yürüyorlardı grup grup. Sonra bir kısmı havalimanına bir kısmı köprülere bir kısmı meclise bir kısmı Cumhurbaşkanlığına gidiyordu. Vatanın tüm dönüm noktası olacak yerlere akın ediyorlardı. Bir yandan ölürüm Türkiye’m bir yandan Mehter marşları bir yandan da İstiklal marşının o muhteşem mısralarını içlerinden geçiriyor kendilerini arkadaşlarını cesaretlendiriyordu.
Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın;
Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın.
Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın…
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.
Her bir eserimiz, sanki özetliyordu bizi geçmişimizle, geleceğimizle…Boğaz köprüsüne doğru yaklaşırken halk önünde köprüye boydan boya çevirmiş asker kıyafetleriyle ordunun tanklarıyla trafiği kapatmış bir şekilde bekliyordu. Boğaz köprüsüne doğru yaklaşırken halk hiç beklemediği bir şeyle karşılaşmıştı. Türk bayraklı mühürleriyle halkın alın teriyle alınan tanklar halka namlusunu çevirmişti. Millet bunun için mi vergi veriyordu her sabah 6’da kalkan asgari ücretle yaşamaya çalışan ve ayriyeten devlete vergi veren halk ,kendisine namlu çeviren sahibi olduğu tankı görüyordu önünde. Akıl alır gibi değildi Türk Silahlı Kuvvetleri’nin askeri gücünü kullanarak halka sıkmak da neydi?. Yazık değil miydi ordusu için vatanı için ölümü göze alan halka hainlik yapmak?. Boğaz köprüsünün tepelerine yerleştirilmiş keskin nişancılar önce Türk bayraklarını sonra o vatansever vücutları yere indiriyordu. Tanklardan ateş başlıyor askerler ellerindeki silahları sahiplerine doğru çeviriyor mermileri acımasızca Türk bayrağı elinde, İstiklal marşı dilinde olan halka ateş ediyordu. Bu nasıl bir kindi, karşısındaki ne düşmanıydı ne de bir davası vardı. Kardeşine, abisine namluyu çevirip mermi döküyordu asker. Asker demekte ne kadar doğru ise artık orası da meçhul. Askerler ve tanklardan gelen ateş sesleri yankılıyor arkasından gelen 3-5 yıldızlı efendileri ,komutanları ateş serbest diye fitilliyordu. Emirleri aldığı yerden konuşuyordu arkasını İstanbul’a değil başka bir yerlere dayadığı gözlerinden okunuyordu. Ateşler karşısında yılmadı halk, yılamazdı da ezelden beridir hür yaşayan halk bir darbe girişimiyle yılamazdı. Yavaş yavaş tanklar harekete geçiyor milletin üstüne doğru gidiyor yukarıdan da uçaklardan gelen mermilerle adeta bir savaş bir ölüm kalım mücadelesine dönüyordu. Halka isabet eden mermiler büyük hasar oluşturuyor halk önce yaralı arkadaşlarını tedavi etmeye çalışıyor sonra üstlerine gelen tankları durdurmak için bir yol arıyordu. ’Tank nasıl durdurulur?’ Böyle bir tarihi soruyla karşılaşmıştı halk, bunun cevabını arıyordu. Oysaki 1980 bildirgesindeki gibi sokağa çıkma yasağı ilan edilmişti 80’de radyodan dinledikleriyle ürken evlerine saklanan yarın ekmeğimi nasıl alacağım diye düşünen halktan gözleriyle canlı canlı görmesine rağmen tanklarının önüne çıkıp tankı nasıl durdururuz diye düşünüyordu. Bu ne kutlu bir olaydı. Sokağa çıkma yasağına karşın milyonlar boğaz köprüsündeydi. Adeta o büyük destanlarına bir tanesini daha ekliyordu. Tankların üstüne doğru atılan mermilere karşın eğilerek yürüyor önce tekerlerini camlarını etkisiz hale getiriyordu. Bu sıralarda Ankara’da da olay pek farklı değildi. Orada da mücadeleler devam ediyordu. Halk birbirlerine telefon ediyor oralardaki durumdan haberdar oluyordu. Tanklar durdurulunca önce içindeki asker kılığına girmiş erler dışarı çıkıp polise teslim ediliyordu. Buradaki halk da polis de birer vatan güvenliğini yapıyordu kol kola. Tankların içine giren halk tankı sürmeyi bile denemiyor değildi. Bu sırada havadan bombalamalar devam ediyor o seslerden insanın içi ürperiyordu çünkü biliniyordu ki her ses gelişinde bir insan ölüyor bir aile yıkılıyordu. Halkın bir kısmı evlerin çatısına çıkıp uçağa göz dağı bile veriyordu. İnanılır gibi değildi tankı durdurmak bile hayal iken uçakları durdurmayı bile denemişti halk. Bu sırada bir yandan da gelişmeleri takip etmeye çalışan halk internetin engellemesinden dolayı bazıları radyolarından bazıları da şehrin kafelerinden televizyonlarda olayları takip ediyor. Bakanlar, gazeteciler, danışmanlar eski cumhurbaşkanı ve nice diplomatlar açıklamalar yapıyor halkı cesaretlendiriyordu. Halk eline geçirdikleri askerlerin gözlerine bakıyor, içleri burkuluyordu adeta. Evladım diye başlayan konuşmalar geçiyordu aralarından. Türkiye topraklarıydı buralar dedelerimizden , atalarımızdan emanetti bize buralar hep beraber korumak varken neden ayrılığa düşülmüştü ki. Üç beş siyasi olay mı bizi birbirimize kıydırttı. Hepimizindi buralar Türk’ün de Kürt’ün de Laz’ında topraklarıydı buralar hepimize yeterdi 7 bölge 81 il; cennet vatan. Değer miydi üstünde kardeş kanı akıtmaya, değer miydi 3-5 kuruş için boğazı kirletmeye. Atalarımızın emaneti göz bebeğiydi İstanbul, peygamberimizin hadisiydi . Böyle bir medeniyetler şehrinde iki tank inançları ,fikirleri yıkabilir miydi?. Saat gece yarısına doğru ilerliyor ,havalimanının kontrol altına alındığı haberi geliyordu. Uçaklar artık iniş yapacak düzeye geliyordu. Milletin iradesi de Marmaris’teki otelinden İstanbul’a doğru yola çıkmaya hazırlanıyordu. Boğaz trafiğe kapalı önünde askerlerin arkasında tanklarıyla beklediği yer oluyordu. Yavaş yavaş sakinleşen bazı meydanlarda halk eşleriyle çocuklarıyla birlikte marşlarıyla ,türküleriyle ,ilahileriyle birbirlerine kenetleniyor, geceyi gözleri hafiften yumularak geçiriyordu. Boğaz köprüsü ve otoyol da hale endişeli bekleyiş sürüyor, savaşı andıracak görüntüler ortaya çıkıyordu. Yaralılar kendi imkanlarıyla iyileşmeye çalışıyor, köprü çevresine hiçbir araç yakınlaşamıyordu. Ortalık yavaşça sakinleşiyor, ateşler duruyor millet artık darbeye de dur diyebiliyordu. O gün bir gözdağı verilmişti adeta dışımızdaki ve içimizdeki tiyatroculara .Tanka, uçaklara dur diyen bir halk vardı, yılmayan bir halk. Boğaz köprüsüne taksim meydanına doğru karargahtan hızla çıkan tank halkın önünden geçiyor halk onu da engellemek için çareler arıyordu. Hareket halindeki tankın teker tarafına doğru uzanmak, yatmak ancak yaşayanların yapabileceği bir işti. Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın, Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın diyen Mehmed Akif ve İstiklal Marşımız geliyordu akıllara. Bazı tanklar millete teslim oluyor ezmiyordu, bazı hainler aldırış etmeden üstlerinden geçiyordu. Eşini ,çocuklarını malını, mülkünü gözünün önüne bile getirmeyip tankın tekerine doğru uzanan halk şunu çok iyi biliyordu ki vatan olmayınca ne eş olurdu ne de mal, mülk. Tanklar durdurulduktan sonra tanklara doğru koşup tankın üstüne çıkmada birbirleriyle yarıştı milyonlar. O sıralarda Cumhurbaşkanı’nın uçağı Atatürk Havalimanı’na doğru yaklaşıyor. Halk liderini ,iradesini karşılamaya gidiyordu. Uçağı inişe doğru geçerken havalimanı önünü dolduran halk heyecanla Cumhurbaşkanı’nı bekliyordu. Marmaris’teki oteline baskın olduğunu ve Cumhurbaşkanı’nın sadece 15 dakikayla kurtulduğunda öğrenince halk büyük bir ‘oh’ çekmişti. Çünkü dönemin eseri tarih kitaplarında adının altın harflerle geçeceği başkanını kaybetmek istemiyordu halk. Bu kalkışmanın da temel hedefi o değil miydi zaten. Cumhurbaşkanı uçağından inip arabasıyla halkın yanına gelirken büyük bir karşılamayla karşılaşırken arabasından iniyor mikrofonunu uzatan medyaya ve halkına sesleniyordu. Orada bir duraksamıştı halk. İçinde koskocaman bir boşluk tüyleri diken diken oluyordu. Bir savaş sonrası zafer konuşması yapacaktı adeta. Büyük bir seslenişle başladığı cümlelerde halkına teşekkürlerini iletiyor bundan sonra daha da temkinli olması için halkı uyarıyordu. Çünkü bu gece kalkışmanın sadece ilk dalgası denilebilirdi. Liderinden bu sözleri duyan halk derin bir rahatlamıştı, karşısında onu görmek zaferi de gösteriyordu. Bu gece ölmesi planlanan kişi yaşıyordu. Tarih sayfaları elbette bu geceyi yazmak için biraz zorlanacaktı. 93 yıllık Türkiye Cumhuriyeti çok zorluklar geçirmişti elbet ama bu biraz farklıydı. Ne bir darbeyi andırıyor ne de bir sıradan bir direnişi. Direk savaşı çağdaştırıyordu halkın gözünde. Bundan 1000 yıl kadar önce haçlıların işkenceleri, savaş tuzaklarını okuyarak büyümüştü halk. Fatih Sultan Mehmed’in İstanbul’u fethetme mücadelesini bilmeyen yoktu. Türk halkı tarihini okurken keşke daha önce yaşasaydım Fatih’e yardım edebilseydim. İstanbul’u ben yıksaydım başlarına diye içinden geçiriyor, büyüyordu. Böyle bir halktı Türk halkı böyle cesur böyle korkusuz. Mehmed Akif’in ‘Korkma’ diye yazmaya başlattığı eserini marşı olarak seçmiş, benimsemişti. Dedelerine kılıç çeken top atan yiğitlerin bugün torunlarına mermi ve bombalar atılmıştı. Tarih yazmak kolay mıydı?. Bu halk çok yazmıştı. Zaman geçiyor yurdun 4 bir tarafı saat sabaha doğru aydınlanırken bir sessizliğe kapılıyordu. Halkın bazısı meydanlarda gözlerini kapatmış bir köşede uyukluyor, bazısı televizyonun başında haberleri takip etmeye çalışıyordu. Sabaha doğru aydınlanırken doğan güneş Türk halkının içini hiç böyle ısıtmamıştı. 