Lezzetli yemekleri, binlerce yıllık tarihi ve misafirperver insanıyla benzersiz bir şehrimizdir Adana. Bize de bu senenin mart ayında gitmek nasip oldu. Birkaç ay önceden ucuza aldığımız biletlerle 9 Mart günü günübirlik olarak Adana’ya gitmek üzere sabah erkenden kalktık, Yenibosna Durak Pastanesinde sabah kahvaltısı olarak 5 TL’lik kıymalı böreğimizi, simit ve poğaçalarımızı yedikten sonra Sabiha Gökçen Havalimanına gitmek üzere metrobüse bindik.
Adana’ya sabah saat 9 civarı vardıktan sonra ilk işimiz bir dolmuşa atlayıp şehir merkezine gitmek oldu. Adana’da dolmuşlarda ‘Adanakart’ adlı ulaşım kartıyla ödeme yapabilmek mümkün. Bu uygulama İstanbul’da da olsa güzel olurdu açıkçası. Şehir merkezinde indikten hemen sonra Adana sokaklarını gelişigüzel bir şekilde dolaşmaya başladık. Sabah erken saatlerde yaptığımız ‘kahvaltı’ bizi pek doyurmamış olacak ki hemen karnımızı doyurabileceğimiz, daha doğrusu akşama doğru yiyeceğimiz Adana kebabına kadar bizi tutabilecek bir şeyler aramaya koyulduk. Adana’nın tostlarının güzel olduğunu duymuştuk. Tostu ütüye basarak yapan bir büfede oturduk, tostumuzu yeyip çayımızı içtikten sonra hesabı ödeyip tekrardan yola koyulduk.
Mart ayının başlarında olmamıza rağmen hava hayli sıcaktı. Gölgelik yerden yürümeye özen göstererek yolumuza devam ettikten sonra bir giyim çarşısına rastladık. Eminönü’ndeki dükkanlar gibi önünden her geçtiğimiz dükkanın sahibi bizi içeri davet ediyor, ‘Abi gel, ben sana al demiyorum ki gel bir bak beğenmezsen alma’ diyerek bizi dükkana almaya çalışıyordu. Bu dükkanlarda ne kadar marka varsa hepsinin çakma bir ürünü mevcuttu. Lacoste, Nike, Puma, Adidas, Jack Wolfskin vesaire. Her ne kadar çakma oldukları bariz olsa da İstanbul’dakilerden daha kaliteli oldukları belli oluyordu.
Alışverişimizi yaptıktan sonra Seyhan Nehri üzerinde bulunan, Seyhan ve Yüreğir yakalarını birleştiren tarihi Taşköprü’yü ziyaret ettik. Romalılar tarafından yapılan bu köprü Adana’nın simgesi olarak kabul ediliyor. Köprünün yakınlarında Sabancı Merkez Camii göze çarpıyor. 1998 yılında yapılan cami 6 minaresi ve 28 bin kişilik kapasitesiyle Orta Doğu ve Balkanların en büyün camilerinden biri. Merkezi konumu ve büyüklüğü ile Adana’nın sembollerinden biri olarak kabul edilen caminin yarısı halkın bağışlarıyla, diğer yarısı ise Sabancı ailesinin katkılarıyla tamamlanmıştır.
Taşköprü’nün yanında bulunan parkta uzanmış dinlenirken yolun karşı tarafında bulunan Adana Sinema Müzesi dikkatimizi çekti. İsim soy isim yazarak ücretsiz olarak içeri girdik. İçeride Adanalı sanatçıların film afişleri, bazılarının çektiği fotoğraflar, eski kameralar, bal mumu heykeller ve sanatçıların özel eşyalarıyla karşılaştık. Yılmaz Güney’in cezaevinde oğluna yazdığı mektupları, heykelini, ressam Abidin Dino’nun ve Orhan Kemal’in heykelini görme imkanımız oldu. Böylesine değerli ve önemli bir müzeye girişin ücretsiz olması da takdire şayan.
Saatin ilerleyişi ile birlikte kebap yiyebileceğimiz güzel bir yer aramaya koyulduk. Şehre daha önceden gelen tanıdıkların tavsiyesine uyarak Çukurova’daki Onbaşılar Kebaba gitmeye karar verdik. Şehir merkezinden biraz uzakta olduğu için mekana gitmek biraz zor oldu. Ama çekilen zorluk kebap için değermiş. Eğer bir gün yolunuz düşerse kebabın yanında içli köftesini de yemenizi öneririm. Yemeğimizi Seyhan Barajı manzarasına karşı afiyetle yedikten sonra tekrardan yola koyulduk. Dolmuşa binip şehir merkezine doğru gitmeye başladık. Sağ olsun Adana’daki minibüsçüler İstanbul’dakilere hiç benzemiyorlar. Yardımsever, ilgili ve hoş sohbetler. Minibüs şoförünün de yardımıyla iki vesait yaparak tekrardan şehir merkezine vardık. Gördüğümüz ilk çay ocağına oturduk ve uçağımızın saatini beklemeye başladık.
Adana’da sadece 10 saatlik kısa bir süre dilimi içerisinde bulundum ama beni çok etkiledi. İnsanı yardımsever, ilgili, hoşgörülü. Gezilecek çok yeri var, yiyilecek çok yemeği var. Hem büyükşehir, hem trafiği yok. En azından birkaç günlük bir geziyi hak ediyor bence. Ben gittim çok beğendim, sizin de beğeneceğinizi düşünüyorum.
