8 Mart 1857’de New York’ta dokuma fabrikasında iş saatlerinin insani seviyeleri indirilmesi için örgütlü mücadeleleri için toplandılar. Biriken kadın topluluğu o güne kadar yapılmış olan en büyük kadın eylemi olarak tarihe geçerken polisler kadınları patronların yardımıyla fabrikanın içerisine kapatmışlardır.
Aslında işçi problemiyle doğrudan bağlantılıymış gibi görünen kadın problemi, tarih boyunca işçi sınıfının oluşmasında daha eski bir problem olarak karşımıza çıkıyor. Bir çok mitik karakterlerden tek tanrılı semavi dinlere kadar süren kültürel gelişmeler de gösteriyor ki kadın hakimiyetinden erkeklerin hakimiyetine doğru gerçekleşen bir geçişte kadınların gördüğü zulüm ve baskılanma açıkça ortadadır. Bugün kent yaşamında haklarını arayan örgütlü ve kalabalık kadın topluluklarından korkulmasının en büyük sebeplerinden birisi ise eski mitik hikayelerdeki kadın hakimiyetinin erkekler için korkutucu bir anneye yani çocukluğa dönüş korkusuyla doğrudan bağlantılı olmasıdır. Kadın hakimiyeti demek bir erkeğe anne figürünün hakimiyetini hatırlatır. Annenin hakimiyeti erkek olmaya henüz adım atmamış olan çocukluk hissini korkuyla karışık hissettirdiği zaman şiddet başlar.
Kadınlar dün Türkiye’nin dört bir yanında sokaklarda eski anaerkil hakimiyeti hissettirdiler. Birçok kadın grubu ortak bir amaç üzerine bir araya geldiler. Erkek hakimiyetinin yer aldığı siyasi ve politik Anadolu coğrafyasının ‘Anasını’ yeniden canlandırmak ve dans toprak-kadın figürünü tekrar yaşatmak için. Bu durumda bize hala beton blokların ve asfaltın altından hala bir duman gibi yükselen doğa-kadın ilişkisinin henüz ölmediğini ve öldürülemediğini. İzmir’de kadınlar Alsancak’ta iki kere durdurulmaya çalışılsalar da çevreye büyük bir korku saçarak yürüyüşünü sürdürdüler. Renkler, ışıklar ve geride kalmış katledilen kadınlar için tekrardan sokağa döküldü. Tekdüze şehir yaşamının monoton döngüsü bir nebze olsa da her 8 Mart’ta yeniden kırılmayı başarıyor.
