Bir kayanın başında rüzgara karşı duruyorum
Rüzgar gözlerimi kurutuyor
Her zaman geldiğimiz kayalık burası
Dağın başında tüm vadiyi görmemi sağlıyor
Yüzlerce metre aşağıda nehir gözüküyor
Saçlarıma ak düştü dün gece
Sabah uyandığımda göle bakarken farkettim
Her gün bana seni hatırlatıyor
Her doğan güneş, ormandaki her ağaç
Rüzgar sanki kulağıma ismini fısıldıyor
Ne çok anlam yüklemiştik her şeye
Oysa tek bir anlam varmış yeryüzünde
Ağlayıp sızlamıyorum, korkum da yok
Neden çekip gitmedim ben de senin gibi
Düşünüyorum, bazen sadece düşünüyorum
İçimde binlerce yıllık türümün geçmişi var
Damarlarımda atalarımın hataları ve başarıları var
Sana yazdığım bu şiirin geçmişi
İlk yazılan şiire, ilk aşkla bakılan gözlere kadar dayanıyor