16 Temmuz sabahı bir dirilişten yeniden doğuştan uyanmıştı halk. Toprağını öpüyor, dün geceyi anımsıyordu. Büyük tehlikeyi atlatan halk dün geceyi bir kabus olarak görüyordu. Çünkü o gece hepsi aynı kabustan uyanmıştı. Televizyonların başına geçerken halk karşısında dün ölmesi gereken hükümetini, genelkurmayını, milletvekillerini görüyor, içi rahatlıyordu. İstanbul’da olaylara şahit olanlar da Ankara’da olanlara şaşırıyor, Ankara’dakiler köprüdeki direnişe hayret kalıyordu Ekranlardan izlediğine. Meclise yapılan saldırıyı izliyor ve meclisteki 4 partili millet vekilinin olduğu anda bombaların düşmesini izliyordu. Demiştik ya amaç parti meselesi değil diye, vatan diye…Cumhurbaşkanı halkının yanında yine kameralarının karşısına geçiyor. Hiçbir şey geçmiş değil meydanlarımızı terk etmeyelim diyordu. Halkın en büyük koruma organlarından olan polis ve askerlikte büyük bir açık çıkmıştı yeniden oluşacak tehlikelere karşın halk 25 gün meydanlarda yatıp kalkmaya devam ediyordu. Beraber yatıp beraber kalkıyordu tek gaye ‘vatan’ amacıyla…Günler geçerken olaylar şekilleniyor kalkışmanın arkasındakiler ortaya çıkıyordu. Aslında baştaki isim yabancı da değildi halkının yakından tanıdığı isimlerdi. 15 Temmuz gecesi çok şey öğrenmişti halk çok şeye şahit olmuştu. Bu ülkenin kaderinin okyanus ötesinden belirlenmeyeceğini öğrenmişti, haklı olan kazanacağını, korkmayanın, inancı olanın, vatanı olanın kazanacağını öğrenmişti.1960’da 1980’de dedelerinin babalarının yapamadığı darbeyi durdurmakta mümkün olduğunu göstermişti. Geleceğe bir not yazmıştı aslında darbeye karşı evlerde oturup yarının ekmeğini değil de yarının vatanını düşünmesi gerektiğini yazmıştı halk. Milletin iradesinin üstünde bir irade olamayacağını da anlamıştı. Bir kez daha iradesine kenetlenmiş başkanına sahip çıkar olmuştu. 15 temmuz gecesi vatan korkusunu yaşadı halk ,bayrak korkusunu bayrakları bayrak yapanın üstündeki kan olduğunu yaşayarak, kanını akıtarak yaşadı halk. O geceden geriye kalan 240 şehidiyle yas tutuldu o masum insanların, tek amacı vatanı olan onca masum insanı gazi, şehit edilmesiydi. Karanlık gecenin aydınlık sabahını bekleyen halk o dinini kaybetme, özgürlüğünü kaybetme, hedeflerini, hayallerini kaybetme hissini kapıldığından 23 gün sonra bir destan yazmak için Yenikapı’ya gidecekti. 5 milyon katılımla rekor yazan halk yaşadığı 1 ayda ne acılar ne sevinçler yaşamıştı.1 ayda yaşadığıyla yeniden Türkiye’nin yapılarını oluşturuyor. O kahramanlık kokan kitaplarına bir kaç cümle daha ekliyordu. Bu direnişin bu vatan sevgisini bu bayrak sevdasının yazarı zaten Türklerdi çünkü Türk halkı şunu çok iyi biliyordu ki.. ‘Ana gibi Yar vatan gibi Diyar olmaz’
O gün çok şey kazanmıştı Türk halkı .Kolay değildi Türk olmak, Türk gibi yaşamak sadece Türk müydü Kürdü de ordaydı Lazıda..Mesele ırk meselesi de değildi, kahramanlığı orada aramakta doğru değildi Destanı olmayan devletlerden destan yazan Türkiye’ye saldırmak haddine miydi?. Ekmeğini yediğin yere saldırmakta neydi?. İstiklal marşından sınıfta mı kalmıştı? Daha neler denilirdi ki…