Masalların başladığı gibi, bir adam varmış… Sevgi, içinde bulunurken değer atfedilmeyen; kaybedildiğinde ise özlemi ile yanıp tutuşturan bir duygu mudur? Sevgiyi bazen de aklımızda hep iyi hatırlarla kaldığı için suçlamalı mıyız?

Neden içerisinde iken yaşamın kötülüğüne konuk oluruz da dışarısında iken ve hatta yıllar geçmesine rağmen içerisini iyilikler ile hatırlatırız?

Bilmiyorum, açıkçası saçma da geliyor ancak bildiğim şey sevginin iyi bir üretici güç olması. En azından ele kalem aldırıyor, kötü bile olsa. Can acıtıcı bile olsa… Şimdilerde sevginin olduğu gibi bu itici edebi güç de bir özlem.

Hayatın nihai amacı aynı günü tekrarlamama gayesi gibi geliyor şu sıralar. Ancak bu insanı daha da karamsar yapıyor. Ki bu da suçlandığım ve unutamadığım hislerden biridir. İnsan, sadece öylesine kötü hissedemez mi ya da hissetmemesine rağmen bir gününü kötü hissetme günü yapamaz mı? Çok soru soruyorum ve konuları birbirine katıyorum, farkındayım ve yazıya başladığımdan beri içi içine dolmuş hissediyorum.

Az önce 500 Days of Summer filmini izledim. Bakmadım ama muhtemelen IMDB’si bayağı kötüdür. Film aşk ve sevgi konusunda akılda kalıcı şeyler söylüyor, bana geçen en unutulmaz mesajı ise sevginin kader değil rastlantı olduğu inancı. Summer tamam, herkesin bir Summer’ı olur. Şanslıysan Autumn ile de tanışabilirsin ancak Winter. Bu gelmesi zor ve güç bir şey mi, üstelik yaz insanıysan.

Bilemiyorum. Üzerinden bir yıl geçmemesine rağmen ciddiyet ile alınmış ve hayat adanmış bir aşk ilanı şimdiler de bir güldürü ögesi olabilir mi? Buna cevabım aşk ilanı geçerli değilse evet olur, çünkü geçiştirmek gerekir. Hayat bu. Sonra biraz düşününce geçerli ve aşk başlamış ise buna da evet demek gerekir. Çünkü mutluluk büyümüştür.

Dünya çok karıştı, birkaç ay öncesine kadar bile. Aynı düşünceler aynı kelebekler yok insanların içlerinde. Hitapta bile kusurlu kaldığım, “biz”in yük olduğu yazıyı, sanki lisede elime kalem aldığım ilk yazı olarak görme umudu ile burada bitirmek ve gelecek yazılara bir kıvılcım olmasını istiyorum. Umuyorum.

Bir adam varmış, evet sadece bir adam kendine has bir şekilde varmış o yüzden hikaye kimseye bağlanmamış. Ve evet bazı geceler ardındaki güne değil de birçok sonrası güne gebe olabilir, bu da hayatın akışında vardır.