Ülkemizde spor hala istenilen seviyeye ulaşmış değil. Sporun istenilen seviyeye ulaşamamasını etkileyen veya sağlayan etkenler nelerdir?
İlk olarak çocukların erken yaşta spora teşvik edilmemesi, spordan uzak tutulmasıdır. Ülkemizde maalesef aileler tarafından söylenen yanlış bir düşünce var: Spora vakit yok. Bu yanlış düşünce çocukları sanal dünyaya itmekte, baktığımızda spora da zaman ayıran çocuklar haftada 10 ile 12 saat spora zaman ayırmış oluyorlar. Bu zamanı spora ayırmayan çocuklar ise bunun haftada 2, 3 katı zamanı sanal dünyaya ayırmış oluyor; bu da sağlıksız, üşengeç ve hantal bir neslin ortaya çıkmasına sebep oluyor.
Bunun yanında ailelerin yanlış düşündüğü bir başka nokta da, akademik kariyer yani çocuklarının okumasını istiyorlar. Evet, her aile çocuklarının okuyup güzel bir yere gelmesini ister, bu konuda haklılar da ama şöyle bir gerçek de var: Her insan tıp, hukuk veya mühendislik okuyacak diye bir kaide yok, insanların yeteneklerine yönelmesi gerekir, bu konu sadece spor için değil.
Ama sporda belli bir branşa yeteneği olan bir bireyi zorla başka bir işe iterseniz o insan zorlanır. Bu da insanların kendileri için doğru mesleği bulamamalarına yol açar, o yüzden sadece spor için değil insanların küçük yaşta yeteneklerine göre yön vermek, o kişinin geleceğe daha sağlam adımlarla ilerlemesine yardımcı olur.
Peki, bu sorunu halledince ülkemizde spor istenilen seviye ulaşır mı, maalesef hayır. Çünkü sporcu için sıkıntıların başladığı durum profesyonel olarak devam ettiğinde ortaya çıkıyor. Nasıl mı?
Profosyonel olarak spor yapan genç yaştaki sporcuların maddi ve manevi olarak desteğe ihtiyaçları var ama maalesef bu destek belli başlı belediye ve klüpler haricinde nerdeyse yok denecek kadar az. Bu destekler ne olabilir, şehir dışında ülke bazlı bir turnuvaya gidecek bir sporcunun yol masrafı; kalma masrafı ve yeme içme gibi masraflarını halledebilmesi için belli bir paraya ihtiyacı var, maalesef iyi bir klüpte veya belediyede olmayan çoğu sporcu bu paraları kendi cebinden çıkartıyor.
Ve o sporcu gittiği yerde derece yapamazsa özellikle aile tarafından büyük bir baskıya uğruyor. Bu sıkıntı sadece belediye ve klüplerde olmuyor sporcuların, bu sıkıntıyla karşılaştıkları bir başka yer ise okullar. Burada da sporcular maça gittiği halde yok yazılmaları, derslerde kolaylık gösterilmemesi ve maddi açıdan bir yardım verilmemesi sporcuyu neredeyse emek verdiği yılları çöpe atmasına sebep oluyor.
Derece yapınca iki fotoğraf bir tebrik edip ‘bizim okulumuza böyle başarı geldi şöyle derece yaptık’ diyip emek hırsızlığı yapmaya devam ediyorlar. Sporcunun emeğine çökmesini biliyorlar, bunun yüzünden sporcular kendilerini sorgulayıp ben sadece ameleliğini yapıyorum diye düşünerek sporu bırakmaya doğru adım atıyolar.
Kısacası büyük tesislerin yapılması büyük stadların yapılması sporcuya destek verilmedikten sonra yapılan boş harcamalardır, ne zaman biz bunları düzeltiriz, o zaman sporda istediğimiz noktaya ulaşırız.
