DOLAR50,45EURO55,35STERLİN66,11GRAM ALTIN5.765▲ %0,19ONS$3.555▲ %0,19BITCOIN$60.664▲ %1,02Tüm piyasalar →

Buraya kadar her şey yolunda

Siyah beyaz bir film karesinde yan yana üç genç, öndeki kameraya silah doğrultuyor

Genç yönetmen Mathieu Kassovitz topluma ve sisteme olan eleştirisini en etkili şekilde ifade edebilmek için sinemayı araç olarak kullanmaya karar verdi. 2003 yılında Zaireli göçmen Makome M’Bowole’nin Fransa’daki bir polis karakolunda sorgudayken polis memuru tarafından ‘kazara’ vurulması sonucunda Kassovitz aynı gün La Haine filminin senaryosunu kaleme almaya başladı.

Fransız yapımı La Haine 2005 yılında vizyona girdiğinde yönetmeni Kassovitz sadece 28 yaşındaydı. Banliyöde yaşayan 3 arkadaşın geçirdikleri 24 saati anlatan film, yönetmeni Kassovitz’e Cannes Film Festivali’nde En İyi Yönetmen ödülünü getirdi.
Filmin başlangıç sahnesinde izleyiciyi Bob Marley’in Burning and Looting şarkısı eşliğinde polis şiddetinin, yanan arabaların ve tam bir kargaşanın yer aldığı gerçek eylem görüntüleri karşılıyor. Filmde anlatılmak istenilenlerin kurmaca olmadığını ve sahici olduğunu göstermek için bundan daha güzel bir yöntem düşünülemezdi.

Balkan göçmeni bir Yahudi olan Vinz, Arap Said ve Afrikalı Hubert kendilerini toplumdan dışlanmış hisseden, bu sebeple içinde bulundukları sistemden ve sistemin maşası olarak gördükleri polisten nefret eden 3 genç arkadaş olarak karşımıza çıkıyorlar. Mahalleden arkadaşları Abdel’in polis tarafından ölümüne dövülmesi ve komaya girmesinin ardından banliyöde eylemler başlar ve eylemlerde bir polis memuru silahını kaybeder. Silahı bulan şanslı kişi ise ana karakterlerden birisi olan Vinz’dir. Vinz, Abdel’in ölmesi durumunda bir polis öldüreceğini ve durumu eşitleyeceğini söyler. Hubert ise bu hareketin Abdel’e hiçbir yararı olmayacağını, aksine her şeyi daha da kötü hale getireceğini söyleyerek arkadaşını ikna etmeye çalışır.

Yönetmen Kassovitz, filmde toplumu tasvir ederken 50 katlı bir gökdelenden düşen adam örneğini veriyor. Adam aşağı düşerken sürekli ‘Buraya kadar her şey yolunda, buraya kadar her şey yolunda’ diyor. Çünkü ‘Önemli olan düşüş değil, yere çakılmaktır’.

Filmdeki Yahudi, Arap ve Afrikalı üç arkadaş Fransa’daki göçmen toplumunun büyük bir kısmını temsil ediyor. Devlet tarafından banliyöye yerleştirilip şehirden uzak tutulan bu insanlar işsizliğin ve fakirliğin pençesinde yaşam mücadelesi verirken bir yandan da banliyöden kurtulmak istiyorlar. Fakat Pascal Nouma’nın da dediği gibi: ‘Banliyöden kurtulursan ya Zidane olursun, ya da hiç.’

Başarılı sinema teknikleri, mükemmel oyunculuk, enfes senaryo ve toplumsal bir yaranın tasviri. 1 buçuk saat uzunluğunda olan film anlattıklarıyla, düşündürdükleriyle ve sert-gerçekçi tarzıyla alıştığımız sinemanın dışına çıkıyor. Fransız toplumu özelinde haksızlığa uğrayan, hor görülen, yeterli imkanların sunulmadığı bütün azınlıkların yaşadıkları hakkında bize fikir vermesi filmi başarılı kılan noktalardan sadece birisi.

Son hızla gökdelenden aşağı düşen dünya toplumunun ‘Buraya kadar her şey yolunda’ demek yerine artık olayların farkına varması ve kendine çeki düzen vermesi dileğiyle…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir